Drama en geluk...

Paradise revisited....

Vanmorgen weer eens naar het dit jaar ontdekte penvisparadijs geweest. Kijken wat dit water in september zou brengen. Besloot in de buurt van de auto enkele kleine voerplekjes te maken, om daarna eerst verderop langs de wetering te kijken of vissen op zicht en stalken in dit jaargetijde ook mogelijk is hier. Gelukkig ben ik vroeg, want in tegenstelling tot het voorjaar, stopt het kantgrazen vrijwel direct na zonsopkomst . Na een paar honderd meter lopen is er sowieso nog geen enkele activiteit waar te nemen, omdat vluchtende watervogels het wateroppervlak continue in beweging houden waardoor golfjes en bewegende planten dus niet te signaleren zijn. Maar kort na het vertrek van de vogels is er ineens die flinke kolk en opwaaiend stof….. Een vluchtende vis die schrikt denk ik meteen,... Maar nee.... een paar meter verder ineens een flink bellenplakkaat:  Een azer!   Binnen hengeltop afstand nog wel. De jaren leren dat bellen zien nog niet betekent dat je ook karper gaat vangen, dus ik laat nog tamelijk kalm het tuigage ca. 1,5 meter rechts van de plek vandaan langzaam zakken, nadat ik eerst enkele meters aan de linkerkant de juiste diepte heb gepeild. Binnen 1 minuut loopt de pen in flinke vaart schuin weg. Ik sla niet aan maar voel wel meteen weerstand want de vis is al gehaakt, en op weg naar de overkant van de sloot. In een enorme boeggolf……..wat een waterverplaatsing !…… In een reflex open ik de beugel van de spoel om enkele extra meters afstand tussen vis en hengel te creëren…Extra meters die, naast meer rek op de lijn, ook nodig zijn om de hengel meteen rechtop te kunnen houden, waardoor deze optimaal benut wordt om de eerste klap op te vangen… Meteen spanning op de lijn tussen hengel en vis ……de vis knalt ervandoor……een fluitende lijn…..nu komt de beslissinggggg…….Neeee!  Los:.....Lijnzwemmer..... Ik voel een soort pijnscheut door me heen gaan, en blaas m’n ingehouden adem uit…Want de vorm en hoogte van de boeggolf laten geen twijfel over de omvang van deze vis......Hij is nog te volgen tot ca. 50 meter verderop waar ie verdwijnt in een zijsloot. 5 seconden..langer duurde het niet…Al leer je er door de jaren heen beter mee omgaan; Het blijft dramatisch. Maar wat een rentree hier….En: Niet getreurd, want 50 meter verderop: weer bellen! In het midden van de sloot. Wederom de pen ernaast, maar de bubbels gaan meteen de andere kant op. Inhalen, en ca 2 meter verder aan de andere kant neerleggen. Even wachten…Geen bellen meer…..ook niet meer na een minuut op 10. Dit ritueel herhaalt zich 100 meter verderop ook. Het gebeurt regelmatig natuurlijk: Je kent dit al jaren. Ze zwemmen er gewoon, ze stofzuigen de hele bodem af, maar laten jouw aas liggen. Vaak ook zonder lijnzwemmers. Ze vertrekken gewoon met stille trom; wantrouwen? 

Alleen geïnteresseerd in natuurlijk voedsel? Terug naar de voerplekken dan maar. Maar....ho wacht even..nu bubbels aan de overkant, op ca 10 meter afstand. De eerste worp is meteen perfect: 50 cm naast de bellen..De bellen blijven maar komen, maar de pen staat er bij en kijkt ernaar. De vis blijft grazen op exact de zelfde plek…De wind blaast de lijn in de bekende halve cirkel, en de pen gaat langzaam onder. De lijn blijft goed op het wateroppervlak liggen naast de aasplek, en een evt wegloper zou meteen te zien moeten zijn. Ik leg de hengel in het gras. Geen bellen meer. Ik wacht. Na ca 5 minuten zie ik ineens de lijn niet meer. Hij zit er aan.. En blijft eraan.. Als ie nou maar niet de haak te diep geslikt heeft........’t Is een mooie ! En de haak zit prachtig in z’n bovenlip. Met net geen 19 pond bij 82 cm is het een prachtvis. Wat een geluk dan ineens weer.... Toch weer met stalken, want op de voerplekken gebeurt er niets meer hierna...

Die 30er roep ik later nog wel op het matje….

The beauty & the beast......

Bijgaande twee lotgenoten werden hedenochtend kort achterelkaar gevangen in een nabij gelegen oude veenplas. De spiegelgladde dame links kon met haar 21 pond heel wat meer gewicht in de schaal leggen dan haar geschubde soortgenoot rechts , maar toch was het deze laatste die voor het nodige spektakel zorgde. Deze knokker van niet meer dan een pondje of 12 bleek uitgerust met een flinke staart en vinnenpartij die voor de nodige stuwkracht en neerwaartse druk zorgden waardoor ie, in combinatie met z'n vechtlust, aardig lang uit het net wist te blijven: Een gespierde straatvechter pur sang dit... De volslanke dame met de fraaie rondingen deed het wat rustiger aan... Al met al was ik vanmorgen weer zeer gelukkig met dit mooie koppel......

Stille wateren....

Het is de laatste tijd nogal stil geweest aan de waterkant. Van vissen is al een paar maanden sowieso niet veel gekomen, en tijdens de laatste vier sessies was het schepnet droog gebleven. Vanmorgen was het zelfs letterlijk bladstil. In zo'n verstilde omgeving is het altijd sfeervol, maar het is zeker niet de beste omstandigheid voor het penvissen. Trillingen op het land en in het water worden voor de vis veel duidelijker voelbaar, en door het gladde wateroppervlak heen kunnen karpers het leven op de kant maar al te makkelijk waarnemen. Maar de stilte werd vanmorgen, eindelijk, en wel op spectaculaire wijze, verbroken...Want aan deze fraaie schub van nét geen 20 pond, met een lengte van maar liefst 94cm, had ik m'n handen letterlijk vol....Ik mocht de pen resoluut onder zien gaan tussen het kroos waarna deze vechtjas na gehaakt te zijn gewoon stoïcijns rondjes bleef zwemmen onder m'n hengeltop, waarbij hij hooguit een paar meter lijn door de slip heen trok. Het duurde ondanks een diep krommende hengel toch zeker een minuut of 3 á 4 voordat de vis naar boven wilde komen, waarbij hij zijn indrukwekkende lengte en gewicht ten volle in de strijd bleef gooien..... Het feit dat dit deel van het water vanmorgen grotendeels bedekt was met eendenkroos, heeft zeker geholpen bij deze mooie vangst. Dit bewuste water is namelijk kraakhelder....  Ik kreeg gezelschap van een afgestapte fietser die het spektakel van nabij bleef volgen en mooi de foto kon maken...  

Paradisum et Euphoria.....

Voor de penvisser is het vangen van écht grote exemplaren geen dagelijkse kost...De euforie was hedenmorgen dus ongekend toen het pas ontdekte penparadijs dit keer een geweldige schat prijsgaf in de vorm van deze formidabele schub van 31 pond. De 92 cm lange vis werd gevangen op ca. 60cm water, aan 0,26mm met de wat lichtere Boron CJW.  Dit maakte het er wel spannender op, want deze gigant draaide na gehaakt te zijn een rondje, om vervolgens in één run ca. 30 meter lijn van de spoel te sleuren... Door daarna de slip steeds wat strakker te draaien werd deze krachtpatser uiteindelijk tot stilstand gedwongen. Bij het terughalen dook hij een veld hoornblad in wat gelukkig nog niet al te dicht was, zodat ik hem hier langzaam maar zeker doorheen kon trekken. Totaal ingepakt door de planten kon de vis tenslotte rustig het net in glijden....Een vriendelijke dame die net voorbij reed stapte uit om de foto te maken, waarvoor ik haar zeer dankbaar was......

Het leuke is dat dit de eerste, en meteen ultieme, vis was waarmee ik m'n deze week aangeschafte onthaakmat kon uitproberen. Een Fox Compact mat, geschikt voor het struinen. Na het nodige advies van medevissers en enig voortschrijdend inzicht mijnerzijds dus toch een perfecte oplossing voor mens en dier.....
Veel groter moeten ze overigens niet worden voor deze mat.....

In paradisum.....

Vlak hier in de buurt ligt een polderwetering welke aan de aandacht van karpervissers lijkt te zijn ontsnapt. Het is een echt paradijselijk water, waar nauwelijks wordt gevist. Na de 17 ponder van vorige week, mocht ik me er vanmorgen, na het nodige sluip en stalkwerk, wederom gelukkig prijzen met de vangst van bijgaande prachtige 15 Ponder bij 78cm. Een paar weken  geleden tijdens de paai kon ik aanschouwen wat hier zo al rondzwemt aan karper...Het is elke keer weer ongelofelijk om te zien hoeveel grote vissen er toch kunnen huizen in dergelijk ondiep water. Ik spotte er een aantal van dik in de 20, en enkele die echt over de 30 pond waren. Adembenemend,.....

maar vooral:  Veelbelovend,

dit penvisparadijs... 
         
Wordt hopelijk vervolgd......

Grazige weiden....

Deze fraaie schub van 82 cm bij 17 pond lag vanmorgen de kant af te grazen in een schitterende ondiepe poldersloot. Vis die van zo dichtbij benaderd moet worden is niet altijd even makkelijk te vangen. Schuw als ze zijn merken ze de visser vaak meteen op, en de grotere exemplaren zijn dan toch echt vertrokken om niet meer terug te keren. Daarnaast hebben ze meestal alleen maar interesse in de tussen de begroeiing aanwezige organismen, en laten ze ander aas gewoon links liggen. De vis verplaatst zich ook voortdurend, waardoor je als visser letterlijk achter de feiten aan blijft lopen, wat weer verstoring van de rust veroorzaakt, om over lijnzwemmers nog maar te zwijgen. De voldoening was dus groot hedenochtend toen de pen met een knal onderging en bijgaand exemplaar mij na een flinke worsteling uiteindelijk toch ten deel mocht vallen.........

Oranje Boven....

In een wat dieper deel van de poldertocht werd ik vanmorgen verrast met dit Oranje gezinde exemplaar......! Het is bekend dat er hier een aantal koi- en goudkarpers rondzwemmen, maar deze was ik nog niet eerder tegengekomen....

Deze jongen laat zich waarschijnlijk alleen op koningsdag vangen...!

Ochtend met een staartje......

Echte dikzak.....

Vanmorgen mocht ik in het prachtig heldere polderwater aanschouwen hoe drie karpers zich tegoed bleven doen aan m'n gevoerde pellets, maar de gelijksmakende boilie, met haak, gewoon lieten liggen. Het waren mooie vissen waarvan één zeker over de 20 pond....Er was geen ander aas voorhanden, en de plaatselijk opgegraven verleidelijk kronkelende dauwpier was ook niet interessant genoeg voor het trio. Na een uur maar verkast naar de volgende voerplek. Hier is het wat rustiger: Geen bellen, maar wel stof.....En ja..een karperstaart...niet al te groot, maar toch... Dit exemplaar is minder kieskeurig, en zelfs een echte schrokop zo wordt  meteen duidelijk..En een echte dikzak, want voor het staartje....blijkt nog 19 pond aan spiegel te zitten.!

Maat van Formaat

Voor mijn vismaat Ivar begon het seizoen wel heel speciaal, met bijgaande fantastische spiegel van over de 20 pond. De beschubbing en de vorm  van de vis zijn zeer spectaculair, en dergelijke vissen zijn tamelijk schaars in dit water. Als je met Ivar gaat vissen dan valt er nog wel eens wat te fotograferen, dus tijdens onze gezamenlijke sessies ben ik dan ook meestal degene die de camera mag bedienen.......De 30+ schub werd 2 jaar geleden op de zelfde plek gescoord, en ik mocht hem afgelopen seizoen, onder andere, vereeuwigen met de wonderschone spiegel rechts onder.  Met een prachtige oranje gloed een echt volmaakte vis...

Ik hoop van harte dat er nog veel vangsten van dit kaliber bij gaan komen Ivar.. !

Esox Magnificus......

De Snoek blijft fascineren...De fantastische uitstraling van deze schitterende onderwaterrover, groot of klein, is altijd weer indrukwekkend. Kan een karper soms anatomisch volmaakt zijn en imponeert hij door zijn omvang en kracht, bij de snoek spelen er elementen mee van een andere orde. Hij straalt macht en

Jong en oud.....

autoriteit uit, gekoppeld aan gratie en een zekere mystiek. Naast zijn karakteristieke lichaamsbouw, is ook zijn kleurenpatroon van uitzonderlijke schoonheid. De verschillende water typen zorgen samen met de leeftijd van de vis, voor steeds variërende kleurennuances. Hoe ouder en groter de vis, hoe intensiever het kleurenpatroon. Tegen het einde van het snoekseizoen vang je weleens meerdere snoeken op de zelfde plek, wat duidt op het feit dat ze zich al verzamelen voor de paai. Zo ook de bijgaande 2 vissen welke bijna op de zelfde vierkante meter gevangen werden. Het exemplaar op de bovenste afbeelding van nabij de 80cm was hierbij de grootste, maar de opgetilde vis was met name spectaculair omdat deze de spinner vlak onder m'n hengeltop greep, in een prachtige zijwaartse looping..Ook zelf ooit snoekvisser, en eveneens getroffen door zijn schoonheid, maakte mijn vader bijgaande mozaïek wat bij ons thuis aan de muur hangt. Ik heb me voorgenomen om het volgende seizoen ook eens met dood aas te gaan vissen op wat groter water, om weer eens te proberen een echte metersnoek te vangen. Want dat laatste gebeurde alweer 35 jaar geleden, toen er nog veel met levend aas gevist werd..De dame in kwestie had een lengte van 110 cm en zwierf waarschijnlijk heel wat jaren langer op de plas rond dan ik zelf.....