zondag 11 februari 2018

Bruut...

Binnen een half uur verspeel ik m'n twee Ondexen aan wat vermoedelijk op de bodem liggend houtwerk is.. Ik viste hier al eerder wat van op, krioelend van allerhande onderwater leven.. Maar deze spinners zijn nu eenmaal wat zwaarder uitgevoerd waardoor je vaker aan de grond vast zit en vandaag is het dan ook twee keer pech hebben.. Dus weer de Diamond, want dat is het enige wat ik nog op zak heb. Maar hoeveel beter vist dit ultra lichte spinnertje toch.. Het blad is zodanig van vorm dat het meer naar buiten uitslaat, en meer weerstand genereert, zodat je hem veel langzamer binnen kan draaien.. De spinner zit
daardoor ook langer in het water, waardoor je minder vaak in hoeft te gooien 
en meer kans maakt op vis, en... je zit dus bijna nooit op de bodem.. Ik heb me alleen wél voorgenomen om bij de eerste de
Zwaarlijvige bruut...
beste aanbeet meteen een flinke ruk te geven waardoor de haak, mocht deze weer aan de andere kant aan de buitenzijde zitten, meteen naar binnen toe goed in de kaak vastgezet wordt...
Maar dit lichte spul heeft ook z'n nadeel, want de harde wind staat vandaag recht op mijn favoriete kant van het kanaal, en ver genoeg inwerpen is dan een hele opgaaf.. Dus probeer ik de overzijde... De spinner laat zich lekker meenemen en moet zelfs afgestopt worden om niet op de overkant terecht te komen.. Leuk allemaal, maar het enige wat het tot nu toe oplevert zijn dus de twee verloren Ondexen.. Dan toch maar weer naar de andere kant, want daar gebeurde het tenslotte allemaal..  Het werpen valt niet mee, maar tussen de windvlagen door lukt het net. Ik pak als eerste het gedeelte waar ik afgelopen keer de grote jongen verspeelde, want snoek heeft nu eenmaal zijn favoriete plekken. De extra ruk blijkt niet nodig vandaag... En mijn idee dat grote exemplaren minder kopschudden wordt ook meteen teniet gedaan, want al na een paar inworpen heb ik ineens een zwaar en woest vechtend monster aan de lijn, dat meteen heftig met zijn grote kop links en rechts heen en weer blijft slaan.. Een echte dikzak...
En wat een ongehoorde bruut is dit.. Ook deze vis sloeg kort bij de kant toe, maar in plaats van de diepte in te gaan, lijkt ie zich juist úit het water te willen richten en gaat hoog aan de oppervlakte als
Het einde van het snoekseizoen nadert...
een wilde te keer.. Ik reken dan ook meteen op een losschieter, maar deze oersterke wildebras blijft aan de lijn en wordt gelukkig naar verloop van tijd rustig.. De kant is hier nogal hoog dus sleep ik 'm voorzichtig een meter of dertig terug naar een lager gedeelte waar ik 'm beter kan pakken.. 
De vis is eindelijk moegestreden en ik heb meteen een goeie kieuwgreep. Deze zwaargewicht laat zich vervolgens zelfs mak als een lammetje uit het water hijsen en in alle rust op het gras neer vleien.. En de haaktheorie klopt echt. Want deze zit wéér van buiten naar binnen geprikt.. De achtennegentig centimeter lange vetzak is niet de langste, maar wel de zwaarste van de vijf gevangen megavissen hier.. In vijf sessies.. Allemaal aan een minispinnertje... Absurd gewoon.. En een fantastische seizoensafsluiting want er zal de laatste twee weekenden niet meer gevist gaan worden.. Maar dat maakt dit jaar dus niet meer uit...

zaterdag 10 februari 2018

Show....

Tot ver naar achter openklappende kaken met kijkgaten..
Aan de buitenkant dus weer...
De snoeksensatie kent zijn weerga niet deze dagen.. Deze zaterdag  werd ik getrakteerd op een echt fantastische show door deze knoert die al aardig op weg was naar de meter... Dergelijke vissen associeer je met diep water, maar ook deze giganten kunnen dus vlak aan de oppervlakte toeslaan, heel dicht onder de hengeltop... En dat is echt het summum.. Ik beviste het kanaal vandaag in gedeeltes waar ik nog niet eerder geweest was en de activiteit was hier minder dan op de vertrouwde stekken. Ik had al wel een losser te pakken, maar dit begint inmiddels te wennen.. En.... Ik heb na vandaag enig inzicht over de oorzaak, want ik zag het live gebeuren.... Er was al een vermoeden, en het werd vandaag dus bevestigd.. De meeste van de gevangen grotere exemplaren zaten n.l. aan de buitenkant van de bek gehaakt, en ook de vis van vandaag was hierop geen uitzondering.. Hapten deze rovers er dan steeds net naast? Nee.. Wat er gebeurt is dat de snoek het draaiende blad en de fel rode entourage rond de haak aanziet voor de staart van zijn prooi, maar deze zijwaarts bij de kop wil grijpen, want dan werkt ie 'm makkelijker naar binnen... Hij mikt dus op het gedeelte bovenin de spinner, in ieder geval boven de haak.. Die dus
De enige échte showman van de dag....
niet in z'n bek zit op het moment van happen, maar er net buiten, met de punt(en) naar zijn kaak toe gericht, waarbij de onderlijn dus dwars door zijn bek loopt.. Vanmiddag was dit dus, mede dankzij het heldere water en de felle zon, prachtig te zien toen deze bullebak ineens rechts achter de spinner opdook om deze in een pijlsnel genomen ommezwaai van de zijkant te grijpen. Hierbij was ook zichtbaar hoe zijn machtige kaken in een vloeiende beweging open en dicht gingen..
Veel mooier wordt het niet... En omdat bij het landen van een dergelijke kanjer de beide partijen dus nogal gehavend uit de strijd kunnen komen, onthaakte ik deze showman dit keer veilig in het water...

zondag 4 februari 2018

Pike fighting......

Zware bewolking en bijna geen wind; Perfect weer voor de snoek, en al helemaal voor de lichte spinghengel. Ik heb niet veel tijd deze zaterdag dus een lange zwerftocht door de polder zit er niet in.. Het wordt toch weer het kanaal vandaag.... 
Het waterpeil is wat gezakt en het valt meteen op hoe helder het water hier eigenlijk is, want langs de kant is nu de bodem zichtbaar. En dat is een goede zaak bij het spinneren... En dus is het na een paar inworpen al weer raak... Een klein tikje en meteen een bewegende hengeltop door een langzaam weg zwemmende vis... En wéér een
Meer wol dan wat anders..
grote
.... Hij blijft wat bij de kant hangen en draait een rondje.. Ik durf nauwelijks kracht uit te oefenen en zet meteen de slip een stuk losser, doodsbang als ik ben dat hij los zal schieten. Zoals de vorige keer bij de andere brug.. En de laatste twee grote snoeken die ik hier wél op de kant kreeg waren beide nog net in het scharnierende zijdeel van de kaak gehaakt; Bij de meter plusser zat de haak er weliswaar doorheen geprikt, maar zeer nipt. Bij de net geen meter zat de haak zelfs aan de buitenkant door de huid, met ook bijzonder weinig houvast.. Dus besluit ik het het heel rustig aan te gaan doen.. Maar het wordt al snel duidelijk dat ik deze knoepert daar niet het water mee uit ga krijgen.... Ik krijg de vis niet naar boven en hij blijft gewoon steeds weg zwemmen.. En de afstand wordt ook steeds groter.. Dus moet de slip wel vaster.. Ik doe dit beetje bij beetje, en laat 'm rondjes zwemmen in de hoop dat ie vanzelf moe wordt en zal stopen met
Bloedbad...
runs maken.. De zenuwen gieren door m'n hele lijf... Maar hij blijft stug doorzwemmen en ik krijg 'm niet naar de oppervlakte.. De slip zal dus nóg vaster moeten... 

Ik hou 'm nu wat dichterbij en omdat de vis er intussen toch wel een minuut of tien aan zal zitten en deze grote exemplaren minder te lijken te kopschudden, begin ik er steeds meer vertrouwen in te krijgen... Ik draai steeds ietsje meer binnen en haal de hengel daarbij zo subtiel mogelijk naar me toe... ploink... Los...... Een vertwijfelde wanhoopskreet... De ontreddering is groot.... De andere stekken leveren niets op en het gevoel van teleurstelling en totale machteloosheid in de uren hierna laat zich nauwelijks omschrijven.. Zondag is het een koude en heldere dag met noordenwind, wat nou niet het beste snoekweer is, maar ja.. ik moest weer terug natuurlijk... En omdat het beeld van nipt gehaakte en los schietende metersnoeken me blijft achtervolgen, ben ik vandaag gewapend met een aantal kleinste maat Rappala's met dubbele dreg.. 
Maar ondanks de fantastische actie van deze gelede plugjes, die prima te gebruiken zijn aan de lichte acht grammer, krijg ik echter geen enkele aanbeet... Het zat er in natuurlijk met deze felle zon en snijdende noordenwind... Die het er sowieso niet beter op maakt, want de handschoenen zonder vingertoppen heb ik thuis gelaten en m'n handen zijn intussen al door en door verkleumd en gevoelloos.. En ik weet gewoon: Dit wordt echt niks.. Huiswaarts dan maar denk ik... Maar ik kan gewoon niet stoppen.. Dus besluit ik nog even door te gaan en verwissel de plug voor de allerkleinste Ondex met dreg, voor een laatste poging.. Dit verzwaarde en supersnel draaiende spinnetje vist wat gevoelloos en is niet mijn favoriet.. Mede door de relatief zware dreg waardoor je in de polder al snel de bodem raakt... Maar deze Ondex wordt toch écht de held van de dag.... Al na een paar worpen een keiharde ruk een meter of vier uit de kant, en ik kan al snel een prachtig getekende geel gespikkelde vechtjas aan het werk zien: Een stevige gedrongen en hoog gebouwde vis van een centimeter of tachtig... Maar ook deze vis is
Plusser...!
nipt aan de zijkant van de kaak gehaakt, dus voorzichtigheid blijft geboden.. Maar hij blijft er aan.. Ik krijg 'm tegen de kant maar wordt dan te laat geconfronteerd met een onverwacht probleem: 

Bij de eerste de beste zwieper van deze krachtpatser blijkt namelijk dat ik gewoon totaal geen kracht in m'n hand meer heb en hij weet in een één ruk aan zowel mijn gevoelloze greep als de spinner te ontkomen.. En daar sta je dan weer... Ontgoocheld en met lege handen... Maar de kater blijft uit dit keer... Want ik heb in ieder geval een schitterende vis kunnen aanschouwen, en dit weer speelt dus kennelijk toch geen rol vandaag....
Dus ga ik gewoon door... Ik weet nu dat ik rekening moet houden met een verzwakte hand en vertrouw maar op een goede afloop.. Vijftig meter verder gebeurt het dan toch: De inmiddels onmiskenbare aanbeet van een grote snoek, die er meteen stevig vandoor gaat..  Maar het kleine spinnertje doet zijn werk, want ook deze vis blijft er aan en ik knijp mijn vingers tot het uiterste vast in zijn kaak en sleur 'm in één vloeiende beweging op de kant.. Waar vervolgens het echte gevecht begint, want de vis is echt beresterk en al draaiend en kopschuddend voel ik dat zijn tanden overal blijven haken in mijn inmiddels door de kou verdoofde hand.. Dus niet dat dit echt pijn doet, maar een bloedbad is het wel... Maar dit maakt verder niet meer uit.. Het zit er op voor vandaag.. En mijn geluk kan weer niet op.. De vis meet één meter en één centimeter.... Wat een ongelofelijk snoekwater is dit... En dus kan ik alsnog in volle euforie naar huis..
Maar ben hier wel snel weer terug, schat ik zo... Mét de Ondex...

zondag 28 januari 2018

Ultieme rover...

Draak..!

Niets mooiers dan te zien hoe de snoek onder de hengeltop toeslaat... Het gebeurde bij de linker vis die in een flits uit het niets opdook om met een gulzige hap de spinner te grijpen om vervolgens met een prachtige zijwaartse looping in de diepte te verdwijnen.. Schitterend.....
Onverwacht stevige polderjongen....
Domein van de snoek...
Want deze onderwaterdraak blijft altijd weer fascineren. Zijn echte roversuiterlijk is van ongekende schoonheid.. Is bij stalkend vissen een karper te volgen, of kunnen we hem op de voerplek lokken, de aanval van de snoek daarentegen komt toch altijd weer uit het niets en is nooit te voorspellen...  


Nog nét…
En dat maakt het nou juist altijd weer verassend... Op Internet zijn er steeds meer opnamen te vinden van de toehappende snoek, en de snelheid waarmee de vis uit stilstand naar voren schiet is soms niet eens met het blote oog waar te nemen... Dit is te danken aan het relatief grote staartoppervlak welke voor een enorme instant stuwkracht zorgt... Samen met zijn machtige kaken, de ultieme roversuitrusting.. Als lichte spinvisser mocht ik me na de recente ervaringen in het diepe kanaal met exemplaren van rond de meter zeer gelukkig prijzen, maar ik koos afgelopen weekend toch weer voor het voor mij échte snoekdomein: Eindeloze graslanden met brede ondiepe poldersloten.... En met tussen de standaard kleinere vissen door een prachtige stevige jongen van 84cm blijft hier toch altijd nog spannend....
 




zondag 31 december 2017

Goud en zilver.....


Zilver vandaag:  Nipt gehaakt...
Kanaalwolf...
De keuze voor diep water blijkt voor de ouderwetse 32mm diamond spinner een gouden greep... Zilver dan, vandaag.. Bijgaande jongen haalde de meter net niet, maar omdat het met de acht grammer natuurlijk niet echt opschiet tegen dit soort knapen was het wederom een enerverende middag.. Mede door het verspelen van een zelfde soort kanjer die echter in de diepte wist te blijven en nét toen ik dacht 'm te zien gaan krijgen, schoot de haak los... 

IJzersterk duo..


..en verassend succesvol..  

                                        
...in diep water....
De vangst van een paar mooie exemplaren in de uren hierna verzachtte het leed enigszins, maar de kater bleef toch wel hangen..  Maar toen kwam deze jongen dus.. Een paar korte rukjes duiden in eerste instantie op iets kleins, maar de slip bleek al snel overuren te moeten draaien voor deze bullebak... 
Eindelijk aan de oppervlakte bleek dat de vis zeer nipt gehaakt was door de huid naast de kaaklijn, dus kon er niet al te veel kracht uitgeoefend worden uit angst dat ook déze knoepert los zou schieten... Hij was nog sterker dan de meter plusser van de vorige blog, en dus duurde het wel weer even voordat ik ook deze machtige kanaalwolf eindelijk in z'n kaak kon grijpen... Een fenomenale jaarafsluiting....

zondag 3 december 2017

Diamonds are forever...


Behoorlijk spannend; één meter plus aan de 8 grammer...
















De kleine diamond spinner uit het klassieke Schreiner assortiment doet het niet alleen goed in poldersloten, maar dus ook in echt flink diep water.. Ik vis met niets anders en persoonlijk het liefst in combinatie met de de 11cm lange ultra lichte spinstang.  Bij dit soort knapen houdt dit overigens wel een risico in als de spinner echt opgeslokt wordt en de vis zou gaan kopschudden... Strak houden dus... En rustig aan doen.. Gelukkig lukt dat meestal wel met jongens als deze.. Maar het was toch een hele klus...

zondag 29 oktober 2017

De verborgen stek...

Veenmonster..
Terug in de Venen... Ik kwam er te weinig.. Er was wat minder tijd en in vergelijking met andere wateren ging het hier ook niet zo makkelijk meer de laatste jaren.. Maar vismaat Ivar vond onlangs bijgaande schitterende verlaten stek. Die er al die tijd al gelegen had natuurlijk... Te wachten op ons... Een subliem weerzien met deze vertrouwde groene wereld met zijn rijke vis historie. En al zijn de kansen er wat kleiner: Het bestand is en blijft er nu eenmaal erg indrukwekkend....
Zo bleek ook nu weer met de vangst van m'n eerste vis hier:
Meteen de grootste dit jaar..... En ook de laatste knoepert van het seizoen, want de penhengel ligt intussen alweer op zolder... 
Het was weer een mooi jaar...

zaterdag 30 september 2017

Hit 'n Run...

Geen kreeft...
Op de laatste dag van de karpermaand vang ik bijgaand prachtexemplaar.. Midden overdag niet ingepland even spontaan tussendoor; met zacht windstil septemberweer en een licht regentje....  
Het dichtbij liggende meer is volop bezet met tenten, dus probeer ik het verderop waar nooit iemand komt... Op de eerste twee voerplekken is helemaal niets te zien.. het is ook wel érg stil... 
Ook op de derde plek geen enkel teken van leven.. Maar dan schuift de pen ineens toch heel langzaam opzij... kreeft... zo is m'n eerste gedachte.. dan meer snelheid...  Massieve weerstand.. De vis doet het daarna rustig aan en laat zich vrij makkelijk het net in dirigeren... Een echte kanjer... Op weg naar de laatste plek herken ik bij een van de tentenkampen Andres... Mede fanaat en blogger.. Hij omschrijft dit soort visserij als Hit and Run... En gelijk heeft ie....

maandag 25 september 2017

Snel....

Ochtendgoud...
Bijgaande jongen zorgde dit weekend voor nogal wat opwinding... Staand op een brug zie ik 'm schuin onder me wat rondscharrelen aan het uiteinde van een brede rietkraag... Het ochtendlicht is nog flauw, maar het water is hier echt kraakhelder en zijn indrukwekkende contouren zorgen al direct voor de nodige adrenaline.... De hengel is al opgetuigd en dus kan ik meteen aan de slag en na een paar keer werpen slaag ik erin het aas ongemerkt enkele meters voor de vis te krijgen, die intussen al weer iets verder weg zit... Het stroomt aardig, en de boilie blijft gelukkig op zijn plek liggen, maar de pen is ondanks het heldere water slecht te zien, en dus gebruik ik dan maar de slap hangende lijn als beetindicator.. Het losse riet aan beide zijden en de niet al te brede brug met aan de andere kant open water maken de situatie nogal riskant, maar voor dit soort jongens moet je nu eenmaal gewoon gaan..... Hij zit al meteen bij het aas, zwemt weg en de lijn loopt strak... Ik sla aan.... Hebben...! Hij knalt eerst midden door de tocht maar buigt dan al snel af naar links richting het riet... Ik kan 'm daarna uit de beide oevers houden door steeds over de brug heen en weer te lopen, waarbij ik de krom staande hengel zo laag mogelijk hou om meer zijwaartse druk te kunnen geven.... Ik krijg 'm mede dankzij de stroming snel dichterbij, zet de spoel open, loop snel langs de zijkant naar beneden, en kan 'm nog net onder de brug afstoppen, waarna hij terug mijn kant op zwemt, en voordat ik het weet zit ie al in het net..... 
Een soort van Veni, Vidi, Vici gevoel bijna... 
Oftewel...soms zit het gewoon mee.....

zondag 3 september 2017

Bij de duiker...


Om vis te kunnen vangen ben je in ieder geval afhankelijk van twee factoren: De vis moet op de eerste plaats aanwezig zijn, en dan ook nog willen bijten... Bij de afgebeelde duiker is dit vanmorgen ruimschoots het geval... 
De vis rechts knalt direct naar de overkant en duikt onder iets door.. Ik zie twee meter naar links het afgebroken deel van een boomtak uit het water komen.. Ik draai de kromme hengel bijna 180 graden linksom naar beneden en duw 'm onder water: De lijn is los en ik kan de vis bij de tak vandaan houden... Obstakels zijn daarmee dus de opvolgende factor, met als laatste een flinke dosis geluk... De compacte jongen boven deed het gelukkig wat rustiger aan.....