Alleen met de spinhengel.....

Minimum aan materiaal....

Héé....Mag ik ook op de foto...?!

...maximum aan actie...!

Te vroeg ?

Hoewel het penvis seizoen nog niet helemaal ten einde is, vandaag toch even op pad met niets anders dan een licht spinhengeltje... En dat pakte meteen goed uit... Als je bij nagenoeg iedere inworp plantenresten binnenhaalt is het eigenlijk nog een beetje te vroeg voor de spinhengel, maar de snoek zelf heeft daar verder geen boodschap aan bleek vanmiddag.. Al na een paar inworpen meldde zich de eerste, waarna er deze middag nog zes volgde.... Het was er dan ook een perfecte dag voor:  Een beetje grijs met een zacht windje en af en toe wat lichte motregen. Het blijft een bijzonder enerverende vorm van vissen... Lekker actief struinend met een minimum aan materiaal en een maximum aan actie... In deze verstilde atmosfeer komt het lichte materiaal het beste tot zijn recht, waarbij de aanbeten extra heftig aanvoelen.. Met nog niet al te lage water temperaturen is de snoek nu ook nog wat feller dan in de winterperiode.. Hoewel de dood aas visserij of trawlen op open water heel wat grotere vissen oplevert dan het gepeuter met een acht grams spinhengeltje in ondiepe slootjes;  dit laatste blijft toch mijn favoriete snoekvisserij.... Lekker rondstruinen door de weilanden...En groot of klein: De snoek blijft altijd even fascinerend....

Ouwe taaie.....

 Doorgewinterd én in topconditie.......

De onmiskenbare karperbellen stemmen deze ochtend meteen tot vreugde, maar ik heb lange tijd het nakijken als de vis in kwestie alleen het gestrooide voer opslurpt, maar het haakaas mooi laat liggen... Deze doorgewinterde veteraan blijkt dan naast een sluwe vos ook nog eens een vechtjas, want hij blijft maar gaan en bezorgt me bijna een lamme arm... Hij is qua kleur en langgerekte bouw exemplarisch voor dit water, waar ik al vele jaren vaste gast ben. Het is een doorgaans zeer helder water waar het lastig is de karper ongezien te benaderen.. Na de wat langere opwarming van afgelopen zomer is het er nu nog steeds wat troebeler, waardoor je zelf minder opvalt, en de vis toch nog net te volgen is. Een plaatselijk opgegraven regenworm zorgde er uiteindelijk voor dat ik deze slimme rakker alsnog kon inrekenen....

Splendor in the grass...

Koude handen in de vroege ochtend...  Spiegelglad water zonder teken van leven..... Oprijzende nevel uit de sloten... Koeien in de mist.... Regenboogkleuren door stuivende waterdamp... De zilveren twinkeling van condens in het gras.. Gras....Het natte gras.. 

Het speelveld van zoveel visavontuur... In het gras voelt een mens zich gelukkig..... De zon zal deze sprookjessfeer straks laten oplossen...  Met weldadige warmte.... En rijk licht... Al is de zomer nu teneinde.. En ook september bijna.. De karpermaand... Al ziet het er vandaag niet naar uit.... Maar dat is OK.. Want de karper is maar een deel van deze magnifieke luister....Je weet het als visser... Het ochtendgloren is al genoeg... Met een mooie zonnige dag nog in het verschiet...Op naar de volgende voerplek... Een klein uurtje daarvoor aangelegd.... En Ja ! Toch nog bellen.. Zij het op bescheiden schaal.... Zeelt? Voor karper zijn de bellen toch iets te marginaal.. De pen draait een beetje rond... Mee in de door vis veroorzaakte beroering... Wat kleine stootjes... Dan ineens meer bellen......  en nog meer... Karper....! De pen wordt zijdelings meegenomen... En komt weer boven en blijft staan.. Lijnzwemmer...  Wat lichte tikjes... En de pen glijdt niet lang daarna wederom de diepte in, maar nu rechtstandig.. Nu toch maar aanslaan.....  

Hij gaat er vandoor richting het aangrenzende poeltje en versnelt... Er stuift condenswater van de tollende slip af.... Hij wil zoals verwacht naar het losse riet...Maar de Flex XXH met 28/00 zijn onverbiddelijk.. Toch weet de vis er na terughalen nog een tweede run uit te persen.... Maar daarna is over.. Zijn gouden tinten schitteren kort daarna trots in de opgekomen zon... Ik mag even pronken met zijn 21 pond aan natuurschoon.. En voel me hier in het natte gras te midden van deze polderpracht de koning te rijk...Na wederom een fantastische sessie in dit gebied... 
De laatste van deze karpermaand meer dan waardig...

 

Balen door malen...

En de lens was ook nog beslagen.....

Sterker dan normaal...

Door de aanhoudende regenval van de afgelopen week wordt de polder bemalen, wat resulteert in trek in het water.. En dat is normaal gesproken goed nieuws.... De karper is er vaak actiever door... En de geur van het voer en aas wordt over een grotere afstand meegevoerd... Ik heb er vaak goede ervaringen mee gehad qua vangsten.... Maar dit keer pakt het allemaal heel anders uit.... Want de bemaling is sterker dan gebruikelijk.... De niet mis te verstane stroming is op deze plek zeer ongewoon en dermate groot, dat het de vertrouwde patronen van azende karper op de voerplek en bewegingen van de pen danig verstoort... Maar hier kom ik allemaal nét te laat achter...Dat de vis zich anders beweegt en gedraagt...Dat de bellen plekjes en bellen zelf kleiner zijn, en daardoor anders van vorm, minder duidelijk en sneller verdwijnen...Dat de pen, omdat deze dubbel zo hoog afgesteld moet worden en helemaal schuin staat, anders reageert dan normaal...Dus dat de korte schokkende beweginkjes van de schuin staande pen geen zeelt aanbeten zijn, maar gewoon karper...Dat de op het eerste gezicht klassiek ogende stofzuig aanbeten dus lijnzwemmers zijn...Dat de in de stroom meelopende pen dit keer geen over de bodem slepend aas is, maar een aanbeet. Ik verspeel 3 vissen door lijnzwemmers, waarvan ik er 1 gezien heb en dat was een hele beste jongen #*! Bijgaand, overigens mooi gebouwd, visje komt uiteindelijk op de kant als troostprijs..Tja...Zo is het nu eenmaal met ervaring: 

Je krijgt het altijd vlák nadat je het nodig had...

September morning.....

Altijd weer magisch....

Lokale bewoner...

Onwelkome gast...

Polderglorie...

En dus gisteren het penparadijs weer eens bezocht. Het is een water met een eigen karakter: Lastig vooral... 's Zomers is er bijna geen karper te bekennen... Het water blijft het hele jaar door troebel en de zoetwaterkreeft heeft er inmiddels ook zijn intrede gedaan.. De karper heeft hier de gewoonte om in het voorjaar de kant af te grazen, waarbij ze van een afstandje goed te spotten zijn, maar oh zo moeilijk te benaderen. Meestal houden ze zich op aan de overkant: En dan weet je het wel: Van de 5 inworpen gooi je 2 keer niet ver genoeg en 2 keer op de kant. Voerplekken werken hier niet. Nou ja bijna niet...Want vandaag zit het mee... Ik heb 2 kleine aasplekjes gemaakt... Minder dan normaal maar ik wil er vroeg mee stoppen.. Plek 1 levert niks op, maar nog geen vijf minuten na inleggen op Plek 2 wordt de pen met een krachtige ruk kaarsrecht onder getrokken.. Een centimeter of vijftien, waarna er wat schokjes volgen... Een echte stofzuig aanbeet...Na aanslaan vertrekt de vis rustig richting de overkant en trekt de hengel half krom om daarna wat heen en weer te zwemmen.... De slip is er nog niet aan te pas geweest als het dan toch menens wordt.... Hij beukt de hengel in één klap dubbel en ik kan 'm net aan uit het tegenoverliggende lelieveld houden.. Het is hier niet dieper dan een centimeter of 70 maar ik krijg de vis amper naar boven. Moegestreden komt ie tenslotte aan de oppervlakte en na het nodige lucht happen is de strijd dan toch gestreden. Een oudere dame op de fiets is inmiddels afgestapt om het geheel van nabij te volgen...Ze kletst gezellig door terwijl ik het net op de kant til... Ze is dol enthousiast over de prachtige vis...

Flapstaart en Jumper....

Naast een prachtige kleur en schubbenpatroon heeft Jumper ook het typische prutslootprofiel.....

Flapstaart.......

Zoals bij veel wateren geldt ook voor de prutsloot dat karpers er hun eigen favoriete stek hebben. Flapstaart bijvoorbeeld. De grootste tot nu toe gespot in dit water...Ik mocht hem diverse malen observeren in een wat moeilijker bevisbaar gedeelte met lelievelden en los riet... Ik schat 'm rond de 20 pond.... Traag naar de overkant zwemmend flapte hij zijn imposante staart loom heen en weer boven de oppervlakte. Het werd echter al snel duidelijk dat Flapstaart niet van plan was om zich zo maar te laten vangen, en zich bij het minste onraad snel terugtrok in zijn onderwaterburcht, om zich vervolgens niet meer te laten zien. Toen ik 'm onlangs weer in het oog kreeg en wat maiskorrels aan een hair een meter of twee voor hem deponeerde, ging de pen daarna meteen onder, maar helaas niet met het beoogde resultaat... Ik haakte 'm in zijn flank en mocht slechts 3 schubben incasseren..... Wat meer geluk had ik bij Jumper, hier afgebeeld, die zich al snel vergreep aan een luchtige broodvlok....Tijdens een aantal eerdere bezoeken had ik hem op nagenoeg de zelfde plaats boven het water uit zien springen, waarbij meteen zijn fraaie kleur en voor dit water bovengemiddelde omvang opvielen...... Nu flapstaart nog.......

Klassiek.....

onder me door...

Hét aas..                              Golden oldie...

Voerplekken werken de laatste dagen niet, maar de karper laat zich wel zien, dus afgelopen weekend werd het stalken. Nadat ik eerst een echte klassieker uit de mottenballen had gehaald: De Kamasan Golden Carp B790 maatje 2... Één van de beste karperhaken ooit gemaakt vind ik zelf.  Vervaardigd uit dunne draad dus licht, plat gesmeed in de bocht dus beresterk, superglad gepolijst en echt vlijmscherp. Voor aas op een hair minder geschikt door de glimmende goudkleurige coating, maar ideaal voor een haak bedekkende aassoort als brood, hét aas bij stalken... 

Klassiek opgetuigd naar de waterkant dus... 
Stalken lukt meestal het best vroeg in de ochtend als het net licht begint te worden.. De karper waant zich dan nog veilig en aast volop... Kom je een uur later dan zijn ze vaak al vertrokken...  En er is één ding wat ik bij het stalken heb geleerd: Vergeet niet om ook pal naast je en vlak onder je te kijken. Want daar zitten ze nogal eens... Net als deze imposante schub die vanmorgen gewoon onder me door zwom.. Ik zag hem links aankomen en kon nog net op tijd een meter of 3 rechts van me voorzichtig inleggen... Hij bleef na aanslaan kalm onder de hengel wat rondjes draaien, waarbij de slip nauwelijks aangesproken werd. Met zijn 24 pond bij 83 cm bewees deze massieve jongen weer dat een dergelijke beheerste manier van zwemmen meestal goed nieuws is.... 

Out of nowhere......

Machtige polderreus...

Hier kwam ie vandaan....

en hier ging ie naartoe...

Na wederom geen enkel teken van leven bespeurd te hebben, haal ik achter het lelieveld op om naar de vierde en laatste voerplek van vanmorgen te gaan.... Maar de haak zit vast....Een vis.... Hij reageert nauwelijks en beweegt langzaam naar rechts. Op het lichaam gehaakt dus....Mezelf al verzoenend met het feit dat dit een losschieter gaat worden zet ik toch de slip bijna helemaal los, om zo veel mogelijk mee te kunnen geven waardoor hij er misschien toch aan blijft...Heel soms lukt het...

Als de vis rustig blijft en je hebt genoeg ruimte.....Hij komt langzaam op gang, maar gaat meteen richting een rij oude schoeiingspalen aan de overkant.... Gezien de ingehouden snelheid en grootte van de boeggolf is het wel duidelijk waar ik mee te maken heb...Maar ja...De slip moet hoe dan ook weer strak nu... Want de vis nadert de palen... Ik zucht al....En zet de slip vaster......Snel toenemende druk op de hengel.... Ik verwacht nu ieder moment de losschieter.... Hij heeft nog een meter of vijf naar de eerste paal... Hand op de slip en de boel vast.... Een door de wind hoog zingende lijn...De hengel buigt nu maximaal...en...de vis komt tot stilstand...! Tóch in de bek gehaakt? Het maakt niet meer uit nu.... Ik haal 'm terug en hij schiet naar het midden van het kruispunt en daarna linksom verder de hoofdtocht in..Ik heb nu door de afstand het voordeel van grotere rek op de lijn..Ik kan hem weer helemaal terughalen, en hij stoomt nu de andere sloot in...Hier is het een stuk ondieper en hij verliest snelheid. De vis blijft echter rustig rechtop doorploegen en laat zich niet boven het net dirigeren.. Pas nadat ik 'm terug gehaald heb de hoofdtocht in lukt het hem te scheppen. De haak zit keurig door de bovenlip. En het is de ultieme trofee....Want deze machtige 89cm lange polderreus weegt precies 30 pond.. Ongelofelijk hoe juist een gigant als deze er in slaagde totaal onzichtbaar te blijven, want ondanks de diepte van slechts een halve meter was er in de ca. 20 minuten die ik op deze stek vertoefde helemaal niets te zien waardoor karpers hun aanwezigheid meestal verraden in dit ondiepe water; Stof, bellen, kolken etc..... De verrassing en opvolgende euforie zijn des te groter.... Penvisbeleving in optima forma....

 

Voor paal.......

.....en dook er direct achterlangs....

Deze slalommer zag meteen zijn kans.......

Dat bijgaande vis uit de pas ontdekte prutsloot uiteindelijk in het schepnet kwam mag een klein wonder heten..... Direct na aanslaan onder de hengeltop schoot hij meteen achter de afgebeelde paal langs en ging er als een haas vandoor schuin richting de overkant..... In een reflex hield ik de hengel horizontaal maar kon niet verhinderen dat de top voor een deel langs de paal onder het ijzerdraad door werd meegetrokken (!) .... En dan sta je toch wel even raar te kijken..... Ik kon de hengel snel los krijgen, en had het geluk dat de lijn, 0.26mm, net onder water tegen het paaltje aanzat. Dit gedeelte was door begroeiing zacht en glad en de lijn kon er zonder te veel schuren langs lopen. Door gebrek aan controle en optimale kromming op de hengel bij de eerste run was de lijn echter in rap tempo de slip af gesleurd, en deze torpedo zat dus al meteen een meter of 10 verderop........M'n eerste angst was dat de vis nóg een paaltje zou pikken, maar hij bleef in het midden en ik kon hem iets terughalen, voldoende om hem uit de overkant te houden. Hij zwom nu echter terug vlak langs de oever de andere kant op , waardoor de lijn niet meer langs, maar steeds meer rondom de paal heen ging lopen. En dat gaf te veel weerstand, dus binnendraaien ging niet meer...Ik kon niet anders dan de hengel neerleggen en lijn nu rechtstreeks met m'n handen binnenhalen, waarbij de rek nu voor demping moest zorgen. De vis nam hierna nog een paar runs en ik moest de lijn, met de nodige wrijvingshitte (!), door m'n vingers heen meegeven en afremmen...... Ik kon 'm uiteindelijk weer helemaal terughalen en besloot dat de vis toch eerst weer terug achter de paal langs moest, want anders was hij onmogelijk het schepnet in te krijgen. Nu werd het even spannend, want één zwieper....en wat dán weer.... Gelukkig hield hij zich net even rustig en kon ik 'm met mazzel onder het ijzerdraad door manoeuvreren, de hengel pakken, en de losse lijn snel weer op de molen draaien...Ik had weer controle, en de vis zat kort daarna in het net.
Maar ik was intussen natuurlijk wél behoorlijk voor paal gezet door deze geschubde rakker.....