Penvissen in de kou is niet mijn ding, dus begint het het seizoen voor mij pas rond de tijd dat het raapzaad gaat bloeien. De dijk en weidekanten hier in de polders staan er vol mee; een schitterend gezicht altijd weer. Het voorjaar lijkt de laatste jaren echter wel steeds wat langer fris te blijven. Maar dit weerhield de karper er in de afgelopen maand niet van om actief te worden, dus ondanks de frisse noordoostenwind er midden op de dag even opuit. Een tamelijk ondiep water waar ik al jaren kom bleek bij dit eerste bezoek echter kraakhelder te zijn geworden, iets wat hier nog niet eerder voorgekomen was. Te helder water is voor de penvisser niet echt gunstig, want de vis ziet je meteen. Dus toen ik de ingeworpen voerboilies gewoon op de bodem kon zien liggen twijfelde ik of het wel zin zou hebben om het op deze plek te proberen, want het is ongelofelijk hoe snel een door vangervaring wijs geworden karper je kan spotten, waarna het dan echt meteen gedaan is met je vangkansen. Maar het riet stond al wel aardig hoog dus kon ik wat uit het zicht bijven, hoewel ze je dan meestal alsnog snel in de smiezen hebben. Maar ja, gewoon proberen maar. Op de eerste voerplek daarvoor gebeurde er niks; zelfs geen kreeft die hier het aas beroerde. Maar bij terugkeer op deze tweede plek bleek precies datgene te zijn gebeurd waar een penvisser altijd op hoopt; de hele voerplek was gehuld in dikke stofwolken... Altijd een spannend moment want vaak is succes dan niet ver meer weg. Niet altijd, want zeelt en met name brasem kan ook aardig wat stof doen opwaaien. Maar niet vandaag zo blijkt al snel...
