Out of nowhere......

Machtige polderreus...

Hier kwam ie vandaan....

en hier ging ie naartoe...

Na wederom geen enkel teken van leven bespeurd te hebben, haal ik achter het lelieveld op om naar de vierde en laatste voerplek van vanmorgen te gaan.... Maar de haak zit vast....Een vis.... Hij reageert nauwelijks en beweegt langzaam naar rechts. Op het lichaam gehaakt dus....Mezelf al verzoenend met het feit dat dit een losschieter gaat worden zet ik toch de slip bijna helemaal los, om zo veel mogelijk mee te kunnen geven waardoor hij er misschien toch aan blijft...Heel soms lukt het...

Als de vis rustig blijft en je hebt genoeg ruimte.....Hij komt langzaam op gang, maar gaat meteen richting een rij oude schoeiingspalen aan de overkant.... Gezien de ingehouden snelheid en grootte van de boeggolf is het wel duidelijk waar ik mee te maken heb...Maar ja...De slip moet hoe dan ook weer strak nu... Want de vis nadert de palen... Ik zucht al....En zet de slip vaster......Snel toenemende druk op de hengel.... Ik verwacht nu ieder moment de losschieter.... Hij heeft nog een meter of vijf naar de eerste paal... Hand op de slip en de boel vast.... Een door de wind hoog zingende lijn...De hengel buigt nu maximaal...en...de vis komt tot stilstand...! Tóch in de bek gehaakt? Het maakt niet meer uit nu.... Ik haal 'm terug en hij schiet naar het midden van het kruispunt en daarna linksom verder de hoofdtocht in..Ik heb nu door de afstand het voordeel van grotere rek op de lijn..Ik kan hem weer helemaal terughalen, en hij stoomt nu de andere sloot in...Hier is het een stuk ondieper en hij verliest snelheid. De vis blijft echter rustig rechtop doorploegen en laat zich niet boven het net dirigeren.. Pas nadat ik 'm terug gehaald heb de hoofdtocht in lukt het hem te scheppen. De haak zit keurig door de bovenlip. En het is de ultieme trofee....Want deze machtige 89cm lange polderreus weegt precies 30 pond.. Ongelofelijk hoe juist een gigant als deze er in slaagde totaal onzichtbaar te blijven, want ondanks de diepte van slechts een halve meter was er in de ca. 20 minuten die ik op deze stek vertoefde helemaal niets te zien waardoor karpers hun aanwezigheid meestal verraden in dit ondiepe water; Stof, bellen, kolken etc..... De verrassing en opvolgende euforie zijn des te groter.... Penvisbeleving in optima forma....

 

Voor paal.......

.....en dook er direct achterlangs....

Deze slalommer zag meteen zijn kans.......

Dat bijgaande vis uit de pas ontdekte prutsloot uiteindelijk in het schepnet kwam mag een klein wonder heten..... Direct na aanslaan onder de hengeltop schoot hij meteen achter de afgebeelde paal langs en ging er als een haas vandoor schuin richting de overkant..... In een reflex hield ik de hengel horizontaal maar kon niet verhinderen dat de top voor een deel langs de paal onder het ijzerdraad door werd meegetrokken (!) .... En dan sta je toch wel even raar te kijken..... Ik kon de hengel snel los krijgen, en had het geluk dat de lijn, 0.26mm, net onder water tegen het paaltje aanzat. Dit gedeelte was door begroeiing zacht en glad en de lijn kon er zonder te veel schuren langs lopen. Door gebrek aan controle en optimale kromming op de hengel bij de eerste run was de lijn echter in rap tempo de slip af gesleurd, en deze torpedo zat dus al meteen een meter of 10 verderop........M'n eerste angst was dat de vis nóg een paaltje zou pikken, maar hij bleef in het midden en ik kon hem iets terughalen, voldoende om hem uit de overkant te houden. Hij zwom nu echter terug vlak langs de oever de andere kant op , waardoor de lijn niet meer langs, maar steeds meer rondom de paal heen ging lopen. En dat gaf te veel weerstand, dus binnendraaien ging niet meer...Ik kon niet anders dan de hengel neerleggen en lijn nu rechtstreeks met m'n handen binnenhalen, waarbij de rek nu voor demping moest zorgen. De vis nam hierna nog een paar runs en ik moest de lijn, met de nodige wrijvingshitte (!), door m'n vingers heen meegeven en afremmen...... Ik kon 'm uiteindelijk weer helemaal terughalen en besloot dat de vis toch eerst weer terug achter de paal langs moest, want anders was hij onmogelijk het schepnet in te krijgen. Nu werd het even spannend, want één zwieper....en wat dán weer.... Gelukkig hield hij zich net even rustig en kon ik 'm met mazzel onder het ijzerdraad door manoeuvreren, de hengel pakken, en de losse lijn snel weer op de molen draaien...Ik had weer controle, en de vis zat kort daarna in het net.
Maar ik was intussen natuurlijk wél behoorlijk voor paal gezet door deze geschubde rakker.....

Eldorado.....

Geen moment zo mooi als een zwoele windstille avond bij heldere hemel....We hebben er dit seizoen helaas nog niet veel gehad en de laatste is dan ook al weer een paar weken geleden...Deze specifieke omstandigheden, samen met het natuurschoon van onze prachtige Veenlanden, zijn voor een struinende penvisser een waar Eldorado.... Naarmate de avond vordert wordt de hoek van het zonlicht op het spiegelgladde water alsmaar kleiner, en daarmee de sporen van aanwezige vis steeds duidelijker. Zo was de subtiele beroering van het oppervlak door bijgaande magnifieke schub die avond feilloos te volgen. Nét iets te vaak nonchalant voorbij zwemmend, was zijn interesse voor het aas onmiskenbaar..........Ik had het geluk om samen 
met hem ook het laatste zonlicht te mogen vangen....

The grand old lady....

7 juni 2015

7 juni 2014

Het weerzien na precies een jaar was bijzonder.. De omstandigheden waren dit keer duidelijk anders; belandde ze vorig jaar in m'n schepnet: Ik mocht haar dit keer gedecideerd langs zien kruisen tussen links en rechts wild parende familieleden, haar imposante rug en staart fier boven het water uitrijzend... Ze bood zich keer op keer aan....... Maar tevergeefs.....Er was bij het manvolk alleen interesse in jonge dartelende hinden met slanke lijven.... In alle hevigheid hun lusten botvierend, zagen ze de oude dame amper staan… Ze zal door de jaren inderdaad ook wat te zwaar geworden zijn om de wilde paardans nog bij te kunnen houden. Ze zonderde zich af en het lukte om haar in een rustig moment nogmaals 

te vereeuwigen.....

Zure zeelt...

Golden brown......

Hapte de polderbeul bij de vorige stalksessie meteen toe, hedenochtend werd het aas niet aangeraakt...Maar dat had een reden: De karper maakte zich op voor de paai. En dat gaf wederom een indrukwekkend inzicht in het aanwezige bestand. Echt paaien deden ze nog niet, maar overal waren de boeggolven te zien van de elkaar opzoekende vissen, en een deel was van dichtbij in volle glorie te bewonderen..... Een prachtige ochtend met een overigens ijzingwekkend slot:... Bij een eerder gemaakt voerplekje in een ander deel van het water, doemt een meter naast de dobber een echte dikzak op.....Hij slurpt wat lucht en watervlooien naar binnen, alvorens zicht traag naar beneden te laten zakken... Vrijwel direct daarna gaat de pen onder, waarbij ik na aanslaan toch wat zuur gekeken zal hebben... Onterecht natuurlijk.....

Het nieuwe water....

15 hele ponden.....!

Mud.....

Nieuwe wateren zijn altijd spannend en na de eerste eerder omschreven sessie van dit jaar, heeft deze pas ontsloten wetering inmiddels toch al een deel van zijn verborgen karperschatten prijsgegeven..... Het  donkergroene water is niet dieper dan 35 cm met daaronder een bodem van inktzwarte blubber... Dus geen dril maar een heus moddergevecht, waarna je bij het scheppen van de vis ook meteen een beetje meehelpt met uitbaggeren....Een echt inteelt water ook, met vrijwel allemaal identiek gebouwde vissen: Dikbuikig met een kort staartje en een kleine spitse snuit... Voornamelijk kleinere exemplaren maar wel in ruime mate aanwezig.... Een echt stalkwater, want door de ondiepte laat de vis, naast kolken en golfjes, ook regelmatig opwaaide modderwolken achter..... Echter niet bij de grootste tot nu toe, 15 hele ponden, want toen deze vis plotseling aanbeet was er geen stof, rimpeling of belletje te zien...Tja, hoe groter hoe voorzichtiger meestal.......
Dus wie weet wat er hier nog rondzwemt....

No fish today....

                                                    But who cares......

 

 

                                                                                                                                                                       

Unbroken......

End of the line...

Brute kracht....

Vanmorgen wist ik weer waarom ik ooit gestopt ben met licht vissen.......
Een 2 ponds hengel en 0,28mm konden deze ochtend, in het vorig jaar ontdekte penparadijs, niet verhinderen dat de hier afgebeelde schub van 25pond bij 90 cm gewoon heen zwom waar ie wilde.....En dat was 30 meter verderop rechts de hoek om een zijsloot in, waar de oever na 40 meter ophoudt bij een met sloten omzoomd terrein met knotwilgen. De vis stoomde er linea recta naartoe en was gewoon niet te stoppen........

Polderbeul....

Tot 3 maal toe de slip strakker zetten hielp niet....
Hij bleef er gewoon doorheen denderen.....
Nog vaster zetten durfde ik niet....De lijn stond al snaarstrak en de hengel boog wel zo'n beetje tot het maximum, en bang als ik was voor lijnbreuk viel er dus niet veel meer te doen dan meelopen.......
De karper bleef intussen gewoon doorploegen en aangekomen op het eindpunt moest er dus geblokt gaan worden, en tot overmaat van ramp stonden er ook nog een paar oude steigerpalen.......
Er stond op dat moment een meter of 20 lijn uit en ik kon deze beul net naast de palen stoppen en terughalen, waarbij niet voorkomen kon worden dat de palen toch getoucheerd werden....
Maar de visgoden waren me gunstig gezind op deze Bevrijdingsdag want de lijn hield het....
De weg terug naar het schepnet kon beginnen...... 

 

De grootste ooit......

Paradijsje....

Rustende fotograaf..

Als poldervisser hoop je op 30 plussers en metersnoeken, maar mijn grootste vis tot nu toe was toch van een andere orde....Tijdens onze huwelijksreis, al weer meer dan 20 jaar geleden, maakten mijn kersverse echtgenote Annette & ik een uitstapje naar Phi Phi Islands in Thailand. Een echt paradijsje...Het eerste wat we ondernamen was een vistocht op zee in zo'n prachtige traditionele houten prauw. En dat werd een avontuur a la 
Ernest Hemmingway himself .....We voeren die dag rond 9:00u uit samen met een andere boot met een Engels echtpaar, en bereikten na een uur varen een rif waar zich o.m. barracuda's & zeilvissen op zouden moeten houden. De uitrusting bestond uit een boothengel, met een echte katrol als startoog, en een reel waarop honderden meters nylon gespoeld zat van pak 'm beet 40/50 100ste. Als tuigage een staalkabel met enkele haak, beaasd met een levende soort witvis van een cm of 30.  En..... er werd met de pen gevist ! Niet met een fraaie dobber, maar met een reep piepschuim, uit een ijsbox gescheurd, welke als drijver fungeerde.. De afstelling bedroeg niet meer dan een meter of 3, wat het gezien de diepte bijna tot een  soort oppervlaktevisserij maakte. 
De schipper liet de boot gewoon afdrijven, en op actie hoefde niet lang gewacht te worden want de Engelsman, die een meter of 100 bij ons vandaan lag, had er al vrij snel een te pakken...Deze Istiophorus  platypterus is een zeer spectaculaire zwemmer die bij het jagen snelheden van over de 100 km p/u kan halen, en na gehaakt te zijn regelmatig in zijn geheel uit het water springt... Dit was wel even wat anders dan een poldersnoek !...De Engelsman ving er vroeg in de middag nog een, terwijl na 3 uur vissen de boot bij ons nog steeds leeg was....De nationale trots was dus in het geding.....De vistrip zou gelukkig nog tot het einde van de middag duren, en rond een uur of 3 meldde zich waarachtig de eerste vis..

Geluksvis.....

Dit was ,na later zou blijken, de "kleinste" van die dag, welke door de schipper met een gaf in een routinebeweging soepel de boot in werd geslingerd. Daarna haakten we een barracuda die helaas vlak onder de boot los schoot. De Engelse boot was intussen van ons afgedreven en vrijwel uit het zicht verdwenen. En toen gebeurde het...De slip begon te gieren en het was meteen duidelijk dat het hier om een grotere ging.... Ik vergeet nooit de weerstand op de hengel en lijn, en de kracht die nodig was om de vis echt binnen te moeten takelen, waarbij de boot af en toe flink overhelde. De cone van de hengel wordt hierbij in een buikgordel geplaatst om een scharnierpunt te hebben om te kunnen "halen". De dril duurde ongeveer 20 minuten, en de vis was van een zodanig formaat dat de schipper nu wel wat hulp nodig had om 'm de boot in te krijgen... Eenmaal in de boot was te zien hoe de vissen snel stierven waarbij hun schitterende blauwe glans langzaam vervaagde. Triest, maar geen ontkomen aan....Van terugzetten is in Thailand echt geen sprake en gevangen exemplaren worden op Phi Phi Islands door de visser "verkocht" aan de lokale viswinkel: De visser & schipper krijgen dan beide hun deel: Niet veel; Maar een leuk ritueel...:  We konden er een paar extra biertjes van nemen die avond......Want de Hollandse eer werd die dag hoog gehouden. We vingen later nog een middelgroot exemplaar, en bij aankomst bleek de al gearriveerde Brit na die eerste 2 niets meer gevangen te hebben....  Met 28 Kilo bij een lengte van meer dan 2,5 meter was onze vis ook nog eens de grootste......wat een geluk die dag...... En het geluk bleef......Want wat ik verder ook allemaal nog mag vangen in mijn leven: Hiernaast staat gewoon mijn grootste geluksvis die ik ooit aan de haak heb geslagen...In het midden op de foto wel te verstaan....

Oh ja........

Dit weekend meteen weer even op m'n plaats gezet door Cyprinus. De eerste sessies vonden plaats  in een pas toegankelijke wetering die ik al een tijdje op het oog had en waarvan ik dacht dat het een maagdelijk water zou zijn.. Hier kon wel eens snel resultaat gehaald gaan worden...Ik had er al wat vissen zien rondscharrelen de afgelopen week en afgelopen zaterdag zou het dan gaan gebeuren. Er stond een stormachtige wind, altijd goed voor de pijnvisserij, en de sterk  geurende pellets zouden meteen hun werk moeten doen. Het water was koffiebruin, dus de vis zou slecht zicht hebben. En inderdaad: Bij terugkomst op de voerplek na een uurtje waren tussen de bellen en kolken door de staarten al te zien....Maar kort daarna wist ik het allemaal weer:  "Pelletnijd"...: de vis stort zich driftig op het aas, maar zuigt echt alleen de pellets op, en de boilie wordt niet aangeroerd....Je denkt na zoveel jaar toch echt wel aanbeten te herkennen versus lijnzwemmers: Niet dus...: 1 keer een schub & 1 keer een haak die door een vin heen scheurt...Op de andere voerplek niet eens contact met de vis...OK. Dan morgen maar terug en gewoon voeren met het zelfde aas waarmee je vist: 1 voerplek met good old mais, 1 voerplek met boilies. Intussen natuurlijk stalken, want er zijn overal genoeg staarten en kolken te zien.....Maar nee: ze zwemmen gewoon om het aas heen...Golfjes & een kolk pal tegen de oeverpalen aan mijn kant: Zeer omzichtig besluipen mag niet baten: De vis is gewoon weg bij aankomst.  Hierna ook geen vis op de voerplekken. Geen maagdenbron dus, dit water...
Moet wel vervolgd gaan worden........