Klassiek.....

onder me door...

Hét aas..                              Golden oldie...

Voerplekken werken de laatste dagen niet, maar de karper laat zich wel zien, dus afgelopen weekend werd het stalken. Nadat ik eerst een echte klassieker uit de mottenballen had gehaald: De Kamasan Golden Carp B790 maatje 2... Één van de beste karperhaken ooit gemaakt vind ik zelf.  Vervaardigd uit dunne draad dus licht, plat gesmeed in de bocht dus beresterk, superglad gepolijst en echt vlijmscherp. Voor aas op een hair minder geschikt door de glimmende goudkleurige coating, maar ideaal voor een haak bedekkende aassoort als brood, hét aas bij stalken... 

Klassiek opgetuigd naar de waterkant dus... 
Stalken lukt meestal het best vroeg in de ochtend als het net licht begint te worden.. De karper waant zich dan nog veilig en aast volop... Kom je een uur later dan zijn ze vaak al vertrokken...  En er is één ding wat ik bij het stalken heb geleerd: Vergeet niet om ook pal naast je en vlak onder je te kijken. Want daar zitten ze nogal eens... Net als deze imposante schub die vanmorgen gewoon onder me door zwom.. Ik zag hem links aankomen en kon nog net op tijd een meter of 3 rechts van me voorzichtig inleggen... Hij bleef na aanslaan kalm onder de hengel wat rondjes draaien, waarbij de slip nauwelijks aangesproken werd. Met zijn 24 pond bij 83 cm bewees deze massieve jongen weer dat een dergelijke beheerste manier van zwemmen meestal goed nieuws is.... 

Out of nowhere......

Machtige polderreus...

Hier kwam ie vandaan....

en hier ging ie naartoe...

Na wederom geen enkel teken van leven bespeurd te hebben, haal ik achter het lelieveld op om naar de vierde en laatste voerplek van vanmorgen te gaan.... Maar de haak zit vast....Een vis.... Hij reageert nauwelijks en beweegt langzaam naar rechts. Op het lichaam gehaakt dus....Mezelf al verzoenend met het feit dat dit een losschieter gaat worden zet ik toch de slip bijna helemaal los, om zo veel mogelijk mee te kunnen geven waardoor hij er misschien toch aan blijft...Heel soms lukt het...

Als de vis rustig blijft en je hebt genoeg ruimte.....Hij komt langzaam op gang, maar gaat meteen richting een rij oude schoeiingspalen aan de overkant.... Gezien de ingehouden snelheid en grootte van de boeggolf is het wel duidelijk waar ik mee te maken heb...Maar ja...De slip moet hoe dan ook weer strak nu... Want de vis nadert de palen... Ik zucht al....En zet de slip vaster......Snel toenemende druk op de hengel.... Ik verwacht nu ieder moment de losschieter.... Hij heeft nog een meter of vijf naar de eerste paal... Hand op de slip en de boel vast.... Een door de wind hoog zingende lijn...De hengel buigt nu maximaal...en...de vis komt tot stilstand...! Tóch in de bek gehaakt? Het maakt niet meer uit nu.... Ik haal 'm terug en hij schiet naar het midden van het kruispunt en daarna linksom verder de hoofdtocht in..Ik heb nu door de afstand het voordeel van grotere rek op de lijn..Ik kan hem weer helemaal terughalen, en hij stoomt nu de andere sloot in...Hier is het een stuk ondieper en hij verliest snelheid. De vis blijft echter rustig rechtop doorploegen en laat zich niet boven het net dirigeren.. Pas nadat ik 'm terug gehaald heb de hoofdtocht in lukt het hem te scheppen. De haak zit keurig door de bovenlip. En het is de ultieme trofee....Want deze machtige 89cm lange polderreus weegt precies 30 pond.. Ongelofelijk hoe juist een gigant als deze er in slaagde totaal onzichtbaar te blijven, want ondanks de diepte van slechts een halve meter was er in de ca. 20 minuten die ik op deze stek vertoefde helemaal niets te zien waardoor karpers hun aanwezigheid meestal verraden in dit ondiepe water; Stof, bellen, kolken etc..... De verrassing en opvolgende euforie zijn des te groter.... Penvisbeleving in optima forma....

 

Voor paal.......

.....en dook er direct achterlangs....

Deze slalommer zag meteen zijn kans.......

Dat bijgaande vis uit de pas ontdekte prutsloot uiteindelijk in het schepnet kwam mag een klein wonder heten..... Direct na aanslaan onder de hengeltop schoot hij meteen achter de afgebeelde paal langs en ging er als een haas vandoor schuin richting de overkant..... In een reflex hield ik de hengel horizontaal maar kon niet verhinderen dat de top voor een deel langs de paal onder het ijzerdraad door werd meegetrokken (!) .... En dan sta je toch wel even raar te kijken..... Ik kon de hengel snel los krijgen, en had het geluk dat de lijn, 0.26mm, net onder water tegen het paaltje aanzat. Dit gedeelte was door begroeiing zacht en glad en de lijn kon er zonder te veel schuren langs lopen. Door gebrek aan controle en optimale kromming op de hengel bij de eerste run was de lijn echter in rap tempo de slip af gesleurd, en deze torpedo zat dus al meteen een meter of 10 verderop........M'n eerste angst was dat de vis nóg een paaltje zou pikken, maar hij bleef in het midden en ik kon hem iets terughalen, voldoende om hem uit de overkant te houden. Hij zwom nu echter terug vlak langs de oever de andere kant op , waardoor de lijn niet meer langs, maar steeds meer rondom de paal heen ging lopen. En dat gaf te veel weerstand, dus binnendraaien ging niet meer...Ik kon niet anders dan de hengel neerleggen en lijn nu rechtstreeks met m'n handen binnenhalen, waarbij de rek nu voor demping moest zorgen. De vis nam hierna nog een paar runs en ik moest de lijn, met de nodige wrijvingshitte (!), door m'n vingers heen meegeven en afremmen...... Ik kon 'm uiteindelijk weer helemaal terughalen en besloot dat de vis toch eerst weer terug achter de paal langs moest, want anders was hij onmogelijk het schepnet in te krijgen. Nu werd het even spannend, want één zwieper....en wat dán weer.... Gelukkig hield hij zich net even rustig en kon ik 'm met mazzel onder het ijzerdraad door manoeuvreren, de hengel pakken, en de losse lijn snel weer op de molen draaien...Ik had weer controle, en de vis zat kort daarna in het net.
Maar ik was intussen natuurlijk wél behoorlijk voor paal gezet door deze geschubde rakker.....

Eldorado.....

Geen moment zo mooi als een zwoele windstille avond bij heldere hemel....We hebben er dit seizoen helaas nog niet veel gehad en de laatste is dan ook al weer een paar weken geleden...Deze specifieke omstandigheden, samen met het natuurschoon van onze prachtige Veenlanden, zijn voor een struinende penvisser een waar Eldorado.... Naarmate de avond vordert wordt de hoek van het zonlicht op het spiegelgladde water alsmaar kleiner, en daarmee de sporen van aanwezige vis steeds duidelijker. Zo was de subtiele beroering van het oppervlak door bijgaande magnifieke schub die avond feilloos te volgen. Nét iets te vaak nonchalant voorbij zwemmend, was zijn interesse voor het aas onmiskenbaar..........Ik had het geluk om samen 
met hem ook het laatste zonlicht te mogen vangen....

The grand old lady....

7 juni 2015

7 juni 2014

Het weerzien na precies een jaar was bijzonder.. De omstandigheden waren dit keer duidelijk anders; belandde ze vorig jaar in m'n schepnet: Ik mocht haar dit keer gedecideerd langs zien kruisen tussen links en rechts wild parende familieleden, haar imposante rug en staart fier boven het water uitrijzend... Ze bood zich keer op keer aan....... Maar tevergeefs.....Er was bij het manvolk alleen interesse in jonge dartelende hinden met slanke lijven.... In alle hevigheid hun lusten botvierend, zagen ze de oude dame amper staan… Ze zal door de jaren inderdaad ook wat te zwaar geworden zijn om de wilde paardans nog bij te kunnen houden. Ze zonderde zich af en het lukte om haar in een rustig moment nogmaals 

te vereeuwigen.....

Zure zeelt...

Golden brown......

Hapte de polderbeul bij de vorige stalksessie meteen toe, hedenochtend werd het aas niet aangeraakt...Maar dat had een reden: De karper maakte zich op voor de paai. En dat gaf wederom een indrukwekkend inzicht in het aanwezige bestand. Echt paaien deden ze nog niet, maar overal waren de boeggolven te zien van de elkaar opzoekende vissen, en een deel was van dichtbij in volle glorie te bewonderen..... Een prachtige ochtend met een overigens ijzingwekkend slot:... Bij een eerder gemaakt voerplekje in een ander deel van het water, doemt een meter naast de dobber een echte dikzak op.....Hij slurpt wat lucht en watervlooien naar binnen, alvorens zicht traag naar beneden te laten zakken... Vrijwel direct daarna gaat de pen onder, waarbij ik na aanslaan toch wat zuur gekeken zal hebben... Onterecht natuurlijk.....

Het nieuwe water....

15 hele ponden.....!

Mud.....

Nieuwe wateren zijn altijd spannend en na de eerste eerder omschreven sessie van dit jaar, heeft deze pas ontsloten wetering inmiddels toch al een deel van zijn verborgen karperschatten prijsgegeven..... Het  donkergroene water is niet dieper dan 35 cm met daaronder een bodem van inktzwarte blubber... Dus geen dril maar een heus moddergevecht, waarna je bij het scheppen van de vis ook meteen een beetje meehelpt met uitbaggeren....Een echt inteelt water ook, met vrijwel allemaal identiek gebouwde vissen: Dikbuikig met een kort staartje en een kleine spitse snuit... Voornamelijk kleinere exemplaren maar wel in ruime mate aanwezig.... Een echt stalkwater, want door de ondiepte laat de vis, naast kolken en golfjes, ook regelmatig opwaaide modderwolken achter..... Echter niet bij de grootste tot nu toe, 15 hele ponden, want toen deze vis plotseling aanbeet was er geen stof, rimpeling of belletje te zien...Tja, hoe groter hoe voorzichtiger meestal.......
Dus wie weet wat er hier nog rondzwemt....

No fish today....

                                                    But who cares......

 

 

                                                                                                                                                                       

Unbroken......

End of the line...

Brute kracht....

Vanmorgen wist ik weer waarom ik ooit gestopt ben met licht vissen.......
Een 2 ponds hengel en 0,28mm konden deze ochtend, in het vorig jaar ontdekte penparadijs, niet verhinderen dat de hier afgebeelde schub van 25pond bij 90 cm gewoon heen zwom waar ie wilde.....En dat was 30 meter verderop rechts de hoek om een zijsloot in, waar de oever na 40 meter ophoudt bij een met sloten omzoomd terrein met knotwilgen. De vis stoomde er linea recta naartoe en was gewoon niet te stoppen........

Polderbeul....

Tot 3 maal toe de slip strakker zetten hielp niet....
Hij bleef er gewoon doorheen denderen.....
Nog vaster zetten durfde ik niet....De lijn stond al snaarstrak en de hengel boog wel zo'n beetje tot het maximum, en bang als ik was voor lijnbreuk viel er dus niet veel meer te doen dan meelopen.......
De karper bleef intussen gewoon doorploegen en aangekomen op het eindpunt moest er dus geblokt gaan worden, en tot overmaat van ramp stonden er ook nog een paar oude steigerpalen.......
Er stond op dat moment een meter of 20 lijn uit en ik kon deze beul net naast de palen stoppen en terughalen, waarbij niet voorkomen kon worden dat de palen toch getoucheerd werden....
Maar de visgoden waren me gunstig gezind op deze Bevrijdingsdag want de lijn hield het....
De weg terug naar het schepnet kon beginnen......