Het nieuwe water....

15 hele ponden.....!

Mud.....

Nieuwe wateren zijn altijd spannend en na de eerste eerder omschreven sessie van dit jaar, heeft deze pas ontsloten wetering inmiddels toch al een deel van zijn verborgen karperschatten prijsgegeven..... Het  donkergroene water is niet dieper dan 35 cm met daaronder een bodem van inktzwarte blubber... Dus geen dril maar een heus moddergevecht, waarna je bij het scheppen van de vis ook meteen een beetje meehelpt met uitbaggeren....Een echt inteelt water ook, met vrijwel allemaal identiek gebouwde vissen: Dikbuikig met een kort staartje en een kleine spitse snuit... Voornamelijk kleinere exemplaren maar wel in ruime mate aanwezig.... Een echt stalkwater, want door de ondiepte laat de vis, naast kolken en golfjes, ook regelmatig opwaaide modderwolken achter..... Echter niet bij de grootste tot nu toe, 15 hele ponden, want toen deze vis plotseling aanbeet was er geen stof, rimpeling of belletje te zien...Tja, hoe groter hoe voorzichtiger meestal.......
Dus wie weet wat er hier nog rondzwemt....

No fish today....

                                                    But who cares......

 

 

                                                                                                                                                                       

Unbroken......

End of the line...

Brute kracht....

Vanmorgen wist ik weer waarom ik ooit gestopt ben met licht vissen.......
Een 2 ponds hengel en 0,28mm konden deze ochtend, in het vorig jaar ontdekte penparadijs, niet verhinderen dat de hier afgebeelde schub van 25pond bij 90 cm gewoon heen zwom waar ie wilde.....En dat was 30 meter verderop rechts de hoek om een zijsloot in, waar de oever na 40 meter ophoudt bij een met sloten omzoomd terrein met knotwilgen. De vis stoomde er linea recta naartoe en was gewoon niet te stoppen........

Polderbeul....

Tot 3 maal toe de slip strakker zetten hielp niet....
Hij bleef er gewoon doorheen denderen.....
Nog vaster zetten durfde ik niet....De lijn stond al snaarstrak en de hengel boog wel zo'n beetje tot het maximum, en bang als ik was voor lijnbreuk viel er dus niet veel meer te doen dan meelopen.......
De karper bleef intussen gewoon doorploegen en aangekomen op het eindpunt moest er dus geblokt gaan worden, en tot overmaat van ramp stonden er ook nog een paar oude steigerpalen.......
Er stond op dat moment een meter of 20 lijn uit en ik kon deze beul net naast de palen stoppen en terughalen, waarbij niet voorkomen kon worden dat de palen toch getoucheerd werden....
Maar de visgoden waren me gunstig gezind op deze Bevrijdingsdag want de lijn hield het....
De weg terug naar het schepnet kon beginnen...... 

 

De grootste ooit......

Paradijsje....

Rustende fotograaf..

Als poldervisser hoop je op 30 plussers en metersnoeken, maar mijn grootste vis tot nu toe was toch van een andere orde....Tijdens onze huwelijksreis, al weer meer dan 20 jaar geleden, maakten mijn kersverse echtgenote Annette & ik een uitstapje naar Phi Phi Islands in Thailand. Een echt paradijsje...Het eerste wat we ondernamen was een vistocht op zee in zo'n prachtige traditionele houten prauw. En dat werd een avontuur a la 
Ernest Hemmingway himself .....We voeren die dag rond 9:00u uit samen met een andere boot met een Engels echtpaar, en bereikten na een uur varen een rif waar zich o.m. barracuda's & zeilvissen op zouden moeten houden. De uitrusting bestond uit een boothengel, met een echte katrol als startoog, en een reel waarop honderden meters nylon gespoeld zat van pak 'm beet 40/50 100ste. Als tuigage een staalkabel met enkele haak, beaasd met een levende soort witvis van een cm of 30.  En..... er werd met de pen gevist ! Niet met een fraaie dobber, maar met een reep piepschuim, uit een ijsbox gescheurd, welke als drijver fungeerde.. De afstelling bedroeg niet meer dan een meter of 3, wat het gezien de diepte bijna tot een  soort oppervlaktevisserij maakte. 
De schipper liet de boot gewoon afdrijven, en op actie hoefde niet lang gewacht te worden want de Engelsman, die een meter of 100 bij ons vandaan lag, had er al vrij snel een te pakken...Deze Istiophorus  platypterus is een zeer spectaculaire zwemmer die bij het jagen snelheden van over de 100 km p/u kan halen, en na gehaakt te zijn regelmatig in zijn geheel uit het water springt... Dit was wel even wat anders dan een poldersnoek !...De Engelsman ving er vroeg in de middag nog een, terwijl na 3 uur vissen de boot bij ons nog steeds leeg was....De nationale trots was dus in het geding.....De vistrip zou gelukkig nog tot het einde van de middag duren, en rond een uur of 3 meldde zich waarachtig de eerste vis..

Geluksvis.....

Dit was ,na later zou blijken, de "kleinste" van die dag, welke door de schipper met een gaf in een routinebeweging soepel de boot in werd geslingerd. Daarna haakten we een barracuda die helaas vlak onder de boot los schoot. De Engelse boot was intussen van ons afgedreven en vrijwel uit het zicht verdwenen. En toen gebeurde het...De slip begon te gieren en het was meteen duidelijk dat het hier om een grotere ging.... Ik vergeet nooit de weerstand op de hengel en lijn, en de kracht die nodig was om de vis echt binnen te moeten takelen, waarbij de boot af en toe flink overhelde. De cone van de hengel wordt hierbij in een buikgordel geplaatst om een scharnierpunt te hebben om te kunnen "halen". De dril duurde ongeveer 20 minuten, en de vis was van een zodanig formaat dat de schipper nu wel wat hulp nodig had om 'm de boot in te krijgen... Eenmaal in de boot was te zien hoe de vissen snel stierven waarbij hun schitterende blauwe glans langzaam vervaagde. Triest, maar geen ontkomen aan....Van terugzetten is in Thailand echt geen sprake en gevangen exemplaren worden op Phi Phi Islands door de visser "verkocht" aan de lokale viswinkel: De visser & schipper krijgen dan beide hun deel: Niet veel; Maar een leuk ritueel...:  We konden er een paar extra biertjes van nemen die avond......Want de Hollandse eer werd die dag hoog gehouden. We vingen later nog een middelgroot exemplaar, en bij aankomst bleek de al gearriveerde Brit na die eerste 2 niets meer gevangen te hebben....  Met 28 Kilo bij een lengte van meer dan 2,5 meter was onze vis ook nog eens de grootste......wat een geluk die dag...... En het geluk bleef......Want wat ik verder ook allemaal nog mag vangen in mijn leven: Hiernaast staat gewoon mijn grootste geluksvis die ik ooit aan de haak heb geslagen...In het midden op de foto wel te verstaan....

Oh ja........

Dit weekend meteen weer even op m'n plaats gezet door Cyprinus. De eerste sessies vonden plaats  in een pas toegankelijke wetering die ik al een tijdje op het oog had en waarvan ik dacht dat het een maagdelijk water zou zijn.. Hier kon wel eens snel resultaat gehaald gaan worden...Ik had er al wat vissen zien rondscharrelen de afgelopen week en afgelopen zaterdag zou het dan gaan gebeuren. Er stond een stormachtige wind, altijd goed voor de pijnvisserij, en de sterk  geurende pellets zouden meteen hun werk moeten doen. Het water was koffiebruin, dus de vis zou slecht zicht hebben. En inderdaad: Bij terugkomst op de voerplek na een uurtje waren tussen de bellen en kolken door de staarten al te zien....Maar kort daarna wist ik het allemaal weer:  "Pelletnijd"...: de vis stort zich driftig op het aas, maar zuigt echt alleen de pellets op, en de boilie wordt niet aangeroerd....Je denkt na zoveel jaar toch echt wel aanbeten te herkennen versus lijnzwemmers: Niet dus...: 1 keer een schub & 1 keer een haak die door een vin heen scheurt...Op de andere voerplek niet eens contact met de vis...OK. Dan morgen maar terug en gewoon voeren met het zelfde aas waarmee je vist: 1 voerplek met good old mais, 1 voerplek met boilies. Intussen natuurlijk stalken, want er zijn overal genoeg staarten en kolken te zien.....Maar nee: ze zwemmen gewoon om het aas heen...Golfjes & een kolk pal tegen de oeverpalen aan mijn kant: Zeer omzichtig besluipen mag niet baten: De vis is gewoon weg bij aankomst.  Hierna ook geen vis op de voerplekken. Geen maagdenbron dus, dit water...
Moet wel vervolgd gaan worden........

Geluksvogels.....

Geen mooier moment voor de kunstaasvisser dan te zien hoe de snoek toehapt...De poldersloten welke dwars door onze wijk lopen zijn momenteel kraakhelder, en het was afgelopen zondag mistig, en....windstil... Een goede kans om, met wat geluk, snoek aan het werk te kunnen zien.... Ik had i.v.m. een drukke dag precies 1 uur de tijd om nog gauw even de spinhengel te pakken. Bij de 2e inworp is het al raak: Een snoek die achter de spinner aanzwemt maar 'm niet pakt.. De vis blijft ca. 3 meter uit de kant stil in het water "staan"... Een mooie van een cm of 75. Ik laat de spinner hierna voorzichtig 1 meter langs 'm glijden... Hij hapt tamelijk beheerst toe in een zijwaartse beweging. Schitterend dit......Ik kan de vis gelukkig in het water bevrijden met een kort rukje aan de haak welke perfect aan de buitenkant van zijn bek zit; minimale schade..Een paar inworpen later vlak langs de brug zie ik weer iets achter de spinner aangaan, geen snoek maar..: Een fuut..!   Nog nooit meegemaakt dit...Ik sleur de spinner meteen het water uit waarbij de fuut dus de derde geluksvogel is......!

From dusk till dawn....only...

De karperpolulatie in het penparadijs houdt zich strikt aan de klassieke favoriete aasperioden, zo is de laatste weken gebleken....Een kort bezoek deze ochtend leverde wederom een 18 ponder op, dit keer een wat dikbuikig exemplaar van 76 cm. Bij het betreden van de oever vlak voor zonsopkomst verraadden kleine golfjes de aanwezigheid van deze vis, en was na nog geen 5 minuten langs de waterkant deze buit al binnen, kort na zonsopkomst was er niets meer te zien….In de tussenliggende tijd kon er nog wel even genoten worden van: stofwolken, karperstaarten, golven, een vis van een pond of 12 die gewoon onder m'n hengel door zwom, en het tevergeefs ingooien naast bruisende aasplekken....Totdat ze ineens weg waren.....

Een mooie enerverende ochtend wederom.....

Drama en geluk...

Paradise revisited....

Vanmorgen weer eens naar het dit jaar ontdekte penvisparadijs geweest. Kijken wat dit water in september zou brengen. Besloot in de buurt van de auto enkele kleine voerplekjes te maken, om daarna eerst verderop langs de wetering te kijken of vissen op zicht en stalken in dit jaargetijde ook mogelijk is hier. Gelukkig ben ik vroeg, want in tegenstelling tot het voorjaar, stopt het kantgrazen vrijwel direct na zonsopkomst . Na een paar honderd meter lopen is er sowieso nog geen enkele activiteit waar te nemen, omdat vluchtende watervogels het wateroppervlak continue in beweging houden waardoor golfjes en bewegende planten dus niet te signaleren zijn. Maar kort na het vertrek van de vogels is er ineens die flinke kolk en opwaaiend stof….. Een vluchtende vis die schrikt denk ik meteen,... Maar nee.... een paar meter verder ineens een flink bellenplakkaat:  Een azer!   Binnen hengeltop afstand nog wel. De jaren leren dat bellen zien nog niet betekent dat je ook karper gaat vangen, dus ik laat nog tamelijk kalm het tuigage ca. 1,5 meter rechts van de plek vandaan langzaam zakken, nadat ik eerst enkele meters aan de linkerkant de juiste diepte heb gepeild. Binnen 1 minuut loopt de pen in flinke vaart schuin weg. Ik sla niet aan maar voel wel meteen weerstand want de vis is al gehaakt, en op weg naar de overkant van de sloot. In een enorme boeggolf……..wat een waterverplaatsing !…… In een reflex open ik de beugel van de spoel om enkele extra meters afstand tussen vis en hengel te creëren…Extra meters die, naast meer rek op de lijn, ook nodig zijn om de hengel meteen rechtop te kunnen houden, waardoor deze optimaal benut wordt om de eerste klap op te vangen… Meteen spanning op de lijn tussen hengel en vis ……de vis knalt ervandoor……een fluitende lijn…..nu komt de beslissinggggg…….Neeee!  Los:.....Lijnzwemmer..... Ik voel een soort pijnscheut door me heen gaan, en blaas m’n ingehouden adem uit…Want de vorm en hoogte van de boeggolf laten geen twijfel over de omvang van deze vis......Hij is nog te volgen tot ca. 50 meter verderop waar ie verdwijnt in een zijsloot. 5 seconden..langer duurde het niet…Al leer je er door de jaren heen beter mee omgaan; Het blijft dramatisch. Maar wat een rentree hier….En: Niet getreurd, want 50 meter verderop: weer bellen! In het midden van de sloot. Wederom de pen ernaast, maar de bubbels gaan meteen de andere kant op. Inhalen, en ca 2 meter verder aan de andere kant neerleggen. Even wachten…Geen bellen meer…..ook niet meer na een minuut op 10. Dit ritueel herhaalt zich 100 meter verderop ook. Het gebeurt regelmatig natuurlijk: Je kent dit al jaren. Ze zwemmen er gewoon, ze stofzuigen de hele bodem af, maar laten jouw aas liggen. Vaak ook zonder lijnzwemmers. Ze vertrekken gewoon met stille trom; wantrouwen? 

Alleen geïnteresseerd in natuurlijk voedsel? Terug naar de voerplekken dan maar. Maar....ho wacht even..nu bubbels aan de overkant, op ca 10 meter afstand. De eerste worp is meteen perfect: 50 cm naast de bellen..De bellen blijven maar komen, maar de pen staat er bij en kijkt ernaar. De vis blijft grazen op exact de zelfde plek…De wind blaast de lijn in de bekende halve cirkel, en de pen gaat langzaam onder. De lijn blijft goed op het wateroppervlak liggen naast de aasplek, en een evt wegloper zou meteen te zien moeten zijn. Ik leg de hengel in het gras. Geen bellen meer. Ik wacht. Na ca 5 minuten zie ik ineens de lijn niet meer. Hij zit er aan.. En blijft eraan.. Als ie nou maar niet de haak te diep geslikt heeft........’t Is een mooie ! En de haak zit prachtig in z’n bovenlip. Met net geen 19 pond bij 82 cm is het een prachtvis. Wat een geluk dan ineens weer.... Toch weer met stalken, want op de voerplekken gebeurt er niets meer hierna...

Die 30er roep ik later nog wel op het matje….

The beauty & the beast......

Bijgaande twee lotgenoten werden hedenochtend kort achterelkaar gevangen in een nabij gelegen oude veenplas. De spiegelgladde dame links kon met haar 21 pond heel wat meer gewicht in de schaal leggen dan haar geschubde soortgenoot rechts , maar toch was het deze laatste die voor het nodige spektakel zorgde. Deze knokker van niet meer dan een pondje of 12 bleek uitgerust met een flinke staart en vinnenpartij die voor de nodige stuwkracht en neerwaartse druk zorgden waardoor ie, in combinatie met z'n vechtlust, aardig lang uit het net wist te blijven: Een gespierde straatvechter pur sang dit... De volslanke dame met de fraaie rondingen deed het wat rustiger aan... Al met al was ik vanmorgen weer zeer gelukkig met dit mooie koppel......

Stille wateren....

Het is de laatste tijd nogal stil geweest aan de waterkant. Van vissen is al een paar maanden sowieso niet veel gekomen, en tijdens de laatste vier sessies was het schepnet droog gebleven. Vanmorgen was het zelfs letterlijk bladstil. In zo'n verstilde omgeving is het altijd sfeervol, maar het is zeker niet de beste omstandigheid voor het penvissen. Trillingen op het land en in het water worden voor de vis veel duidelijker voelbaar, en door het gladde wateroppervlak heen kunnen karpers het leven op de kant maar al te makkelijk waarnemen. Maar de stilte werd vanmorgen, eindelijk, en wel op spectaculaire wijze, verbroken...Want aan deze fraaie schub van nét geen 20 pond, met een lengte van maar liefst 94cm, had ik m'n handen letterlijk vol....Ik mocht de pen resoluut onder zien gaan tussen het kroos waarna deze vechtjas na gehaakt te zijn gewoon stoïcijns rondjes bleef zwemmen onder m'n hengeltop, waarbij hij hooguit een paar meter lijn door de slip heen trok. Het duurde ondanks een diep krommende hengel toch zeker een minuut of 3 á 4 voordat de vis naar boven wilde komen, waarbij hij zijn indrukwekkende lengte en gewicht ten volle in de strijd bleef gooien..... Het feit dat dit deel van het water vanmorgen grotendeels bedekt was met eendenkroos, heeft zeker geholpen bij deze mooie vangst. Dit bewuste water is namelijk kraakhelder....  Ik kreeg gezelschap van een afgestapte fietser die het spektakel van nabij bleef volgen en mooi de foto kon maken...