Terug naar de polder..

De penhengel werd de laatste twee jaar niet of nauwelijks aangeraakt. Maar de polder in het voorjaar, zeker in de vroege ochtend, blijft nu eenmaal te mooi om links te laten liggen. Dus vanochtend maar weer eens op pad, naar een water hier niet ver vandaan wat zich goed leent voor stalken, want voerplekken werken in het voorjaar toch minder. Er was genoeg vis te zien, maar vangen is een ander ding. Ach ja.. je kent het al jaren.. De vis is of meteen weg, of laat het aas voor wat het is. Ik stond op het punt naar huis te gaan toen er ineens een meter of tien verderop een grote bruisplek opdook. De bodem werd driftig omgeploegd en de tijgernoot werd door deze klokgave schub meteen gretig mee naar binnen geslurp.. Yes.!

De spannende spinner..

Deze prachtsnoek vergreep zich aan de 35 mm diamondspinner, al jaren mijn favoriet. De spinner is echter al tijden lang een ondergewaardeerd kunstaas; op wat fanatieke Schreinerianen na en hier en daar een oudere visser, lijkt niemand ze meer te gebruiken. Ik zie ze nog zelden aan de waterkant. Het zijn shads en pluggen die nu de boventoon voeren en met een reden natuurlijk; je vangt er gewoon goed mee. Maar met name in ondiep water is de superlichte spinner een uitkomst. Je kan ze heerlijk laten zweven, zowel bij het uitgooien als onder water, waarbij ze lekker langzaam binnen te draaien zijn. Op groter water werkt het ook, met name vlak onder de kant. En grote snoek aan licht materiaal; het blijft geweldig..

Bijzondere vangst..

Karper vangen bij het snoeken en andersom.. het gebeurt natuurlijk regelmatig. En je haalt van alles naar boven tijdens het vissen, maar dit was toch wel een bijzondere. Tijdens een vroege karper sessie eerder dit jaar hoorde Ivar wat piepen en haalde binnen. Hij dacht eerst aan een tak of zoiets, maar stond toen oog in oog met dit bijzondere duo. De kleinere snoek bevrijden lukte net niet want helaas kreeg de grote, die toch wel rond de meter gezeten zal hebben, het ineens op haar heupen en nam een run waarbij de haak los schoot.. Laten we op het beste hopen voor deze twee..

Luwte...

 

Ondanks successen met zwaarder materiaal is er voor mij niks mooier dan de vederlichte diamond spinner die aan flinterdun dyneema sierlijk over het water zweeft. Maar met stormachtige wind is dat nogal lastig, dus besloot ik vandaag de luwte op te zoeken. Van de bebouwing dit keer. Ook omdat je in de polder al lang niet meer de enige visser bent en langs de vergeten sloot op een in de buurt gelegen industrieterrein komt volgens mij nooit iemand. En soms loopt het zoals je hoopt. Want ik kreeg al snel te maken met deze fantastische onderwater rover, die me aan de lichte 8-grammer echt alle hoeken van het water liet zien, waarbij de slip er lustig op los bleef ratelen. Veel mooier wordt het toch niet..

Goud van Oud...

Zelf zou ik 'm nooit aangeschaft hebben, maar hij zat in een platte kunstaasdoos samen met wat pluggen en shads, een paar jaar geleden gevonden in het hoge gras langs de waterkant. Een Ondex 6.  Een grote maat en nogal een zware jongen.. Type Goud Decore om precies te zijn, zo weet ik na vandaag.  De Ondex is een echte klassieke en al jaren fameuze spinner bestemd voor Nederlandse wateren, in de jaren vijftig ontwikkeld door hengelsport pionier Nelis Vogel, de grondlegger van Albatros Hengelsport. Hoewel goed vangende spinners, vind ik ze persoonlijk voor de ondiepe polderwateren wat te zwaar, wat met name veroorzaakt wordt door de stevige dreg en het as omhulsel van metaal wikkeldraad. 

Maar ik heb nou eenmaal iets met spinners dus hield ik 'm altijd in de pluggendoos om 'm te proberen in wat dieper water. Zo blijkt ie in het kanaal goed tot z'n recht te komen, vooral als er een stevige trek staat. Het grote blad slaat ver naar buiten uit waardoor de spinner veel weerstand genereert en mooi langzaam gevist kan worden. Met windkracht vijf was het vandaag geen weer voor het lichte spinwerk, dus dan maar met de plughengel op pad naar het oude vertrouwde kanaal. De pluggen leveren echter niets op en ik besluit de Ondex weer eens te proberen.. En dat blijkt een gouden greep.. Letterlijk en figuurlijk.. 

Want al binnen een paar worpen meldt zich deze niet te geloven vette bullebak...

Maar die is nog niet gevangen, en dingen worden er al snel niet echt beter op..  De vis zit namelijk zeer nipt opzij in de bek gehaakt, blijft voortdurend wild kopschudden en weet zich dan ook nog in het rietpartijtje te nestelen, boven in de foto. De zenuwen gieren door m'n lijf als ik 'm er na veel gehannes uiteindelijk toch uit kan loodsen en 'm niet lang daarna in zijn kieuwen kan grijpen. De euforie hierna is nauwelijks te beschrijven.. 

Wat een monster..

Terug naar de Snoek...

Met pluggen smijten op kanalen levert wat grotere snoek op, getuige ook weer bijgaande laatste vis van afgelopen winter, maar de lichte spinhengel langs ondiepe slootjes blijft voor mij toch het leukst.

Helemaal op verstilde dagen met weinig wind als de subtiliteit van dit lichte materiaal ten volle tot zijn recht komt. Maar dan moet er wel snoek zitten en ook nog willen bijten.. Het eerste wordt in deze contreien duidelijk minder, en het laatste deden ze vandaag niet. Althans bijna niet.. De enige vis die ik naar boven wist te halen was bijgaand kroeskarpertje, (of is het toch een giebel..), opgehoest door een snoek die onder de hengel met veel geplons toesloeg, heel even aan de haak bleef en toen los schoot met achterlating van zijn vorige prooi... Ik hoop op meer geluk bij de volgende sessie..

Minder..

Deze schitterende spiegel was een verassing, want ze zijn in dit water nooit uitgezet. Een soort autochtoon dus. Het is de eerste spiegel die ik hier ving, na vijftien jaar vissen in dit water, waarvan ik het bestand aardig goed dacht te kennen, maar dat is niet de enige reden waarom deze vis bijzonder is. 

Het was ook de eerste vis in drie maanden. Want het vissen staat op een laag pitje.  Niet alleen door de kreeftenplaag, want je wordt helemaal gek van die beesten, maar de animo is er ook gewoon even niet. De polders zijn hier nog steeds even schitterend als altijd, maar voor het eerst in jaren is de beleving van het vissen zelf gewoon even een stuk minder. 

Het komt wel weer zullen we maar denken.

De majem in...

 Gelukkig gered......

..deze twee waren er minder goed aan toe..

De oude poldertocht ligt in het voorjaar aan de kant vrijwel aaneengesloten dicht met lelies, maar ik vond een open gedeelte van een meter of vijf lengte...  Het is altijd een risico, lelies... Je weet het natuurlijk, maar hoopt dan toch dat het goed uitpakt, wat het vaak ook doet.... Maar deze keer niet dus.... De vis knalde na aanslaan zoals gehoopt eerst richting het midden, om daarna een meter of tien verderop toch voor de lelies te kiezen, waar ik 'm net niet uit kon houden.. Zich los zwemmen ging meteen al niet meer, dus werd het een natte reddingsoperatie, met het water tot net boven m'n navel.. Een ervaring op zich om in je onderbroek in het water een karper je schepnet in proberen te krijgen. Geen grote in dit geval, maar het valt toch niet mee op die manier... Het was nog net een tikkeltje te vroeg voor omstanders, dus dat scheelde. Want het blijft een raar gezicht natuurlijk.
Er kwamen trouwens drie vissen uit het net......

Bij de neus genomen....

Een oprijzende p

Taai neusvel deze eerste van het seizoen...

en dus ik sla aan.

De vis blijft ongewoon rustig, maar wel continu beheerst door de slip heen ploegen, en lijkt naarmate de dril vordert steeds meer energie te krijgen.. Weer een 30 plusser als eerste vis?

Nee.. Het blijkt te gaan om een, overigens toch nog redelijk stevige, oude veteraan van een schub die zéér nipt bovenop zijn snuit gehaakt is. Ongelofelijk dat de haak bleef zitten..

Gelukswatertje...

De vangst van deze prachtige snoek was een bijzondere gebeurtenis..  De eerste keer dat ik dit parkwatertje zag was namelijk bij het bezoek aan het aangrenzende notariskantoor ten tijde van de koop van ons huis begin jaren negentig. Tijdens het oplezen van de koopakte had ik even vluchtig naar buiten gekeken precies op het moment dat er een karper omhoog sprong, wat ik als visser bij die gelegenheid natuurlijk als een gunstig voorteken beschouwde. Het watertje blijkt intussen ook opgenomen in de vispas en bijna dertig jaar later stond ik er dus ineens met een diepbuigende achtgrammer in m'n hand.. Een mooi weerzien..