De stelling

Om de hoek...

Ooit de visvijver van Ajax..

De Liniedijk na aanleg in 1891

Het is karig met de vangsten momenteel, dus voor het bloggen maar even de historie in. Een bijzonder fenomeen hier in de omgeving zijn de waterlinies, waarvan de Stelling Amsterdam van eind 19e eeuw het meest prominent aanwezig is. Ik woon er middenin en twee van de forten liggen op een paar minuten fietsen van ons huis. Er is de laatste jaren veel gedaan aan restauratie van de forten en andere markante bouwwerken van de stelling, welke sinds een aantal jaren op de lijst van Unesco Werelderfgoed staat. Het strategisch principe was om in geval van belegering door de vijand terug te kunnen trekken tot binnen een verstrekte verdedigingsgordel rondom de hoofdstad, waarbij inundatievelden binnen schootsafstand van een cirkel van forten de vijand tot staan zou moeten brengen. Er verrezen maar liefst 46 forten op de strategisch beste locaties en een aantal batterijen en damsluizen. Deze laatste dienden bij inundatie ter afsluiting van vaarten en kanalen die door de buitengrens van de stelling liepen, om het zodoende aan de binnenzijde droog te houden. Maar hoe doeltreffend de stelling ten tijde van de bouw ook geweest zou mogen zijn, al een paar jaar na voltooiing was de hele opzet achterhaald door de start van het luchtvaarttijdperk. Maar de stellingbouwwerken zijn steeds prominent in ons landschap  

Liniedijk trofee..

aanwezig gebleven en bieden al lange tijd een vertrouwde aanblik hier in de omgeving. En dat is een goede zaak. Want de stelling is uniek in de wereld. Voor mij persoonlijk extra speciaal want ik ving mijn eerste karper in de binnengracht van het Fort bij Aalsmeer, waar bovendien mijn opa ooit gelegerd was, en daar nota bene voor het eerst mijn oma ontmoette toen er 's winters door de lokale bevolking op de grachten geschaatst mocht worden. Het is tegenwoordig een interessant museum gewijd aan opgegraven vliegtuigwrakken uit de 2e wereldoorlog, zeker de moeite van een bezoek waard. In mijn lagere schooltijd werden de grachten ooit uitgebaggerd en vond ik in de prut een Duitse helm uit de 2e Wereldoorlog die ik intussen aan het museum geschonken heb. De karakteristieke forten en gerelateerde bouwwerken liggen vrijwel altijd in de buurt van kanalen en vaarten en zijn overal terug te vinden hier rond de hoofdstad. Het zijn een soort eilanden in een zee van weiland vaak aaneengesloten door tussenliggende dijken die vaak niet lang daarvoor aangelegd waren bij de grote inpolderingen van eind 19e eeuw en daarmee de rol van Liniedijk kregen. De stellingbouwwerken zijn meestal gepositioneerd op markante plaatsen die van strategisch belang waren en bieden een fraaie aanblik door het omringend geboomte en de ringvormige grachten, dus voor de penvisser vaak zeer interessante wateren, erg sfeervol en rijk aan karper. Tot vrij recent nog in bezit van Defensie, was het verboden om in de grachten te vissen, maar een fanatieke visser laat zich hier natuurlijk niet altijd door tegenhouden. De forten werden de laatste decennia niet meer onderhouden en vaak gebruikt om er vee te laten grazen. Het meest hier in de buurt liggende fort bleek destijds overigens gepacht viswater te zijn van Ajax, toen ik er ooit door de opzichter werd weggestuurd.  Bij de andere nabije forten was nauwelijks toezicht en ik heb er heel wat uren met groot succes kunnen doorbrengen, want er werd gewoon door niemand gevist.. 

Bij de Damsluis..

Dus kon het gebeuren dat je binnen een paar uur tijd zeven karpers ving. Meer dan een enkel blik mais was niet nodig. Het waren typische inteelt wateren met éénsoortige vissen, meestal van middelgroot formaat een enkele uitschieter daargelaten. Maar de meeste forten hier in de buurt zijn inmiddels gerestaureerd en hebben een culturele of commerciële bestemming gekregen en worden intensiever bezocht. Een aantal zijn in eigendom van Staatsbosbeheer en de terreinen en hekwerken rondom worden goed onderhouden en staan steeds meer onder toezicht. Het vissen in de grachten is hier dus verleden tijd. Maar er is nog genoeg stelling viswater overgebleven. Zo loopt hier vlakbij de liniedijk en is er de fraaie damsluis. 

Een geluk toch maar..

Verassing...

Hij zat er gewoon:  89cm vis op 50cm water..

De tocht op deze foto was ooit kraakhelder en altijd schitterend begroeid met gele plomp en hoornblad. De laatste jaren is het hier echter een kale boel en ondanks dat het er op de meeste plaatsen niet dieper is dan een halve meter, is er in het bruine water nauwelijks meer een teken van leven te bespeuren. Maar dat een water ontdaan is van zijn fraaie uiterlijk wil niet zeggen dat er geen vis meer zit, dus besloot ik een poging te wagen, temeer omdat bij zeer troebel water de vis zelf de visser ook niet opmerkt. Terug op de voerplek is er helemaal niets te zien maar na een minuut of vijf loopt de pen ineens rustig naar links weg. 
En dan wordt het aardig spannend want eenmaal gehaakt zit deze knoepert door zijn omvang bijna net zo veel bóven als onder water, en krijg ik door 
de geringe diepte het net maar niet goed onder 'm. 
Na veel gestuntel zit ie er dan tenslotte toch in. 
De verassing van het jaar, deze laagwater trofee..

Drama in drie bedrijven..

Het penvisparadijs.. Ik liet het een paar jaar links liggen door de kreeft, maar die is inmiddels wat op z'n retour. Voerplekken werken momenteel niet, en het paradijs is een echt stalkwater, en dan heb je sowieso minder last van kreeft, dus gewapend met een blik mais en een half casino wit vroeg op pad. Ik ben meteen weer betoverd door de schoonheid van dit water en wat is stalken toch een geweldige vorm van vissen. Je jaagt actief op de vis en ziet zoveel meer dan wanneer je stilzit. Er wordt deze morgen overal actief geaasd, maar de broodvlok wordt categorisch genegeerd. Ik maak dan toch 
maar één voerplekje met de mais en trek verder. Vijftig meter verderop een stevige bruisplek. Ik leg de vlok ernaast en wég pen. Na aanslaan zwalkt de vis wat rond en lost.. Shit.. Toch lijnzwemmer?  Verder maar weer.. Vervolgens worden zowel het brood als de maiskorrels niet aangeraakt en maakt de vis zich bij iedere bellenplek waar ik inleg uit de vinnen, om er paar meter verderop weer vrolijk op los te bruisen. Ach ik ken het wel.. Gewoon meer geduld hebben.. Dat wordt uiteindelijk een heleboel geduld zonder enkel resultaat. Maar dan tenslotte een vis die vlak onder mijn kant de hele bodem aan het omploegen is; bellen, stof, takjes, bladeren van alles komt er naar boven.. De afstand tussen zijn grote gele staart en de opdwarrelende bellen geven aan dat het een flinke jongen moet zijn.. Spanning alom.. De vis beweegt langzaam in een rechte lijn naar rechts. Ik laat de vlok een kleine meter verderop voorzichtig zakken. De pen wordt aangeraakt maar de vis zwemt er langs.. Een paar meter verder probeer ik het weer maar dit keer duikt ie resoluut onder. Ik sla aan en de vis knalt er vandoor. De hengel staat meteen hoepelrond en de slip giert, maar na een paar seconden is het al over. Een enorme bellenmassa stijgt op uit het nog nadeinende omgewoelde veenwater.. Ik ben volslagen radeloos.. Maar het wordt nog erger.. Op de maisvoerplek wordt de pen meteen na inleggen naar rechts meegenomen en haak ik een grote vis die er onder een brede boeggolf vandoor gaat. Het lijkt dit keer niet op een lijnzwemmer en net als ik de hoop krijg dat het wel eens kon gaan lukken schiet de vis een meter of dertig verderop toch ook los.  Leuk hoor, dat penvissen..

Praise the Lord.. !

Geschenk uit de hemel ?

Onderweg op de fiets naar de volgende stek haal ik aan het begin van de dijk een Afrikaanse dame in, die in stevige pas en vol overgave de heer toezingt:  Hij is onze herder en schenkt de ware zin van het leven en niets dan geluk, zo is te horen.. Niet lang daarna als ze, nog steeds in euforie, achter me 
langs marcheert en haar stemgeluid langzaam wegebt, meldt zich deze beul van een gras. Een lang en zenuwslopend duel volgt, waarbij deze oersterke jongen me echt alle hoeken van het water laat zien. Ik vis nooit gericht op de gras en het aantal dat ik bij toeval ving zijn op de vingers van één hand te tellen, dus deze zal me nog lang bijblijven.
Ik had zowaar de neiging deze geluksvangst 
toe te schrijven aan de jubelende dame met 
haar opwekkende boodschap, maar ik denk dat de plotselinge weeromslag met een snel aantrekkende westenwind er toch meer mee te maken had..

Nr. 1

Ineens zie ik de staart. Groot.. De vis staat naar de bodem toe gericht en gaat recht op de boilie af... 
De pen duikt meteen naar beneden. Na aanslaan komt hij even naar boven en is te zien dat ie in ieder geval in z'n bek gehaakt is. Een gigant.. Hij schudt met zijn kop en gaat er vandoor. Onhoudbaar... 
De Flex XXH met 0,30mm en zwaar afgestelde slip zijn gewoon kinderspel voor deze bruut. Hij dendert regelrecht richting de overkant naar het geboomte met takken onderwater. Verder naar rechts ook nog een paal. Ik zet de slip nog strakker maar voordat ik het weet zit ie al bij de boom. Ik blok nu en loop naar achteren. De vis buigt af naar links.. Hij stoomt in beheerst tempo door de slip en de lijn staat zo strak als een snaar. Ik zet de slip iets losser zodat de vis verder van de boom wegzwemt en wil meelopen om zo ver mogelijk bij de boom en de paal weg te blijven. Maar hij keert al weer om. Slip weer vaster. Tijdens de dril aan de slip zitten is riskant, maar ik heb geen keus. Hij moet bij de boom weg, maar vooral bij de paal vandaan. 
Weer blokken. Ik ben doodsbang voor de losschieter. Hij buigt af naar rechts bij de overkant vandaan om even dichterbij
te komen maar keert toch weer om, stevig door de slip ploegend. Ik ben gewoon machteloos. De kracht op de hengel is zodanig dat ik de cone maar in het gras plaats en er naast ga zitten. Hij zit nu weer vlak bij de boomtakken, maar ik buig samen met de hengel naar achteren en kan 'm er uit houden. Hij versnelt en maakt ongestoord een lange run richting het midden van de plas en keert daarna weer om naar rechts richting de boom. Ik durf de slip niet nog vaster te zetten, pak het schepnet en loop zo ver als kan naar links. Ik kan 'm afstoppen en hij slaat links af en scheurt nu evenwijdig aan het riet richting horizon. Na enige tijd buigt hij weer naar links en zit in het midden van de plas. Hij valt tenslotte stil en lijkt uitgeraasd. Ik kan 'm naar me toe halen, maar ook in de buurt van het net blijft ie steeds genadeloos uithalen. Wat een onvoorstelbare krachtpatser is dit. Ik geloof niet eerder zo'n ongehoord sterke vis aan de lijn te hebben gehad. 
Maar dan is het tenslotte toch over en ik loods 'm het net in. Deze eerste vis van het seizoen.. Niet te geloven..

Tijd voor de penhengel..

Als penvisfanaat schreef ik jaren geleden, met dank aan Rolf Bouman, bovenstaand stukje in het blad "Vissen" van de Amsterdamse hengelsportvereniging.. De Mokumse hengelbouw traditie zelf behoort intussen tot het verleden: Lont, Schreiner en Spinhoven zijn ermee gestopt en Peeters zit inmiddels buiten de stad.
Maar een goede penhengel hoeft intussen niet meer alleen uit Amsterdam te komen: 

https://www.rodvisions.nl/karperhengels-actief/ontwerp-nieuwbouw-afbouw-attitude  en: https://www.bbspecimenrods.nl/ en ook de Fair Play hengels bestaan natuurlijk nog: 
http://fairplayhengels.be/  Verder zijn er ook genoeg prima goedkopere fabriekshengels 
en anders is er nog Marktplaats.. Dus op naar een mooie nieuw penvis seizoen..!

Plug & play..

Snel raak..!

Vet !

Al na een paar inworpen kwam deze mooie en voor dit water wat slankere vis op de kant, dankzij de 8cm lange "Fat Iris". Een wat plompe, maar prachtig uitgedorste plug die zich door zijn wat hogere gewicht over lange afstand weg laat zetten. De actie is nogal stevig, want de hele hengel schudt van top tot cone mee, wat op zich best prettig is moet ik zeggen. Dus vangen pluggen zo niet alleen vis, maar ook de visser. Want voordat bijgaande fraaie rover toehapte, was ik in de winkel natuurlijk ook eerst zelf overstag gegaan voor dit koddige kunstwerkje. Zo heb ik intussen zes verschillende pluggen kunnen uitproberen, alle drijvend, en de meest succesvolle tot nu toe, op de meest verschillende wateren, is nog steeds de Spro Pikefighter Triple Jointed.  De subtiele actie is ook voor de visser een lust voor het oog en de plug is breed inzetbaar, want hij laat zich makkelijk naar verschillende dieptes sturen. 

Bij troebel water kies ik de "Albino Ghost", bij helder water de "Blue Shiner". 

Blue Shiner..

Waggelaar..

Ook de Salmo Perch doet het goed, maar is meer geschikt voor 
wat dieper water, want hij duikt meteen naar beneden. Dus moest ik de prachtig waggelende plug wat langzamer en hoger vissen deze middag tijdens een zacht motregentje. En dat leidde tot de sensationele vangst van bijgaande gretige kanaalwolf, die echt op het állerlaatste moment in een flits opdook om de plug aan de oppervlakte onder de hengeltop met een plons en gespetter mee de diepte in te sleuren..  Fantastisch... 
In de afgelopen weken kwam er niet veel van vissen door een volle agenda en de dagen dat er wel tijd was waaide de hengel bijna uit m'n handen. Het water is met zulk stormachtig weer zodanig in beweging en troebel, dat de snoek naar alle waarschijnlijkheid moeite heeft om effectief toe te kunnen slaan, want er gebeurde niets meer. Het snoeken zit er dus op..
De kennimaking met het plugvissen was in ieder geval een fantastische ervaring, waar ik nog zeker jaren mee voorruit kan..

Plus size..

Plus size lady..

De vangst van deze schitterende volslanke dame was echt top. Het bescheiden tikje van haar aanbeet was nauwelijks voelbaar, maar door de beheerste trekkracht waarmee ze rustig richting overkant zwom en de slip langzaam op gang kwam was het snel duidelijk: Groot.  Ze maakte een reeks uithalen waarbij ze lang in de diepte bleef, en ook op de kant had ik daarna m'n handen vol. Het onthaken en fotograferen was al een klus, maar haar meten zat er niet in, want bij het pakken van het meetlint wist ze zich, geholpen door haar gewicht en de schuinte van het talud, vakkundig terug het water in te worstelen. Haar lengte zal dus altijd gissen blijven. 
Niet dat het verder wat uitmaakt bij zo'n schoonheid. Ik prijs me zeer gelukkig haar te hebben mogen vangen en met haar op de foto te kunnen.

Machtige middag...

Meldde ik in mijn vorige blog dat er dit seizoen nog niet veel gebeurd was op snoekgebied, uitgerekend de volgende dag was dat in één klap toch echt anders.. Want ze waren helemaal los deze onvergetelijke middag aan het kanaal, met een exemplaar van boven de meter, twee er nét onder, één boven de negentig cm, twee kleinere vissen én een grote die pal voor de kant toch nog los schoot. Alleen niet met de vertrouwde acht grammer dit keer. Als liefhebber van de 
lichte spinvisserij is groot kunstaas wat tientallen meters verderop met een vette plons het 
water in geslingerd wordt nooit mijn ding geweest. Maar als je op groter water wat vaker die metersnoek wilt vangen en dood aas je niet trekt, blijft er toch echt weinig anders over. 
En je wilt toch ook wel eens wat anders. Dus begon het allemaal een week of drie geleden 
met de aanschaf van een 40 grams plughengel.. Een op Marktplaats gevonden 33 jaar 
oude Casting Corner, schitterend uitgevoerd en nog in prima staat.. De 275cm lange Sportex 
blank met pensluiting, 7 hardchrome ogen en kurken geep is perfect in balans en heeft een 
fraaie parabolische buiging. Er zijn er maar enkele tientallen van gemaakt zo bleek tijdens het bezoek aan Peeters Hengelsport om er wat geschikte pluggen bij te zoeken. Ik zou ze de volgende dag allemaal uitproberen, maar ben nooit verder gekomen dan die op de foto.. 
Naar iets anders overschakelen was niet echt nodig... Hoezo beginnersgeluk....

Toch nog blog...

Er is van het snoeken niet veel terechtgekomen tot nu toe en die paar keer dat ik ging gebeurde er weinig spectaculairs. Om toch wat visbeleving te hebben nog maar even blogje over vorig seizoen dan. Vorig karperseizoen wel te verstaan.. 
Een wederom schitterend en zeer succesvol jaar met prachtige en soms verrassende resultaten en veel natuurbeleving. Onderstaande vangsten en omgevingsplaatjes bleven buiten beeld, en waarom eigenlijk...  Bij deze dus alsnog.