Graskanjer...

Op dit oude en vertrouwde water waar ik al jaren niet meer geweest ben is het al de hele avond doodstil en ik wil er net de brui aan geven als de pen ineens kaarsrecht omhoog uit het water oprijst om daarna plat neer te vallen. Wat volgt zijn de explosieve uithalen van deze pijlsnelle krachtpatser waar ik m'n handen vol aan heb en als ik 'm eindelijk het net in kan loodsen zijn er inmiddels al enkele omstanders verschenen om het spektakel gade te slaan. Volgens een van de toeschouwers dateert de uitzet van graskarper in dit water uit de jaren tachtig en gezien het feit dat ze zich in Nederland niet voortplanten omdat het water hier te koud is, zou deze schitterend gebouwde vis dus meer dan dertig jaar oud zijn. 
Een zeer speciale belevenis hoe dan ook...

Lelies...

Het visseizoen kan nu al niet meer stuk door de vangst van deze prachtige goudgele geweldenaar. 
Lelievelden zijn geliefde schuilplaatsen voor Cyprinus en schuivende bladen hierbij het ideale opsporingsmiddel. Hij kwam net mijn kant op en ik kon 'm recht onder m'n voeten haken.. Je moet daarna een beetje geluk hebben in zo'n lelieveld, want als de lijn al meteen blijft hangen en de vis te ver door kan zwemmen en bochten gaat maken loopt het meestal niet goed af.
Maar dit keer dus wel...

Mei al weer....

2018: Niet meer te evenaren..

Er was gedurende de afgelopen periode niet veel tijd om te vissen, 
en ook de komende maanden zal er in verband met een overvolle agenda, privé als ook zakelijk, weinig van komen.. En het voorjaar , en zeker Bevrijdingsdag, waren dit jaar steenkoud en niet zo spectaculair als afgelopen seizoen natuurlijk, maar dat kon ook niet anders.. Gelukkig heeft de meimaand meer dagen met een feestelijk tintje en viel ik dit seizoen toch al meteen weer in de prijzen, met dit keer een Moederdagcadeau.....voor vader.. Dus voordat moeder aan de beurt was mocht ik vroeg in de ochtend eerst zelf nog deze fantastische schub incasseren. De vis meldde zich al snel en zette het water meteen flink op z'n kop.. Een mooie start van het seizoen in ieder geval..

What a fish knows...

Mijn opa viste nog met de hengel op baars met geen ander doel dan deze mee naar huis te nemen en in het zuur te leggen, zodat ze later wat beter zouden smaken als ze uit de pan kwamen. Paling en snoekbaars waren altijd al een heuse lekkernij voor de hengelaar in die jaren.. In recentere tijden is de hengel echter voornamelijk gaan dienen als instrument van de sportvisser die zijn vangst terugzet, en daarmee ontstond natuurlijk al snel het thema dierenleed.. Want waarom vissen pijn doen voor louter en alleen de sport... En daar zit wat in natuurlijk.. Hoe goed we als hengelaar ook ons best doen de schade beperkt te houden, de behandeling die de vis krijgt is nu eenmaal bijzonder wreed, maar toch weerhoudt dit de visser niet, en blijft hij zijn hobby gewoon onverminderd voortzetten. Zo ook ik zelf. Het zal te maken hebben met het gegeven dat de behoefte aan jagen sterker is dan mededogen met ons weerloze slachtoffer. En dat met name vissen wat verder van ons lijken te staan als het aankomt op gevoel. En dat helpt de visser natuurlijk. Ons bewust van het leed dat we de vis aandoen, is er altijd wel sprake van een zekere mate van schuldgevoel, maar dit heeft, althans mijzelf, me er niet toe kunnen bewegen de hengel aan de wilgen te hangen... Je bent visser of niet. Toch kunnen dingen soms anders lopen. 
Ik mocht bij mijzelf namelijk na het lezen van de Nederlandse vertaling het recent gepubliceerde en alom geprezen boek "What a fish knows, The Inner Lives of Our Underwater Cousins " van de Engelse bioloog Jonathan Balcombe, een zekere mate van nieuw inzicht bespeuren in de band met onze onderwaterprooi. Als verwoed visser en lezer van voornamelijk non-fictie en gezien de goede kritieken die het boek internationaal

For life...

kreeg, vond mijn vrouw het een passend kerstcadeau. Na de inleiding en recensies op internet gelezen te hebben was ik in eerste instantie maar gematigd enthousiast. Want het boek gaat over de ongekend rijke mate waarin vissen hoog ontwikkelde dieren zijn die beschikken over zeer geavanceerde zintuigen, instincten en... jawel... gevoelens. 
Als rechtgeaard sportvisser kon ik dus niet anders dan terughoudend zijn. Hoewel ik het vermoeden had dat het hier ook ging om een subtiele poging van mijn geliefde om me in te laten zien hoe fout ik als visser wel niet bezig ben, heb ik het boek toch gelezen.. En biologie als wetenschap is niet echt mijn ding, maar het vol passie geschreven boek is uitermate boeiend en biedt een verrassende, maar met name onthullende, kijk op de ruim onderschatte vermogens van de vis. Ik las het met veel interesse, maar gestopt met vissen ben ik zeker niet.. Integendeel.. Toen ik onlangs weer een aantal keer zag dat een gehaakte snoek die naar de kant gesleept wordt zich zo ver mogelijk kromt, begreep ik dat dit geen toeval was. Hij doet dit met het doel meer weerstand te genereren om zo tegenstand te bieden.. Niet echt een openbaring misschien, maar je begrijpt ineens wel dat het een bewuste actie is van de vis, niet iets van verkramping of paniek. Het boek behandelt ook het thema afstandelijkheid van de mens tot de vis, en de rol hierbij van hun ogen die niet tot nauwelijks bewegen en geen oogleden hebben.. Het viel me dan ook meteen duidelijk op dat de afgebeelde snoek, mijn grootste dit seizoen, toen ik hem binnenhaalde zijn ogen wel degelijk heen en weer liet gaan en rond draaide om om zich heen te kijken. En zou ik er vorig seizoen nog zeker mee op de foto te zien zijn geweest, 
ik besloot haar de behandeling dit keer te besparen en alleen bijgenomen kiekje in het water te nemen. 
Wat overigens niet zou betekenen dat ik nooit meer met een metersnoek op de foto zal gaan.  
Want je blijft namelijk gewoon visser.. In hart en nieren.. Je hele leven.. 

Hengeltempel..

De echte insiders wisten het al een tijdje. Het erfgoed van vader en zoon Schreiner 

Onvolprezen...

is gered. De karakteristieke toonbank en de ladekastjes zijn er nog.. En de hengels worden gewoon nog net als vroeger op 
de zelfde ambachtelijke wijze gebouwd, en dus is de klassieke uitstraling en fraaie vormgeving van dit unieke vis gereedschap uit de lage Landen weer te bewonderen, en wel bij Schreiner adept Jan Bassez.

 Hier wordt gewerkt..

True Legacy..

In de sfeervol gerestaureerde boerenschuur bij het landelijke Sint-Lenaarts slechts 20 minuten onder Breda, is te beleven hoe Jan de oude traditie met veel liefde en kunde voortzet in winkel, ontmoetingsplaats en atelier. 

Voor de echte liefhebber van retro en nostalgie een soort museum in feite.
Zeker een bewonderaar, maar zelf geen echte Schreineriaan, kwam ik er door de jaren hoofdzakelijk voor de Diamond spinner en reden voor mijn relatief late bezoek hier was voornamelijk een volle agenda en het gegeven dat ik destijds bang was dat deze weergaloze spinners na het sluiten van de winkel van de markt zouden verdwijnen, en dus had ik er een behoorlijke voorraad van aangelegd.  Jan maakt ze gelukkig nog steeds exact op de zelfde wijze. De nieuwsgierigheid naar de huidige status quo van dit aloude stukje Amsterdamse hengelsportcultuur werd afgelopen weekend dus eindelijk op heugelijke wijze bevredigd. De hengels blijven een lust voor het oog en de Schreiner Legacy is gelukkig in goede handen en wordt met nieuw elan voortgezet. Geweldig dat je deze stap gezet hebt Jan..!

De donkere dagen..

De ervaren kunstaas visser weet het. Soms zijn ze ineens helemaal los. 
Vaak na een plotselinge weeromslag... Zo ook de zondag voor Kerst. Rond een uur of half drie wordt het ineens windstil en gaat de regen over in een zacht motregentje.. Dus haast ik me naar een al lang niet meer bezochte stek: Het penvisparadijs.. Ik kwam er al een tijd niet meer vanwege de enorme hoeveelheid kreeft. Erg triest, maar daar heb je met de spinhengel gelukkig geen last van.. Het blijkt een gouden greep.. Al na een paar inworpen meldt zich de eerste snoek. Een felle vechtjas die vlak onder de hengeltop uit het niets in een flits toeslaat.  De omstandigheden zijn inmiddels echt perfect voor de lichte spinhengel, waarbij de totale stilte zorgt voor nog meer spanning en intensiteit.. Ieder trillinkje aan de spinner is voelbaar.. En een paar meter verderop is het meteen al weer raak. Ik voel een aanbeet maar de vis schiet los.. Altijd een opwindend moment want je weet dat ze in de worpen erna meestal alsnog toeslaan en opnieuw ingooien is dan ook extra spannend.. Helemaal vandaag zo blijkt.. Een droge tik waarna de vis beheerst weg zwemt.. De slip komt langzaam op gang  maar begint al snel te gieren door wat een mooi stevig exemplaar van nét geen tachtig centimeter blijkt te zijn. Een prachtvis..  De snoek is dus helemaal los nu en er wordt bijzonder fel aangebeten... Het kan niet op deze middag, maar ik moet helaas veel vroeg stoppen omdat het gewoon ineens al te donker is.. Maar met vijf vissen in krap anderhalf uur tijd was dit dé perfecte snoeksessie van het jaar.. Een fantastisch kerstcadeau.. Ik wens alle lezers van mijn blog een fijne jaarwisseling en een succesvol volgend vis seizoen... Op naar 2019..!

Misty..

 

Verstild winterweer met weinig licht. Een paar graden boven nul en bijna geen wind, maar vooral: Mist..... 
Ik ben er gek op..  Het betekent voor mij maar één ding:  Snoek... Sinds ik bijna veertig jaar geleden in exact déze omstandigheden m'n eerste metersnoek ving, trek ik er als het even kan op uit met dit weer. Niet dat je ze op kraakheldere dagen met een felle zon niet zou vangen, of dat mist garant staat voor het vangen van grote snoek. Want zo is het niet natuurlijk.. Maar donker weer is nu eenmaal goed voor de visser.. En de sfeer in dit soort omstandigheden is gewoon intenser....  De wereld om je heen is verlaten.. Met weinig uitzicht in een verstilde mystieke sfeer.. Het heeft iets magisch... Iets rustgevends. Maar de hoopvolle omstandigheden ten spijt, blijkt de snoek vandaag niet al te gretig en het blijft bij één mini snoekje.. Een prachtdiertje voor wie de spinner nog een hele hap geweest moet zijn.. Als ik op het punt sta te stoppen gebeurt het dan tóch.. Een felle ruk vlak na de inworp als ik net begin met indraaien... Een prachtig hoog gebouwd exemplaar is al snel in volle glorie te bewonderen; een stevige jongen van een centimeter of tachtig.. Hij zit ook nog perfect aan de rand van z'n bek gehaakt waardoor ik hem in het water kan bevrijden.. Mist zal altijd mijn ding blijven..

Een uitzonderlijk jaar...

Stevige wilde spetteraar tijdens prachtige najaarsochtend... De laatste van het seizoen..

Het karperseizoen zit er intussen al weer een maandje op.. Het was voor mij een jaar wat qua vangsten nooit meer geëvenaard zal worden ben ik bang... Ik ving nagenoeg bij iedere sessie.. En een 34 ponder van boven de meter én een 36 ponder binnen één seizoen zijn voor het pennen nogal een uitzondering. Groter zullen ze niet meer worden... Het waren ongekende ervaringen en fantastisch om mee te mogen maken, en dus hoogtepunten die diep worden gekoesterd.. Maar de passie voor het pennen hangt gelukkig niet af van de grootte van de gevangen vis. Na de 36 ponder volgde er nog een aantal sessies waarbij ik intens heb kunnen genieten van het intredende najaar, en nog een aantal mooie vissen mocht vangen, waarvan deze de laatste was. Een schitterend exemplaar die me bij het onthaken in het net met zijn zwiepende staart kletsnat spetterde.... Een passende seizoensafsluiting..

Iets beeters bij Peeters..

Sinds 1949:  Casting Corner..

Voor Henk gaan de zaken intussen gewoon door..

Echt goede hengelbouwers zijn er in Nederland steeds minder, maar gelukkig hebben we nog Jerry ter Wengel... Zelf visser in hart en nieren is Jerry met name gespecialiseerd in de bouw van vlieg en kunstaas hengels, en dus had ik geluk dat hij het bij wijze van uitzondering nog één keer wilde doen: Het bouwen van een 13 ft. Casting Corner penhengel.. Ik had namelijk beslag weten te leggen op een echte super blank voor het pennen:  De CTS CS-1305-2. Deze sublieme 13 voeter is samen met zijn iets zwaardere broertje de CS-1306-2 voor mij persoonlijk het summum: Een super lichte dikwandige blank met kleine diameter en een magistrale krachtopbouw.. De buiging van de blank is perfect parabolisch en het dempend vermogen echt fenomenaal.. Ik zelf prefereer hierbij recoil ogen ter bevordering van nog meer souplesse van de hengel met bijkomend voordeel dat ze nooit beschadigen want ze zijn vervaardigd uit één stuk nikkel-titanium draad wat buitengewoon buigzaam is. Dit bouwprojectje resulteerde in een juweel van een hengel en het was voor de trotse eigenaar dan ook erg bijzonder om deze unieke penhengel te kunnen laten bouwen in de oudste zaak van Nederland:  Peeters Hengelsport.. Deze sfeervolle winkel bestaat al sinds 1908 en is door de jaren heen altijd toonaangevend geweest, met o.a. de introductie in Nederland van Hardy en Orvis, maar vooral in de uitrusting van de vliegvisser..  Een winkel met een lange en rijke geschiedenis waar bekende namen uit de hengelsport w.o. Jan Schreiner, Cor Spinhoven, maar ook Thomas Lont, ooit begonnen zijn.. De bakermat van de Hengelsport in Nederland zeg maar gerust.. Toen de zaak nog op de Prins Hendrikkade zat kwam ik er met enige regelmaat en heb de winkel daarna zien verhuizen naar Kortenhoef, en terug naar A'dam in de Rijnstraat en tenslotte naar de huidige locatie in Hoofddorp Kijk op: https://peetershengelsport.nl/geschiedenis voor de historie van deze winkel die nog altijd zijn eigen karakter en identiteit heeft en zeker voor de vliegvisser een must is om te bezoeken.. En, de naam Casting Corner leeft anno 2018 dus gewoon voort...

Geluk....

Een visser is er voor een groot deel van afhankelijk.. Vandaag had ik het.. 
Net als bij de Bevrijdingsdag vis dit jaar.. Ik was er vroeg bij vanmorgen, op een lang niet meer bezochte plas, maar er gebeurt lange tijd niks op deze eerste voerplek van de ochtend, dus besluit ik te verkassen.. Ik vang verderop een mooie vis en heb nog twee voerplekken te gaan.. Op de weg er naar toe besluit ik toch de eerste plek nog even te proberen.. Nog steeds niks te zien.. Dan minuscuul kleine belletjes... Zeelt..? Dan verderop iets meer bellen en daarna pal onder m'n voeten een bruisplek.. Karper... Een dik en lang bellenspoor nu: richting de pen... De vis zwemt door en neemt de pen mee... Shit.. lijnzwemmer.. Ik wacht.. maar de lijn loopt strak.. Ik moet wel aanslaan..

Ultieme penvistrofee...

En dan begint het geluk.. Want de vis blijft er aan en waggelt rustig naar rechts weg om pal langs de kant een rondje te draaien waarbij de lijn dus achter een tak blijft haken... Het bekende gekraak gaat me door merg en been.. Ik strompel naar rechts om boven de plek te komen waar de lijn vast zit en beweeg de hengel heen en weer... De boel blijft vast zitten en de slip draait onder het gekraak van de lijn in stevig tempo door... Waar de vis heen gaat is niet te zien... Ik loop verder naar rechts maar de lijn blijft vast hangen en ik begin al het ergste te vrezen... Mijn volgende actie zou worden; plat op m'n buik naast de hengel gaan liggen en m'n arm onder water steken om te kijken of ik de lijn kon volgen en losmaken.. Maar het hoeft al niet meer.. Bij een laatste heen en weer zwiep beweging schiet de zaak toch los... YES..!!!..  Maar dat betekent niet dat hij al in het net zit.. De vis blijkt al aardig richting het midden van de plas te zitten, en bij terughalen wordt duidelijk dat dit een échte zwaargewicht is.. Hij laat zich nauwelijks afstoppen en eenmaal terug richting de oever doet hij steeds weer verwoede pogingen om tegen de kant aan te schuren..... En dat is nou net één van de redenen waarom ik altijd met een zware 13 voeter vis... Ik kan 'm er dus vandaan houden en de worsteling om hem daarna in het net te krijgen lijkt een eeuwigheid te duren, maar als ik de vis uit het water til weet ik het.. De zwaarste ooit.. Deze schitterende gave schub is 95 cm lang en heeft het duizelingwekkende gewicht van meer dan 36 pond... Een ongekend hoogtepunt en fantastische bekroning op vele jaren vol intense passie voor het penvissen... Geluk dus..