De verborgen stek...

Veenmonster..

Terug in de Venen... Ik kwam er te weinig.. Er was wat minder tijd en in vergelijking met andere wateren ging het hier ook niet zo makkelijk meer de laatste jaren.. Maar vismaat Ivar vond onlangs bijgaande schitterende verlaten stek. Die er al die tijd al gelegen had natuurlijk... Te wachten op ons... Een subliem weerzien met deze vertrouwde groene wereld met zijn rijke vis historie. En al zijn de kansen er wat kleiner: Het bestand is en blijft er nu eenmaal erg indrukwekkend.... Zo bleek ook nu weer met de vangst van m'n eerste vis hier: Meteen de grootste dit jaar..... En ook de laatste knoepert van het seizoen, want de penhengel ligt intussen alweer op zolder. Het was weer een mooi jaar...

Hit 'n Run...

Geen kreeft...

Op de laatste dag van de karpermaand vang ik bijgaand prachtexemplaar.. Midden overdag niet ingepland even spontaan tussendoor; met zacht windstil septemberweer en een licht regentje....  
Het dichtbij liggende meer is volop bezet met tenten, dus probeer ik het verderop waar nooit iemand komt... Op de eerste twee voerplekken is helemaal niets te zien.. het is ook wel érg stil... 
Ook op de derde plek geen enkel teken van leven.. Maar dan schuift de pen ineens toch heel langzaam opzij... kreeft... zo is m'n eerste gedachte.. dan meer snelheid...  Massieve weerstand.. De vis doet het daarna rustig aan en laat zich vrij makkelijk het net in dirigeren... Een echte kanjer... Op weg naar de laatste plek herken ik bij een van de tentenkampen Andres... Mede fanaat en blogger.. Hij omschrijft dit soort visserij als Hit and Run... En gelijk heeft ie....

Snel....

Ochtendgoud...

Bijgaande jongen zorgde dit weekend voor nogal wat opwinding... Staand op een brug zie ik 'm schuin onder me wat rondscharrelen aan het uiteinde van een brede rietkraag... Het ochtendlicht is nog flauw, maar het water is hier echt kraakhelder en zijn indrukwekkende contouren zorgen al direct voor de nodige adrenaline.... De hengel is al opgetuigd en dus kan ik meteen aan de slag en na een paar keer werpen slaag ik erin het aas ongemerkt enkele meters voor de vis te krijgen, die intussen al weer iets verder weg zit... Het stroomt aardig, en de boilie blijft gelukkig op zijn plek liggen, maar de pen is ondanks het heldere water slecht te zien, en dus gebruik ik dan maar de slap hangende lijn als beetindicator.. Het losse riet aan beide zijden en de niet al te brede brug met aan de andere kant open water maken de situatie nogal riskant, maar voor dit soort jongens moet je nu eenmaal gewoon gaan..... Hij zit al meteen bij het aas, zwemt weg en de lijn loopt strak... Ik sla aan.... Hebben...! Hij knalt eerst midden door de tocht maar buigt dan al snel af naar links richting het riet... Ik kan 'm daarna uit de beide oevers houden door steeds over de brug heen en weer te lopen, waarbij ik de krom staande hengel zo laag mogelijk hou om meer zijwaartse druk te kunnen geven.... Ik krijg 'm mede dankzij de stroming snel dichterbij, zet de spoel open, loop snel langs de zijkant naar beneden, en kan 'm nog net onder de brug afstoppen, waarna hij terug mijn kant op zwemt, en voordat ik het weet zit ie al in het net..... 
Een soort van Veni, Vidi, Vici gevoel bijna... 
Oftewel...soms zit het gewoon mee.....

Bij de duiker...

Om vis te kunnen vangen ben je in ieder geval afhankelijk van twee factoren: De vis moet op de eerste plaats aanwezig zijn, en dan ook nog willen bijten... Bij de afgebeelde duiker is dit vanmorgen ruimschoots het geval... 
De vis rechts knalt direct naar de overkant en duikt onder iets door.. Ik zie twee meter naar links het afgebroken deel van een boomtak uit het water komen.. Ik draai de kromme hengel bijna 180 graden linksom naar beneden en duw 'm onder water: De lijn is los en ik kan de vis bij de tak vandaan houden... Obstakels zijn daarmee dus de opvolgende factor, met als laatste een flinke dosis geluk... De compacte jongen boven deed het gelukkig wat rustiger aan.....

Sterk....

..die ook geen makkie was overigens....

De keren dat ik de waterkant bezocht dit seizoen gebeurde er nog niet veel spectaculairs... Tot dit weekend, want september nadert.. Het begon zaterdag met het verspelen van een mega grote jongen die gewoon niet te houden was.. De laatste lijnbreuk was jaren geleden, en ik werd weer even flink op m'n plaats gezet. De vis was na aanslaan heel even te zien, waarna deze vervolgens met ingehouden tempo gewoon overal naartoe zwom waar hij wilde.. De 0,28mm op een steeds strakker gedraaide slip en hoepelronde Flex XH waren voor deze knaap gewoon kinderspel.. Hij wist helaas een dikke bos vegetatie te bereiken, gaf nog even extra gas onder luid gekraak van nylon tegen planten, en daarna niks meer.... een onbeschrijfelijk drama dus.... Maar vanmorgen kwam meteen de verlossing.. 
Ik koos voor minder begroeid water en de brugpijler verderop bleek toch nét even te ver voor deze schitterende langgerekte krachtpatser... 

Eindelijk weer....

Het komt er maar niet van dit seizoen, en ik was eigenlijk al weer te laat op vanmorgen..  Toch werd er alsnog gevist want met een atmosfeer als deze kon ik echt niet thuis blijven.. Hoewel zeker niet allesbepalend voor het al of niet vangen van vis, geloof ik sterk in de invloed van de juiste weersomstandigheden.. En dat zat dus goed, getuige deze twee vissen die zich als snel meldden, met de stevige jongen links als extra mooie trofee....

Schuin....

Deze beresterke schub verdiende een betere foto........ Maar op deze plek in de oude tocht is de kant zo steil, en de werkruimte zodanig minimaal, dat ik weinig kon uitrichten. Ik kon de vis met de nodige moeite in het net voor me op het zeer schuine talud plaatsen, om deze daarna tegen m'n been aan te laten glijden om toen snel een plaatje te kunnen schieten........ Hij gaf me al handen vol werk voor hij in het net zat: 
Hij bleef maar heen en weer scheuren en
liet zich niet naar de kant toe halen,
waarbij ik zelf nauwelijks ruimte 
had en flink moest balanceren
om op de kant te blijven..
Het blijft spannend
hier, langs de 
tocht...

Project..

Ivar beleefde dit weekend het weerzien met deze magnifieke spiegel welke in acht en een half jaar zeven keer zo groot bleek te zijn geworden... Een schitterend rendez-vous...

Old and wise...

Blue in Green...

Ik had de vis vorig jaar al gezien... En nu weer... 
Tussen de lelievelden vlak bij de duiker. Imposant... En oud ongetwijfeld... En dus wijs geworden.. 
Met een mooie duiker als schuilplaats voor overdag. Aan de andere kant geen lelies. Ik lok hem eruit met verkruimelde en hele boilies... Veel bellen met tussenpozen; Ik zie hem heel even:  Het is 'm... 
Hij zwemt rondjes om de zaak goed te verkennen en intussen alleen de kleinste voedseldeeltjes op te nemen.. Om vervolgens een poosje weg te blijven.. Het wordt donkerder en ik kan hem daarna nét niet goed meer zien.. Nog wel even de zuigbewegingen van de bleke bek die los van de vis rond lijkt te zweven... De pen had intussen nog niet de juiste signalen gegeven om trefzeker aan te kunnen slaan: Veel beroering, tikjes, opstekertje en even mee genomen worden... De angst om te missen op een lijnzwemmer zit inmiddels diep... Dan langere tijd geen vis meer te bekennen....Toch te lang gewacht weer ? Bijvoeren.. En ja..hij is meteen terug... Voor de kruimels dus... En dan weet je het eigenlijk al.. 
Toch wacht ik, ondanks de nu snel opkomende schemering... Ik heb niet veel vistijd dezer dagen en hoop maar dat hij toch zal bezwijken voor de boilie... Gekloot in het donker... Ik heb er een hekel aan...  De vermeende stofzuigbeet komt sneller dan verwacht.... Ik sla aan en de hengel staat krom... Heel even... Dan de bekende onderwaterexplosie gevolgd door de zee van bellen.. Was ik toch maar naar huis gegaan...

Steeds gekker...

Na een jaar of vijftien ving ik weer eens een kroeskaper... 
Een prachtig exemplaar....
Ik wilde een mooie profiel foto maken in het gras, maar nét toen ik 'm wilde pakken schoot hij los... 
Bij de in z'n neus gehaakte brasem lukte het beter.. 
Weer een heel bijzondere snoeksessie dus...