Croc.....

Oktober bracht dit jaar net niet de juiste omstandigheden naar mijn gevoel, en dus is de penhengel intussen al weer op zolder beland......
Om plaats te maken voor de spinhengel... De ondiepe poldersloten hier in het omliggende veengebied zijn behoorlijk rijk aan snoek, maar op exemplaren van boven de zeventig centimeter hoeft niet al te vaak gerekend te worden.... Althans niet met de uitrusting waar ik het liefst mee opereer... Ik heb me neergelegd bij het feit dat er slechts zelden grote snoek gevangen wordt op deze manier, maar het gepiel met super licht materiaal in ondiepe slootjes is nu eenmaal helemaal mijn ding... En dus was de verassing des te groot toen bijgaand exemplaar van nét geen negentig centimeter zich vanmiddag meldde.... Voor dit watertje een echte croc....!

September

in de oude tocht....  

Snelle jongen...

In vol profiel en ongeschonden...

Ik kreeg weinig rust de eerste zaterdag, toen de linker vis al binnen een kwartier na voeren aan de haak zat... Direct na opnieuw inleggen volgde de rechtse, waarna er iets later ook nog een derde, wat kleiner exemplaar, ingerekend mocht worden... Het houdt maar niet op hier, en het zijn ook nog allemaal puntgave vissen..... Dus begint het er zo langzamerhand op te lijken dat ik de enige ben die in dit water op karper vist... Bijna ondenkbaar anno 2016... Maar gezien de niet aflatende stroom mooie vangsten de afgelopen maanden, misschien toch niet zo'n gekke gedachte.... Ik prijs me hoe dan ook bijzonder gelukkig met de huidige gang van zaken....  

_____________________________________________________________________________

Hier zat ie...

..deze indrukwekkende tegenstander....

Één hele en vijf verkruimelde boilies waren de zaterdag daarop genoeg om deze oersterke schub uit zijn schuilplaats te krijgen... Ik kreeg 'm in de smiezen tussen de vegetatie bij een duiker in een zijsloot, omdat in de tocht zelf pennen echt onmogelijk was vanwege een continue stroom dikke kroos en plantenresten.....  De begroeiing waar de vis tussen zat was niet al te dicht, maar één taaie leliestengel kan al voor problemen te zorgen, zo leert de ervaring.... Met de trek, en geurspoor, richting vis deponeerde ik het aas dus een meter of tien verder, om een klein uurtje later terug te keren...  Hij zat al op de voerplek, en bleek meteen een geduchte tegenstander die door rake klappen met zijn imposante staart het water flink op zijn kop zette... Zijn platte boksersneus bevestigde later nog eens het karakter van een echte vechtjas, maar ondanks goed vinnenwerk en de reeks felle hoeken belandde hij uiteindelijk toch in de touwen van het schepnet en lag kort daarna gesterkt op het canvas van de onthakingsmat... 
_____________________________________________________________________________

Ook de week hierna tref ik een tocht aan die helemaal dicht ligt met kroos. Nooit leuk voor een penvisser.. Alleen is er vandaag bijna geen stroming...  
In de zijsloot is er niks te zien, en omdat het inmiddels al heel gek moet gaan wil er hier geen vis gevangen worden, neem ik het niet zo nauw vanochtend...
Ik stel de pen een kleine meter boven de waterdiepte af, zodat deze plat op het kroos blijft liggen... Omdat de stroming zeer traag is heb ik nu steeds een minuut of tien voordat de pen eerst schuin omhoog komt te staan om daarna langzaam onder het kroos te verdwijnen, waarna ik dan opnieuw inleg..... 
                                                                     Maar hij wordt zoals gehoopt ook nog een paar keer snel ondergetrokken..
                                                                     Door dit duo dus..                                                                                      ______________________________________________________________________________________

Het laatste weekend zit het nogal tegen... De stroming is dermate hard, dat er niet te pennen is... Het aas wordt gewoon over de bodem met de stroom meegesleurd.... Ik blijf aan iets vasthaken en moet de lijn stuk trekken... Er gaat veel tijd verloren door het opnieuw aanknopen van de nieuwe haak, wat uiteindelijk niet naar tevredenheid lukt... En in de zijsloot blijft het daarna door een lijnzwemmer bij slechts één losse schub... Ik stop ermee om verder speur en verkenningswerk te doen in dit stelsel, waarbij mijn vermoeden bevestigd wordt: In dit oude netwerk van sloten en afwateringen, zal er nauwelijks op karper gevist worden... De meeste karpervissers opereren nu eenmaal vanuit de tent, omgeven door een imposant arsenaal aan uitrustingsstukken, en daarbij tellen ruimte en logistieke haalbaarheid.... En ondanks de uitgestrektheid van dit stelsel, zijn die niet voorhanden hier... Zelfs voor de minimaal uitgeruste penvisser is het lastig... Maar toch ben ik hier voorlopig nog niet uitgevist...... schat ik zo in..  
                                                                     Al zit september er al weer op..                                                                      

Woesteling....

Hij komt in de buurt....

Sommige vissen zijn gewoon sterker dan andere....

Schuivende leliebladen vlak onder me verraden de aanwezigheid van deze imposante krachtpatser, aan wie ik kort daarna m'n handen letterlijk vol heb... Hij gaat er na aanslaan op volle kracht vandoor en blijft, onder een hoge boeggolf, in één lange run de wetering doorstomen.. Ik krijg 'm pas tot staan door de slip vaster en vaster te draaien waarbij ik, bang als ik ben voor lijnbreuk, mee blijf lopen om hem steeds iets meer af te remmen.....   Bloedstollend...

Stalken en verschalken..

Hoogzwemmer...

Flinke jongen...

Wroeter..

Kantslurper...

Scharrelaar...

Hoewel zeker niet altijd een garantie voor succes, is in het vizier krijgen en besluipen van karper wat mij betreft het summum bij het pennen... Ook dit seizoen ving ik er al weer een aantal mooie vissen mee... Niet alle wateren zijn er geschikt voor, maar het is een actieve vorm van vissen, daarbij bijzonder enerverend, en levert soms meer op dan de gebruikelijke instant voerplekken, met name in het voorjaar.... Het gebeurt natuurlijk maar al te vaak dat karpers zich helemaal niets aantrekken van dit voer omdat ze gewoon niet azen of zich alleen maar concentreren op natuurlijk aanwezig voedsel.. Soms zijn de vissen hierbij wel gewoon te observeren, en om ze dan toch te laten aanbijten vereist wat geduld en meestal veel geluk... Azende karpers zijn op zich vrij makkelijk te lokaliseren doordat ze hun welbekende sporen achterlaten: Bellenplakkaten, kolken, omhoog gestuwd water, uitdijende golfjes uit de kant, deining etc., en soms zie je ze ook gewoon in volle glorie zwemmen... Maar een gespotte vis is nog niet gevangen, en het lukt vaker niet dan wel... Het meest spannende hierbij zijn de vissen vlak onder je, met name de kantslurper die zijn voedsel van het groen af zuigt. Hij struint hierbij de oever af en hangt schuin naar boven gericht tegen de kant. De visser maakt dan de meeste kans bij overhangende vegetatie, waardoor hij uit het zicht kan blijven.. 

Het aas is hierbij wel vaak moeilijk door de planten heen precies tegen de kant aan te positioneren, nét de plek waar het voedsel naar binnen gezogen wordt. Hierbij wordt je als visser zeer beperkt in je handelen, want elke beweging kan er één te veel zijn bij onze schuwe cyprinus... Soms schrikt de vis en gaat er met een knal vandoor, maar meestal knijpen ze er gewoon heel stilletjes tussenuit... 

Smakker...

Echt niet altijd even makkelijk dus dat stalken.... Maar om zo dicht bij je doelwit te opereren, soms maar enkele decimeters van je voeten verwijderd, is wél erg spannend.. Je staat al meteen na het spotten in direct contact met de vis. Als deze dan ook nog goed te zien is, wordt het er vaak nóg beter op.... 

Bij kleinere vissen kies ik er dan voor om ze met rust te laten.. Maar als er een grotere jongen in beeld komt is de spanning natuurlijk helemaal ten top... 
En des te meer voldoening als er dan ook nog succes geboekt wordt. En dat kan soms heel snel gaan.. Zoals met de schitterende pijlsnelle torpedo hierboven, die zich al scharrelend door een simpele broodvlok onder de kant vandaan liet plukken... Of de vis hiernaast die, kort daarvoor nog druk smakkend, geen moment aarzelde toen ik een halve boilie vlak bij hem naar de bodem liet zakken.... Dus stalken..?  Doen...!

Summer rain..

Polderjongens....

De inspanningen bij het bezoek aan de oude tocht werden hedenmorgen andermaal ruimschoots beloond door de visgoden, dit keer met de vangst van deze stevige polderjongen... De weergoden daarentegen werkten minder goed mee..... Of.... 
Misschien juist wel..., want heerlijk altijd,
dat vissen in de zomerregen... 

Adrenaline…

Er stond een stevige trek in deze oude poldertocht, waardoor penvissen normaal niet te doen zou zijn… Maar ik zat bij de kruising van twee tochten op een dood punt naast de stroming, waar de pen nog net rustig heen en weer kon meanderen.. Wat me wel zorgen baarde, was een flinke pluk vegetatie die verderop traag wat rond lag te draaien.. En die zorgen bleken terecht.. Meteen bij de eerste aanbeet.. De vis scheurde er na aanslaan direct doorheen, waarbij hengel en slip helemaal niets in te brengen hadden.. Vervolgens sloeg hij rechtsaf de tocht in en nam een keiharde run, onder het onheilspellende gekraak van nylon dat door planten schuurt.. Hij zat al een meter of vijftien verder dan de bos vegetatie, die hierdoor ook op gang kwam, mee de stroming in. Er was dus geen directe aansturing meer op de vis en ik miste iedere vorm van controle… Vis en planten stoomden nu gestaag richting een verderop langs de kant liggend lelieveld, waarvan ik kort tevoren nog dacht ver genoeg verwijderd te zijn.. Er was geen houden aan... Maar net toen ik het ergste begon te vrezen maakte de vis rechtsomkeer, en kwam de bos planten onder luid gekraak mijn kant op.. Ik strompelde meteen richting lelieveld om in een rechte lijn achter planten en vis te komen, in de hoop deze dichter tegen elkaar aan te kunnen trekken… Dit laatste gebeurde, maar dat was meer geluk dan wijsheid.. Toen ik de lijn namelijk ineens zomaar binnen kon draaien, en dus dacht dat het al voorbij was, bleek de vis zelf intussen weer omgedraaid te zijn richting de planten… Want hij zat er gewoon nog aan… Ik kreeg vegetatie en vis daarna langzaam maar zeker dichter tegen de kant, tot aan het verlossende moment waarop ik het schepnet zijdelings tegen de planten aan kon krijgen.. Ik kon de bos langzaam naar me toe te schuiven en kreeg 'm te pakken.. Ik zette de beugel open, trok de nodige meters lijn van de spoel en legde de hengel naast me, om zo snel mogelijk de planten te lijf te gaan. De lijn stond al snel weer snaarstrak, maar dat hielp juist bij het verwijderen van deze kluwen groen, waarbij ik met m’n linkerhand de lijn langzaam door m’n vingers liet slippen, om met rechts de natte massa er af te plukken… De vis was alweer op weg naar de lelies, maar de meeste planten waren al snel van de lijn af, dus kon ik de hengel op tijd weer pakken en hem in een alles of niets poging definitief tot staan brengen... Daarna werd het ook nog even flink knokken voordat hij eindelijk in het net zat, maar toen wist ik intussen dat hij nu toch echt voor mij was.... Deze niet te geloven kanjer.....

Fishin' cowboy......

...among animals...

Sommige waterdieren kunnen het er voor de karpervisser niet makkelijker op maken... Neem de meerkoet... Ze kunnen in korte tijd een hele voerplek compleet wegvreten, of bij het stalken een perfect spiegelglad oppervlak veranderen in een golvenzee. Maar hinder door dieren kwam gisteren toch echt van landzijde.... Tijdens het vangen van deze formidabele schub werd ik dit keer namelijk zélf ook gestalkt, en wel door een kudde nogal opdringerige koeien... Een poldervisser is wel gewend aan deze altijd weer nieuwsgierige weidebewoners, maar het enthousiasme van deze dames kwam nu toch wat ongelegen... Uitgerekend vlák nadat ik de vis in het oog kreeg werd ik bestormd door dit gezelschap, waarbij uitgelaten vreugdesprongen de grond hevig lieten deinen en ik m'n vangkansen al zag afnemen..

Maar de vis bleef zich gewoon rustig in een gelijkmatig tempo door te tocht verplaatsten, waarbij deze steeds met tussenpozen van ca. 2 meter vlak tegen mijn kant aan de oppervlak kwam. Ik moest dus steeds zo onopvallend mogelijk meesluipen. Maar dat is toch wat lastig met tien koeien in je kielzog, die bij iedere beweging die je maakt paniekerig wegspringen... Als ik even stil stond werd de cone van de hengel als lolly gebruikt, en werd ik zelf door allerlei liefkozingen nog net niet het water in geduwd... Maar het kwam goed... De ca. 3 meter vóór de vis gepositioneerde broodvlok werd resoluut naar binnen geschrokt, en de prachtig parabolische CSL zorgde daarna voor soepele absorptie van de krachtige uithalen van deze langgerekte geweldenaar.... Polderbeleving ten top.....

Aqua Nova......

Andere passie...

Uit de kluiten gewassen kantslurper......

De visserij staat nog op een vrij laag pitje tot op heden, mede doordat de meeste vrije tijd even uitgaat naar een andere grote passie: 
De racefiets.... Net als het penvissen is dit een grote liefhebberij waar ik al vele jaren van geniet, en de laatste tijd wat intensiever... Het aardige van rondfietsen in de nabije omgeving is natuurlijk ook dat er  potentieel viswater bezichtigd kan worden.... 
Zo passeer ik al een tijdje een schitterend mooie wetering, perfect voor het pennen... Dus ben ik, na het wegvallen van de vertrouwde visgronden in mijn eigen buurt, wat navraag gaan doen in het dichtstbijzijnde dorp, en heb waarachtig een visvergunning kunnen bemachtigen. Het

Ouderwets mooi...

water is van bescheiden omvang, maar wel sprookjesachtig... En vanochtend was het dan zover.... Het lijkt er echter doodstil en de voerplekken leveren niets op... Maar dan ineens toch golfjes... Uitdijend in een halve cirkel vanuit de kant.... Mijn kant.... Ik sluip er naartoe en sta bijna oog in oog met een brute langgerekte schub.  M'n hart klopt in m'n keel.... wat een prachtvis...! En hoewel een kantslurper nog niet zomaar gevangen is met bodemtuigage, zit het mee deze dag want hij hapt vrijwel direct toe... Hij stoomt na aanslaan vol gas richting het verderop liggende lelieveld, dus moet er meteen stevig afgestopt worden... Zenuwslopend... Helemaal omdat ik vandaag m'n ouderwetse CSL weer eens mee heb, een prachtig uitgevoerde stok, maar ondanks de classificatie "Heavy" eigenlijk iets te zacht voor dit zware werk.. 
Maar helemaal hoepelrond blijkt de stok toch aardig wat body te hebben, en de majestueuze vis glijdt niet lang daarna het net in.... Een nieuw viswater is geboren......

Met mate nog.....

De polderpracht blijft gelukkig altijd.....

Het penvisvirus lijkt me nog niet aangestoken te hebben dit voorjaar...Voor het eerst sinds vele jaren... Een vreemde gewaarwording... Het verloren gaan van het mooiste water en de aanhoudende kou zijn zeker van invloed, maar voorheen zou dit me toch niet weerhouden hebben om medio april al volop op karperjacht te zijn.. Dat ik überhaupt de polder nog intrek komt meer door de wonderschone sfeer van weidepracht in het vroege ochtendlicht, dan de drang om karper te vangen. De hengel is pas sinds twee weken opgetuigd, waarbij twee korte sessies al wel een visje opleverde, waaronder het kleintje op de foto.. Dit schubje komt trouwens uit het inmiddels vertrouwde penparadijs, en is een opmerkelijke vangst omdat ik hier nog nooit een vis onder de 16 pond ving... Echt kleine karpertjes vang je trouwens bijna niet.. Dit schijnt door predatie de komen waarbij cyprinus een makkelijkere prooi is voor snoek dan andere vissoorten.. Een geluksvogel dus dit kleintje...
En de jacht naar grote jongens....? 
Ach, het komt wel weer.....

Glorie en historie: De Hollandse Dijk

Beschreef ik in de vorige blog de teloorgang van mooi verenigingswater, een jaar hiervoor was er ook al een schitterende penvisstek verloren gegaan. Zonder te willen neigen naar treurnis en melancholie, want de karpertoekomst is zeker nog zonnig in deze buurt, denk ik dat ook deze voorheen zo karakteristieke plek een plaats verdient op deze blog.... Want één van de mooiste stekken die ik aantrof nadat we in Uithoorn kwamen wonen was de poldervaart langs de Hollandse Dijk... 

1615

1749

1849

Nu...

Oude grenspaal....

De Hollandse dijk rond 2005...

De zelfde plek nu....

Water, dijk en polder nog in volle glorie...

De Hollandse Dijk is een oude landscheiding welke al op kaarten van begin 17e eeuw voorkomt, en waar Uithoorn tot voor kort ophield om plaats te maken voor een schitterend weidelandschap. Een oud water dus, waar vroeger de grens lag tussen de gewesten Utrecht en Holland, getuige de op de dijk staande oude grenspaal. De dijk vormt de afscheiding tussen de Bovenkerker en Thamerpolder, beiden in de loop der eeuwen verveend en drooggemalen. De hierbij afgebeelde oude kaarten laten de situatie zien in 1615, in 1749 tijdens de vervening, en 100 jaar later als de Bovenkerkerpolder al drooggemalen is. Met een prachtig uitzicht over het schilderachtige landschap was het altijd een plek met een historisch voelbaar karakter.... De dijk is in recentere tijden redelijk autoluw gebleven en wordt ook intensief gebruikt door fietsers en hardlopers. En.... er werd nauwelijks gevist....  Zeker niet in die delen waar de meeste karpers zich ophielden. En daar was een duidelijke reden voor: De oever was er veel te schuin. Je moest nogal wat halsbrekende toeren uithalen om je goed langs het water te kunnen positioneren, en een gehaakte karper de kant op krijgen was niet eenvoudig. Je moest je als het ware naar beneden laten glijden om daarna weer tegen de oever op te klimmen... Ik kwam hier in de loop der jaren slechts een paar keer andere vissers tegen, en die kwamen dan voor een andere attractie die dit water bood: De graskarper... Deze oude populatie was in ieder geval tot voor kort nog in leven,  waaronder een aantal grote jongens van rond de meter... Ik zelf heb er ooit bij toeval één, wat kleiner exemplaar, gevangen. De dijk grenst deels aan een stukje bos en hier huisde een flinke populatie uilen en een aantal buizerds. In de avond kwamen de uilen vanuit het bos de polder in om op muizen te jagen.. Een schitterend gezicht...En zittend in het hoge gras keek je zo de prachtige weilanden in met in de verte de skyline van Amsterdam... Maar dat alles is nu dus voorbij... Want inmiddels loopt hier de omgelegde provinciale weg N201: Een van de drukste wegen van de randstad. Precies op een minder steile plek, waar ik graag mocht zitten, is een lelijke brug verrezen, welke Uithoorn met deze nieuwe weg verbindt, en tussen de dijk en de weg ligt nu een wandelgebiedje wat inmiddels voornamelijk lijkt te dienen als hondenuitlaatplaats. Je kan er nog steeds vissen, maar ook de tocht zelf is van zijn glorie ontdaan...Het beste deel is uitgebaggerd en beschoeid. Waterbouwkundig noodzakelijk natuurlijk...

Typerende bruine kleur......

Midden overdag:  20 pond aan de Thomas Lont....

 

22 ponder vroeg in de ochtend..

 

Met 24 pond de zwaarste....

Maar de glans is er af.. Want het water leende zich altijd uitstekend om te stalken vanwege de geringe diepte en de oevervegetatie aan de overkant, waar je de vissen de kant af kon zien stropen naar voedsel.. Ook lagen er in de winter na de werkzaamheden aan de kant van het nieuw te bouwen gemaal een behoorlijk aantal dode exemplaren waaronder 2 grote jongens... Zeer triest want de karperpopulatie was hier altijd buitengewoon indrukwekkend... Ik ving er door de jaren tientallen en de vissen waren hier echt beresterk... Dit laatste had misschien te maken met het feit dat ze vaak tegen een stevige stroom in moesten zwemmen.. De tocht werd namelijk behoorlijk zwaar bemalen, al sinds 1879, en de trek tijdens de bemaling was zo sterk dat penvissen dan niet mogelijk was..  Op één plek na: De inham bij de uit 1894 daterende, nog ouderwets gemetselde, uitwatering op ca. 500 meter van het gemaal. Ik haakte hier tijdens de bemaling eens een karper die door de stroom meegevoerd werd en ik moest tientallen meters meelopen om steeds beetje bij beetje in te kunnen halen. Op windstille heldere dagen waren de vissen goed te observeren, en met name de paaitijd gaf een goede indruk van het bestand. Zeelt en brasem zat er nauwelijks. De bodem was op veel plekken bedekt met wier en het was er, op een paar plaatsen na, in het midden niet dieper dan een cm of 80. Het was ook hier dat er op een ochtend, niet lang voor of na de paaitijd, niet één maar twee karpers uit het schepnet kwamen.... De meeste vissen hadden een schitterende bruine kleur en je kon er ook midden overdag goed vangen.... De zwaarste die ik er ving was 24 pond... Al met al dus mooie vissersherinneringen aan een verloren gegaan karakteristiek stuk landschap. Maar ja...... wegen- en met name waterbouwkundige werken zijn in Holland nu eenmaal van alle tijden, en de tocht zal ooit een deel van zijn oude glorie wel weer terugwinnen zullen we maar denken.....
Ik zal er dan, net als in de afgelopen jaren, zeker weer te vinden zijn.....