Aqua Nova......

Andere passie...

Uit de kluiten gewassen kantslurper......

De visserij staat nog op een vrij laag pitje tot op heden, mede doordat de meeste vrije tijd even uitgaat naar een andere grote passie: 
De racefiets.... Net als het penvissen is dit een grote liefhebberij waar ik al vele jaren van geniet, en de laatste tijd wat intensiever... Het aardige van rondfietsen in de nabije omgeving is natuurlijk ook dat er  potentieel viswater bezichtigd kan worden.... 
Zo passeer ik al een tijdje een schitterend mooie wetering, perfect voor het pennen... Dus ben ik, na het wegvallen van de vertrouwde visgronden in mijn eigen buurt, wat navraag gaan doen in het dichtstbijzijnde dorp, en heb waarachtig een visvergunning kunnen bemachtigen. Het

Ouderwets mooi...

water is van bescheiden omvang, maar wel sprookjesachtig... En vanochtend was het dan zover.... Het lijkt er echter doodstil en de voerplekken leveren niets op... Maar dan ineens toch golfjes... Uitdijend in een halve cirkel vanuit de kant.... Mijn kant.... Ik sluip er naartoe en sta bijna oog in oog met een brute langgerekte schub.  M'n hart klopt in m'n keel.... wat een prachtvis...! En hoewel een kantslurper nog niet zomaar gevangen is met bodemtuigage, zit het mee deze dag want hij hapt vrijwel direct toe... Hij stoomt na aanslaan vol gas richting het verderop liggende lelieveld, dus moet er meteen stevig afgestopt worden... Zenuwslopend... Helemaal omdat ik vandaag m'n ouderwetse CSL weer eens mee heb, een prachtig uitgevoerde stok, maar ondanks de classificatie "Heavy" eigenlijk iets te zacht voor dit zware werk.. 
Maar helemaal hoepelrond blijkt de stok toch aardig wat body te hebben, en de majestueuze vis glijdt niet lang daarna het net in.... Een nieuw viswater is geboren......

Met mate nog.....

De polderpracht blijft gelukkig altijd.....

Het penvisvirus lijkt me nog niet aangestoken te hebben dit voorjaar...Voor het eerst sinds vele jaren... Een vreemde gewaarwording... Het verloren gaan van het mooiste water en de aanhoudende kou zijn zeker van invloed, maar voorheen zou dit me toch niet weerhouden hebben om medio april al volop op karperjacht te zijn.. Dat ik überhaupt de polder nog intrek komt meer door de wonderschone sfeer van weidepracht in het vroege ochtendlicht, dan de drang om karper te vangen. De hengel is pas sinds twee weken opgetuigd, waarbij twee korte sessies al wel een visje opleverde, waaronder het kleintje op de foto.. Dit schubje komt trouwens uit het inmiddels vertrouwde penparadijs, en is een opmerkelijke vangst omdat ik hier nog nooit een vis onder de 16 pond ving... Echt kleine karpertjes vang je trouwens bijna niet.. Dit schijnt door predatie de komen waarbij cyprinus een makkelijkere prooi is voor snoek dan andere vissoorten.. Een geluksvogel dus dit kleintje...
En de jacht naar grote jongens....? 
Ach, het komt wel weer.....

Glorie en historie: De Hollandse Dijk

Beschreef ik in de vorige blog de teloorgang van mooi verenigingswater, een jaar hiervoor was er ook al een schitterende penvisstek verloren gegaan. Zonder te willen neigen naar treurnis en melancholie, want de karpertoekomst is zeker nog zonnig in deze buurt, denk ik dat ook deze voorheen zo karakteristieke plek een plaats verdient op deze blog.... Want één van de mooiste stekken die ik aantrof nadat we in Uithoorn kwamen wonen was de poldervaart langs de Hollandse Dijk... 

1615

1749

1849

Nu...

Oude grenspaal....

De Hollandse dijk rond 2005...

De zelfde plek nu....

Water, dijk en polder nog in volle glorie...

De Hollandse Dijk is een oude landscheiding welke al op kaarten van begin 17e eeuw voorkomt, en waar Uithoorn tot voor kort ophield om plaats te maken voor een schitterend weidelandschap. Een oud water dus, waar vroeger de grens lag tussen de gewesten Utrecht en Holland, getuige de op de dijk staande oude grenspaal. De dijk vormt de afscheiding tussen de Bovenkerker en Thamerpolder, beiden in de loop der eeuwen verveend en drooggemalen. De hierbij afgebeelde oude kaarten laten de situatie zien in 1615, in 1749 tijdens de vervening, en 100 jaar later als de Bovenkerkerpolder al drooggemalen is. Met een prachtig uitzicht over het schilderachtige landschap was het altijd een plek met een historisch voelbaar karakter.... De dijk is in recentere tijden redelijk autoluw gebleven en wordt ook intensief gebruikt door fietsers en hardlopers. En.... er werd nauwelijks gevist....  Zeker niet in die delen waar de meeste karpers zich ophielden. En daar was een duidelijke reden voor: De oever was er veel te schuin. Je moest nogal wat halsbrekende toeren uithalen om je goed langs het water te kunnen positioneren, en een gehaakte karper de kant op krijgen was niet eenvoudig. Je moest je als het ware naar beneden laten glijden om daarna weer tegen de oever op te klimmen... Ik kwam hier in de loop der jaren slechts een paar keer andere vissers tegen, en die kwamen dan voor een andere attractie die dit water bood: De graskarper... Deze oude populatie was in ieder geval tot voor kort nog in leven,  waaronder een aantal grote jongens van rond de meter... Ik zelf heb er ooit bij toeval één, wat kleiner exemplaar, gevangen. De dijk grenst deels aan een stukje bos en hier huisde een flinke populatie uilen en een aantal buizerds. In de avond kwamen de uilen vanuit het bos de polder in om op muizen te jagen.. Een schitterend gezicht...En zittend in het hoge gras keek je zo de prachtige weilanden in met in de verte de skyline van Amsterdam... Maar dat alles is nu dus voorbij... Want inmiddels loopt hier de omgelegde provinciale weg N201: Een van de drukste wegen van de randstad. Precies op een minder steile plek, waar ik graag mocht zitten, is een lelijke brug verrezen, welke Uithoorn met deze nieuwe weg verbindt, en tussen de dijk en de weg ligt nu een wandelgebiedje wat inmiddels voornamelijk lijkt te dienen als hondenuitlaatplaats. Je kan er nog steeds vissen, maar ook de tocht zelf is van zijn glorie ontdaan...Het beste deel is uitgebaggerd en beschoeid. Waterbouwkundig noodzakelijk natuurlijk...

Typerende bruine kleur......

Midden overdag:  20 pond aan de Thomas Lont....

 

22 ponder vroeg in de ochtend..

 

Met 24 pond de zwaarste....

Maar de glans is er af.. Want het water leende zich altijd uitstekend om te stalken vanwege de geringe diepte en de oevervegetatie aan de overkant, waar je de vissen de kant af kon zien stropen naar voedsel.. Ook lagen er in de winter na de werkzaamheden aan de kant van het nieuw te bouwen gemaal een behoorlijk aantal dode exemplaren waaronder 2 grote jongens... Zeer triest want de karperpopulatie was hier altijd buitengewoon indrukwekkend... Ik ving er door de jaren tientallen en de vissen waren hier echt beresterk... Dit laatste had misschien te maken met het feit dat ze vaak tegen een stevige stroom in moesten zwemmen.. De tocht werd namelijk behoorlijk zwaar bemalen, al sinds 1879, en de trek tijdens de bemaling was zo sterk dat penvissen dan niet mogelijk was..  Op één plek na: De inham bij de uit 1894 daterende, nog ouderwets gemetselde, uitwatering op ca. 500 meter van het gemaal. Ik haakte hier tijdens de bemaling eens een karper die door de stroom meegevoerd werd en ik moest tientallen meters meelopen om steeds beetje bij beetje in te kunnen halen. Op windstille heldere dagen waren de vissen goed te observeren, en met name de paaitijd gaf een goede indruk van het bestand. Zeelt en brasem zat er nauwelijks. De bodem was op veel plekken bedekt met wier en het was er, op een paar plaatsen na, in het midden niet dieper dan een cm of 80. Het was ook hier dat er op een ochtend, niet lang voor of na de paaitijd, niet één maar twee karpers uit het schepnet kwamen.... De meeste vissen hadden een schitterende bruine kleur en je kon er ook midden overdag goed vangen.... De zwaarste die ik er ving was 24 pond... Al met al dus mooie vissersherinneringen aan een verloren gegaan karakteristiek stuk landschap. Maar ja...... wegen- en met name waterbouwkundige werken zijn in Holland nu eenmaal van alle tijden, en de tocht zal ooit een deel van zijn oude glorie wel weer terugwinnen zullen we maar denken.....
Ik zal er dan, net als in de afgelopen jaren, zeker weer te vinden zijn.....
 

Einde van een schitterend tijdperk......

De karper houdt het de laatste weken in de polder wel voor gezien, en dus zit het penvisseizoen er wat mij betreft op... 
Het is altijd een speciaal moment om het karperseizoen af te sluiten, maar 2015 is wat dat betreft een extra memorabel visjaar....Om meerdere redenen... Een 30 ponder blijft toch bijzonder voor de instant penvisserij, en het was met vele andere mooie vangsten een zeer succesvol jaar, maar ook het jaar waarin er een tijdperk afgesloten wordt.... 
Ecologische beleidsmakers in de Provincie Utrecht hebben namelijk een nieuw troetelkind: Natuurvriendelijke oevers.  
En dus vindt er momenteel bij het overgrote deel van de wateren van onze hengelsportvereniging een zeer ingrijpende en voor hengelaars zeer trieste ontwikkeling plaats... Bij het streven naar zogenaamd duurzaam landschapsbehoud inclusief aanwezige flora en fauna, wordt momenteel gewerkt aan herinrichting van de waterkant. Ter bevordering van de terugkeer van verdwenen dier en plantensoorten, alsmede het voorkomen van verlanding, worden de oevers schuin afgestoken en ca. 2 meter uit de kant afgezet met een buffer van rijshout. De nu ontstane strook biedt een gunstige leefomgeving voor

Zo was het altijd...

Zo wordt het....

Dit jaar voor het laatst de vertrouwde vishorizon....

moerasplanten en kleine waterdiertjes, en heeft een water zuiverende werking. Het is waarschijnlijk een hele verantwoorde vorm van natuurbeheer, maar de waterkant is niet meer te betreden en het water ligt nu buiten bereik van hengel en schepnet... Vissen vanaf de kant is hier dus na dit seizoen verleden tijd.... Met name voor de struinende pen en kunstaas visser een zeer treurig verhaal. Er zijn binnen het verenigingswater nog een aantal andere gebieden waar gevist kan worden, maar de herinrichting treft juist die gedeeltes welke landelijk al sinds decennia berucht zijn om de aanwezigheid van grote karper... Ik ben me dan ook altijd welbewust geweest van het voorrecht om juist als struinende penner in deze wateren te kunnen vissen.. Na hier in de buurt zijn komen te wonen en een aantal jaren op de wachtlijst te hebben gestaan ben ik in 1993 lid kunnen worden van de vereniging, en was de koning te rijk... Hoewel er in de opvolgende jaren niet veel gevist kon worden door opgroeiende kinderen en een drukke baan, ben ik hier met name de laatste vijf jaar de visserij weer intensiever gaan oppakken, en daarbij ook in beeld gaan brengen..  Het gebied was een beetje een tweede thuis aan het worden, met inmiddels een schat aan mooie herinneringen aan dit unieke landschap...  
Mijn visserij zoals ik die in de loop der jaren heb beoefend, houdt dus op te bestaan en het verdriet daarbij is intens.... 

De laatste...... Een waardig afscheid.....

De ontdekking vorig jaar van het tevens binnen ons vergunningswater vallende penparadijs biedt enige troost, want ook dit water levert mooie vissen op, en heeft zeker nog wel wat potentieel... Dit stelsel is qua omvang en karperbestand echter veel beperkter, want het staat niet in verbinding met groot open water.. De vertrouwde vishorizon zal dus verlegd moeten gaan worden, waarbij ik waarschijnlijk rekening moet houden met minder spectaculaire vangsten zo dicht bij huis, met minder struinen en stalken....
Maar ja.... Nieuwe uitdaging zullen we maar denken.....
  
Één ding is in ieder geval zeker: Een beter, en vooral mooier, viswater zal er nooit meer komen..... Het enige wat blijft zijn dus de herinneringen......

...aan een schitterend tijdperk....

Op het droge....

Gered....

Het was afgelopen zondag een schitterende zonovergoten middag en ik had een paar uurtjes om nog even de spinhengel te pakken... Na aankomst bij de waterkant midden in het weidelandschap vang ik al snel een klein snoekje, en struin verder de sloot af richting enkele verderop liggende veenplassen. Dan zie ik verderop vanuit het spiegelgladde water steeds wat kleine golfjes vanaf de overkant komen... Ik kijk tegen de zon in en zie pas vrij laat dat dit noch een watervogel, noch een azende karper is..... 
Het blijkt te gaan om een in het water gegleden.... schaap..! De oever is hier te hoog voor hem om op de kant te kunnen klimmen, en het dier lijkt al aardig uitgeput... 
De eerstvolgende boerderij waar dit stuk weiland bij zal horen ligt tamelijk ver weg, en aanbellen bij de boer op zondag lijkt me geen goed idee... Ik besluit het dier dan maar zelf zo snel mogelijk uit zijn benarde positie te bevrijden... Om via het dichtstbijzijnde bruggetje bij het schaap te komen, kost toch nog 20 minuten lopen, waarna ik aan de slag kan.. Het dier zit met zijn achterpoten en onderlijf compleet vastgezogen in de bagger, en een met water doordrenkt schaap blijkt dan een taaiere tegenstander dan de grootste karper.. Na het nodige sjor, til en duwwerk, en natte voeten, krijg ik hem  
                                                        op het droge, waarmee hij in ieder geval de zwaarste "vangst" van dit seizoen is......