De majem in...

 Gelukkig gered......

..deze twee waren er minder goed aan toe..

De oude poldertocht ligt in het voorjaar aan de kant vrijwel aaneengesloten dicht met lelies, maar ik vond een open gedeelte van een meter of vijf lengte...  Het is altijd een risico, lelies... Je weet het natuurlijk, maar hoopt dan toch dat het goed uitpakt, wat het vaak ook doet.... Maar deze keer niet dus.... De vis knalde na aanslaan zoals gehoopt eerst richting het midden, om daarna een meter of tien verderop toch voor de lelies te kiezen, waar ik 'm net niet uit kon houden.. Zich los zwemmen ging meteen al niet meer, dus werd het een natte reddingsoperatie, met het water tot net boven m'n navel.. Een ervaring op zich om in je onderbroek in het water een karper je schepnet in proberen te krijgen. Geen grote in dit geval, maar het valt toch niet mee op die manier... Het was nog net een tikkeltje te vroeg voor omstanders, dus dat scheelde. Want het blijft een raar gezicht natuurlijk.
Er kwamen trouwens drie vissen uit het net......

Bij de neus genomen....

Een oprijzende p

Taai neusvel deze eerste van het seizoen...

en dus ik sla aan.

De vis blijft ongewoon rustig, maar wel continu beheerst door de slip heen ploegen, en lijkt naarmate de dril vordert steeds meer energie te krijgen.. Weer een 30 plusser als eerste vis?

Nee.. Het blijkt te gaan om een, overigens toch nog redelijk stevige, oude veteraan van een schub die zéér nipt bovenop zijn snuit gehaakt is. Ongelofelijk dat de haak bleef zitten..

Gelukswatertje...

De vangst van deze prachtige snoek was een bijzondere gebeurtenis..  De eerste keer dat ik dit parkwatertje zag was namelijk bij het bezoek aan het aangrenzende notariskantoor ten tijde van de koop van ons huis begin jaren negentig. Tijdens het oplezen van de koopakte had ik even vluchtig naar buiten gekeken precies op het moment dat er een karper omhoog sprong, wat ik als visser bij die gelegenheid natuurlijk als een gunstig voorteken beschouwde. Het watertje blijkt intussen ook opgenomen in de vispas en bijna dertig jaar later stond ik er dus ineens met een diepbuigende achtgrammer in m'n hand.. Een mooi weerzien..

Oldie...

In het verbleekte doosje hing deze oude Rapala Jointed er destijds wat verloren bij aan de kleurrijk behangen kunstaaswand bij Peeters. Dus kreeg ik 'm voor de helft. Een echte dieptezoeker, dus voor de polder niet helemaal geschikt, maar samen met deze recent op de kop getikte Casting Corner een prima combinatie zo bleek. Deze super strakke stok zorgt voor een bijzonder felle actie, 

waardoor je de plug langzamer kan vissen en 

deze minder naar beneden duikt. 

Het leverde onder meer deze mooie vis op..

Glittering prize..

Deze beauty meldde zich niet lang nadat buiige bewolking in korte tijd plaats had gemaakt voor een strak blauwe hemel met een heerlijk zonnetje. Ze had zich een paar worpen ervoor al laten zien door vlak achter de plug aan te zwemmen, om daarna onder de hengeltop met een sierlijke zwaai van haar staart toch maar om te keren. Zo'n plotselinge confrontatie met een vis van dit formaat is echt weergaloos, waarbij de adrenaline daarna echt door je lijf giert.  Haar te zien toehappen was me net niet gegund, want uiteindelijk greep ze de plug wat verder uit de kant op grotere diepte, maar de keiharde ruk liet weinig twijfel bestaan over wie hier toesloeg... Een onvergetelijke vangst.

Mazzel..

Meteen goed ingewijd..

Dankzij Frank uit Rotterdam was ik via Marktplaats ineens de trotse eigenaar van deze 23 jaar oude, maar nog in nieuwstaat verkerende, 30 grams CJW plughengel, schitterend uitgevoerd in de klassieke kleuren bruin en groen. Frank was niet lang na de aankoop echter snel "hooked" geraakt aan vliegvissen en de hengel lag maar te liggen sindsdien. De daarna eerste met deze stok gevangen snoek was meteen dit mooie exemplaar uit een siervijver hier in het dorp. Soms zit het gewoon mee...

Beleving....

 

 

Met de vangst van deze prachtschub is het penseizoen alweer teneinde.  In een jaar met weer een aantal mooie vissen, maar ook van meer bewustwording. Van diepere beleving. Want goede en sfeervolle visstekken ga je steeds meer koesteren, mede in het besef dat het vangen van mooie vissen toch niet altijd vanzelfsprekend is. Het kon de komende jaren ook wel eens een grotere uitdaging gaan worden dan voorheen.  De penstok ligt in ieder geval alweer op zolder, en er kan teruggekeken worden op een geslaagd en kleurrijk seizoen...  Snoeken nu !

Andere tijden..

Onvervalste krachtpatser..

Een dertig plusser als eerste vis van het seizoen is iets wat je hier als penvisser waarschijnlijk maar één keer in je leven mee zal maken. Echt een fantastische ervaring.. Het voorjaar bracht nog een paar successen, dus het seizoen kon al niet meer stuk en het vissen stond in de zomermaanden dan ook op een wat lager pitje. Maar al met al waren de vangsten een stuk minder dan normaal, ook tijdens de herfst. Het heeft natuurlijk zijn redenen. Corona bijvoorbeeld. Ik heb nog nooit zoveel vissers aan de waterkant gezien als dit jaar. Maar het karpervis legioen was daarvóór al groeiende, dus hengeldruk en dressuur werken nu nog meer door. En daar is weinig aan te doen want je bent nu eenmaal niet de enige visser, en je gunt iedereen het beste. Maar zaken worden er niet beter op. Er zijn inmiddels ook de vissers van Oost-Europese afkomst, hengelaars maar ook steeds meer stropers, die echt alles wat ze vangen mee naar huis nemen. Ik zag onlangs nog gevangen snoek afgevoerd worden in plastic zakken en werd dit seizoen meerdere malen in de vroege ochtend geconfronteerd met tuigage van stropers waar de karpers al aan zaten. Dan is het uitzetten van vis natuurlijk dweilen met de kraan open. En de kreeftenplaag is er ook nog steeds. In sommige wateren lijkt het minder te worden, want inmiddels staat deze zeer irritante tienpoter op het dagelijkse menu van een aantal soorten watervogels, maar ik haalde er op een ochtend toch zo maar weer twaalf naar boven. Ook de oeverbegrenzing gaat hier in de veenweiden nog onverminderd door en daarnaast is er steeds vaker sprake van wangedrag op het land van boeren, waar vissers vervolgens niet meer toegelaten worden. Steeds meer achtergelaten rommel langs de waterkant. En ga zo maar door... Trieste ontwikkelingen. Vervallen in doemdenken zou zonde zijn natuurlijk en het heeft geen zin. Maar het wordt er zeker niet rooskleuriger op. Vissen is voor mij met name in contact zijn met de natuur, het landschap en de elementen. Met ons Hollandse weer in het vlakke polderland. En dat zal gelukkig nooit veranderen. Maar je wil toch ook vis vangen. 

Dus was ik extra blij met bijgaand prachtexemplaar eerder deze maand. Gelukkig kan het nog, maar voor hoelang.. 

Duitse kwaliteit bestaat nog.....

Goede neutrale kleur...

Aanrader....

Omdat je toch altijd weer iets anders moet proberen, vis ik nu alweer een tijdje met een volgens mij nog redelijk nieuw merk nylon: STROFT. Afgeleid van STRong en sOFT... En dat klopt in dit geval... De lijn is naast sterk, zeer zacht en soepel, maar ook duurzaam en laat zich erg makkelijk knopen. Ook de bruingrijze kleur is een pluspunt. Ik viste regelmatig na weken nog steeds met het zelfde tuig wat er, ook na meerdere stevige drils tussen planten, nog steeds prima bij hing: Onbeschadigd en vrijwel geen kringels.. De spoel is voorzien van een handige schuimrubberen afdichting. Een ideale penvislijn wat mij betreft...
Met ca. €11,00 voor 100 meter 0,28mm 
zeker niet goedkoop, maar dan heb je ook wat......

De put..

  

Een sfeervolle plek met een rijke historie van schitterende visserij beleving.. Je moet wat moeite doen om er te komen en het aantal vissers is er door de jaren heen relatief klein gebleven voor zo'n geweldig mooi water.. Het was jaren lang mijn favoriete plek die ik bijna nooit oversloeg....
De put is er al een tijdje en komt vanaf 1874 voor op kaarten.. Een oude kleiput die een jaar of vijf geleden nog een rijkelijk begroeide oever had, maar daar is niet veel meer van over, mede door de grote groepen ganzen die er zijn gaan huizen...

Ik was er al een tijd niet meer geweest en de laatste vangst was bijgaand langgerekte exemplaar, inmiddels al weer twee jaar geleden, dus werd het weer eens tijd voor een bezoek. Midden overdag is niet de beste tijd, maar de looproute dwars door de weiden is sowieso prachtig dus toch maar gegaan. 
Op geen van de voerplekken gebeurt er vervolgens iets, maar tijdens de wandeling terug is daar nog geen meter uit de kant ineens die stofwolk en 
kan ik alsnog spontaan deze dikbuik inrekenen. 
Een prachtige beloning bij dit eerste bezoek weer..