Oldie...

In het verbleekte doosje hing deze oude Rapala Jointed er destijds wat verloren bij aan de kleurrijk behangen kunstaaswand bij Peeters. Dus kreeg ik 'm voor de helft. Een echte dieptezoeker, dus voor de polder niet helemaal geschikt, maar samen met deze recent op de kop getikte Casting Corner een prima combinatie zo bleek. Deze super strakke stok zorgt voor een bijzonder felle actie, 

waardoor je de plug langzamer kan vissen en 

deze minder naar beneden duikt. 

Het leverde onder meer deze mooie vis op..

Glittering prize..

Deze beauty meldde zich niet lang nadat buiige bewolking in korte tijd plaats had gemaakt voor een strak blauwe hemel met een heerlijk zonnetje. Ze had zich een paar worpen ervoor al laten zien door vlak achter de plug aan te zwemmen, om daarna onder de hengeltop met een sierlijke zwaai van haar staart toch maar om te keren. Zo'n plotselinge confrontatie met een vis van dit formaat is echt weergaloos, waarbij de adrenaline daarna echt door je lijf giert.  Haar te zien toehappen was me net niet gegund, want uiteindelijk greep ze de plug wat verder uit de kant op grotere diepte, maar de keiharde ruk liet weinig twijfel bestaan over wie hier toesloeg... Een onvergetelijke vangst.

Mazzel..

Meteen goed ingewijd..

Dankzij Frank uit Rotterdam was ik via Marktplaats ineens de trotse eigenaar van deze 23 jaar oude, maar nog in nieuwstaat verkerende, 30 grams CJW plughengel, schitterend uitgevoerd in de klassieke kleuren bruin en groen. Frank was niet lang na de aankoop echter snel "hooked" geraakt aan vliegvissen en de hengel lag maar te liggen sindsdien. De daarna eerste met deze stok gevangen snoek was meteen dit mooie exemplaar uit een siervijver hier in het dorp. Soms zit het gewoon mee...

Beleving....

 

 

Met de vangst van deze prachtschub is het penseizoen alweer teneinde.  In een jaar met weer een aantal mooie vissen, maar ook van meer bewustwording. Van diepere beleving. Want goede en sfeervolle visstekken ga je steeds meer koesteren, mede in het besef dat het vangen van mooie vissen toch niet altijd vanzelfsprekend is. Het kon de komende jaren ook wel eens een grotere uitdaging gaan worden dan voorheen.  De penstok ligt in ieder geval alweer op zolder, en er kan teruggekeken worden op een geslaagd en kleurrijk seizoen...  Snoeken nu !

Andere tijden..

Onvervalste krachtpatser..

Een dertig plusser als eerste vis van het seizoen is iets wat je hier als penvisser waarschijnlijk maar één keer in je leven mee zal maken. Echt een fantastische ervaring.. Het voorjaar bracht nog een paar successen, dus het seizoen kon al niet meer stuk en het vissen stond in de zomermaanden dan ook op een wat lager pitje. Maar al met al waren de vangsten een stuk minder dan normaal, ook tijdens de herfst. Het heeft natuurlijk zijn redenen. Corona bijvoorbeeld. Ik heb nog nooit zoveel vissers aan de waterkant gezien als dit jaar. Maar het karpervis legioen was daarvóór al groeiende, dus hengeldruk en dressuur werken nu nog meer door. En daar is weinig aan te doen want je bent nu eenmaal niet de enige visser, en je gunt iedereen het beste. Maar zaken worden er niet beter op. Er zijn inmiddels ook de vissers van Oost-Europese afkomst, hengelaars maar ook steeds meer stropers, die echt alles wat ze vangen mee naar huis nemen. Ik zag onlangs nog gevangen snoek afgevoerd worden in plastic zakken en werd dit seizoen meerdere malen in de vroege ochtend geconfronteerd met tuigage van stropers waar de karpers al aan zaten. Dan is het uitzetten van vis natuurlijk dweilen met de kraan open. En de kreeftenplaag is er ook nog steeds. In sommige wateren lijkt het minder te worden, want inmiddels staat deze zeer irritante tienpoter op het dagelijkse menu van een aantal soorten watervogels, maar ik haalde er op een ochtend toch zo maar weer twaalf naar boven. Ook de oeverbegrenzing gaat hier in de veenweiden nog onverminderd door en daarnaast is er steeds vaker sprake van wangedrag op het land van boeren, waar vissers vervolgens niet meer toegelaten worden. Steeds meer achtergelaten rommel langs de waterkant. En ga zo maar door... Trieste ontwikkelingen. Vervallen in doemdenken zou zonde zijn natuurlijk en het heeft geen zin. Maar het wordt er zeker niet rooskleuriger op. Vissen is voor mij met name in contact zijn met de natuur, het landschap en de elementen. Met ons Hollandse weer in het vlakke polderland. En dat zal gelukkig nooit veranderen. Maar je wil toch ook vis vangen. 

Dus was ik extra blij met bijgaand prachtexemplaar eerder deze maand. Gelukkig kan het nog, maar voor hoelang.. 

Duitse kwaliteit bestaat nog.....

Goede neutrale kleur...

Aanrader....

Omdat je toch altijd weer iets anders moet proberen, vis ik nu alweer een tijdje met een volgens mij nog redelijk nieuw merk nylon: STROFT. Afgeleid van STRong en sOFT... En dat klopt in dit geval... De lijn is naast sterk, zeer zacht en soepel, maar ook duurzaam en laat zich erg makkelijk knopen. Ook de bruingrijze kleur is een pluspunt. Ik viste regelmatig na weken nog steeds met het zelfde tuig wat er, ook na meerdere stevige drils tussen planten, nog steeds prima bij hing: Onbeschadigd en vrijwel geen kringels.. De spoel is voorzien van een handige schuimrubberen afdichting. Een ideale penvislijn wat mij betreft...
Met ca. €11,00 voor 100 meter 0,28mm 
zeker niet goedkoop, maar dan heb je ook wat......

De put..

  

Een sfeervolle plek met een rijke historie van schitterende visserij beleving.. Je moet wat moeite doen om er te komen en het aantal vissers is er door de jaren heen relatief klein gebleven voor zo'n geweldig mooi water.. Het was jaren lang mijn favoriete plek die ik bijna nooit oversloeg....
De put is er al een tijdje en komt vanaf 1874 voor op kaarten.. Een oude kleiput die een jaar of vijf geleden nog een rijkelijk begroeide oever had, maar daar is niet veel meer van over, mede door de grote groepen ganzen die er zijn gaan huizen...

Ik was er al een tijd niet meer geweest en de laatste vangst was bijgaand langgerekte exemplaar, inmiddels al weer twee jaar geleden, dus werd het weer eens tijd voor een bezoek. Midden overdag is niet de beste tijd, maar de looproute dwars door de weiden is sowieso prachtig dus toch maar gegaan. 
Op geen van de voerplekken gebeurt er vervolgens iets, maar tijdens de wandeling terug is daar nog geen meter uit de kant ineens die stofwolk en 
kan ik alsnog spontaan deze dikbuik inrekenen. 
Een prachtige beloning bij dit eerste bezoek weer..

De stelling

Om de hoek...

Ooit de visvijver van Ajax..

De Liniedijk na aanleg in 1891

Het is karig met de vangsten momenteel, dus voor het bloggen maar even de historie in. Een bijzonder fenomeen hier in de omgeving zijn de waterlinies, waarvan de Stelling Amsterdam van eind 19e eeuw het meest prominent aanwezig is. Ik woon er middenin en twee van de forten liggen op een paar minuten fietsen van ons huis. Er is de laatste jaren veel gedaan aan restauratie van de forten en andere markante bouwwerken van de stelling, welke sinds een aantal jaren op de lijst van Unesco Werelderfgoed staat. Het strategisch principe was om in geval van belegering door de vijand terug te kunnen trekken tot binnen een verstrekte verdedigingsgordel rondom de hoofdstad, waarbij inundatievelden binnen schootsafstand van een cirkel van forten de vijand tot staan zou moeten brengen. Er verrezen maar liefst 46 forten op de strategisch beste locaties en een aantal batterijen en damsluizen. Deze laatste dienden bij inundatie ter afsluiting van vaarten en kanalen die door de buitengrens van de stelling liepen, om het zodoende aan de binnenzijde droog te houden. Maar hoe doeltreffend de stelling ten tijde van de bouw ook geweest zou mogen zijn, al een paar jaar na voltooiing was de hele opzet achterhaald door de start van het luchtvaarttijdperk. Maar de stellingbouwwerken zijn steeds prominent in ons landschap  

Liniedijk trofee..

aanwezig gebleven en bieden al lange tijd een vertrouwde aanblik hier in de omgeving. En dat is een goede zaak. Want de stelling is uniek in de wereld. Voor mij persoonlijk extra speciaal want ik ving mijn eerste karper in de binnengracht van het Fort bij Aalsmeer, waar bovendien mijn opa ooit gelegerd was, en daar nota bene voor het eerst mijn oma ontmoette toen er 's winters door de lokale bevolking op de grachten geschaatst mocht worden. Het is tegenwoordig een interessant museum gewijd aan opgegraven vliegtuigwrakken uit de 2e wereldoorlog, zeker de moeite van een bezoek waard. In mijn lagere schooltijd werden de grachten ooit uitgebaggerd en vond ik in de prut een Duitse helm uit de 2e Wereldoorlog die ik intussen aan het museum geschonken heb. De karakteristieke forten en gerelateerde bouwwerken liggen vrijwel altijd in de buurt van kanalen en vaarten en zijn overal terug te vinden hier rond de hoofdstad. Het zijn een soort eilanden in een zee van weiland vaak aaneengesloten door tussenliggende dijken die vaak niet lang daarvoor aangelegd waren bij de grote inpolderingen van eind 19e eeuw en daarmee de rol van Liniedijk kregen. De stellingbouwwerken zijn meestal gepositioneerd op markante plaatsen die van strategisch belang waren en bieden een fraaie aanblik door het omringend geboomte en de ringvormige grachten, dus voor de penvisser vaak zeer interessante wateren, erg sfeervol en rijk aan karper. Tot vrij recent nog in bezit van Defensie, was het verboden om in de grachten te vissen, maar een fanatieke visser laat zich hier natuurlijk niet altijd door tegenhouden. De forten werden de laatste decennia niet meer onderhouden en vaak gebruikt om er vee te laten grazen. Het meest hier in de buurt liggende fort bleek destijds overigens gepacht viswater te zijn van Ajax, toen ik er ooit door de opzichter werd weggestuurd.  Bij de andere nabije forten was nauwelijks toezicht en ik heb er heel wat uren met groot succes kunnen doorbrengen, want er werd gewoon door niemand gevist.. 

Bij de Damsluis..

Dus kon het gebeuren dat je binnen een paar uur tijd zeven karpers ving. Meer dan een enkel blik mais was niet nodig. Het waren typische inteelt wateren met éénsoortige vissen, meestal van middelgroot formaat een enkele uitschieter daargelaten. Maar de meeste forten hier in de buurt zijn inmiddels gerestaureerd en hebben een culturele of commerciële bestemming gekregen en worden intensiever bezocht. Een aantal zijn in eigendom van Staatsbosbeheer en de terreinen en hekwerken rondom worden goed onderhouden en staan steeds meer onder toezicht. Het vissen in de grachten is hier dus verleden tijd. Maar er is nog genoeg stelling viswater overgebleven. Zo loopt hier vlakbij de liniedijk en is er de fraaie damsluis. 

Een geluk toch maar..

Verassing...

Hij zat er gewoon:  89cm vis op 50cm water..

De tocht op deze foto was ooit kraakhelder en altijd schitterend begroeid met gele plomp en hoornblad. De laatste jaren is het hier echter een kale boel en ondanks dat het er op de meeste plaatsen niet dieper is dan een halve meter, is er in het bruine water nauwelijks meer een teken van leven te bespeuren. Maar dat een water ontdaan is van zijn fraaie uiterlijk wil niet zeggen dat er geen vis meer zit, dus besloot ik een poging te wagen, temeer omdat bij zeer troebel water de vis zelf de visser ook niet opmerkt. Terug op de voerplek is er helemaal niets te zien maar na een minuut of vijf loopt de pen ineens rustig naar links weg. 
En dan wordt het aardig spannend want eenmaal gehaakt zit deze knoepert door zijn omvang bijna net zo veel bóven als onder water, en krijg ik door 
de geringe diepte het net maar niet goed onder 'm. 
Na veel gestuntel zit ie er dan tenslotte toch in. 
De verassing van het jaar, deze laagwater trofee..

Drama in drie bedrijven..

Het penvisparadijs.. Ik liet het een paar jaar links liggen door de kreeft, maar die is inmiddels wat op z'n retour. Voerplekken werken momenteel niet, en het paradijs is een echt stalkwater, en dan heb je sowieso minder last van kreeft, dus gewapend met een blik mais en een half casino wit vroeg op pad. Ik ben meteen weer betoverd door de schoonheid van dit water en wat is stalken toch een geweldige vorm van vissen. Je jaagt actief op de vis en ziet zoveel meer dan wanneer je stilzit. Er wordt deze morgen overal actief geaasd, maar de broodvlok wordt categorisch genegeerd. Ik maak dan toch 
maar één voerplekje met de mais en trek verder. Vijftig meter verderop een stevige bruisplek. Ik leg de vlok ernaast en wég pen. Na aanslaan zwalkt de vis wat rond en lost.. Shit.. Toch lijnzwemmer?  Verder maar weer.. Vervolgens worden zowel het brood als de maiskorrels niet aangeraakt en maakt de vis zich bij iedere bellenplek waar ik inleg uit de vinnen, om er paar meter verderop weer vrolijk op los te bruisen. Ach ik ken het wel.. Gewoon meer geduld hebben.. Dat wordt uiteindelijk een heleboel geduld zonder enkel resultaat. Maar dan tenslotte een vis die vlak onder mijn kant de hele bodem aan het omploegen is; bellen, stof, takjes, bladeren van alles komt er naar boven.. De afstand tussen zijn grote gele staart en de opdwarrelende bellen geven aan dat het een flinke jongen moet zijn.. Spanning alom.. De vis beweegt langzaam in een rechte lijn naar rechts. Ik laat de vlok een kleine meter verderop voorzichtig zakken. De pen wordt aangeraakt maar de vis zwemt er langs.. Een paar meter verder probeer ik het weer maar dit keer duikt ie resoluut onder. Ik sla aan en de vis knalt er vandoor. De hengel staat meteen hoepelrond en de slip giert, maar na een paar seconden is het al over. Een enorme bellenmassa stijgt op uit het nog nadeinende omgewoelde veenwater.. Ik ben volslagen radeloos.. Maar het wordt nog erger.. Op de maisvoerplek wordt de pen meteen na inleggen naar rechts meegenomen en haak ik een grote vis die er onder een brede boeggolf vandoor gaat. Het lijkt dit keer niet op een lijnzwemmer en net als ik de hoop krijg dat het wel eens kon gaan lukken schiet de vis een meter of dertig verderop toch ook los.  Leuk hoor, dat penvissen..