Najaarsbonus..

November.!

Deze compacte schub vocht voor wat hij waard was, ging er steeds weer vandoor en bleef daarbij in de diepte. Een extra spannend gevecht omdat bij een kort ervoor gehaakte soortgenoot de haak op het allerlaatste moment toch nog los schoot.. Tevens de laatste vangst van het jaar en een echte bonusvis. Want door de zachte weersomstandigheden kon er dit jaar zelfs tot in november door gevist worden en was oktober nog nooit eerder zo succesvol.. Karpervissen is zeker niet seizoensgebonden, maar penvissen en kou gaan wat mij betreft niet samen dus deze novembervangst was voor mij dan ook een primeur.  Maar het zit er op. Het is altijd weer een speciaal moment als de penhengels naar zolder gaan. Je maakt de balans op en kijkt terug op een veelbelovende lente, de glorie van de zomer en tot slot een sfeervolle herfst.  Tijd voor de snoek.!

Buffel...

Het was dit seizoen vooral het jaar van de móóie vissen , maar er was toch ook een echte knoert.. Gevangen op een sfeervolle plek midden in het groen dicht in de buurt. Het water is hier oud en maakt onderdeel uit van een uitgestrekt stelsel van plassen en tochten, omsloten door een ringvaart. Ik was er een dag eerder ook, tevergeefs helaas. Maar er was die wuivende staart. Even heel duidelijk zichtbaar... Vlak onder de kant. Snel oplopende spanning, maar daarna niets meer.. Hij zal onraad geroken hebben. Vandaag terug. Na kort ervoor wat bescheiden gevoerd te hebben sluip ik naar de waterkant en leg voorzichtig een meter uit de kant in. De pen duikt vrijwel direct naar beneden. Na aanslaan meteen massieve weerstand. Hij draait wat rondjes en ik wacht op de eerste uithaal. Maar die komt niet en de vis blijft onder de hengel rustig wat heen en weer zwalken. Maar dan heeft ie er toch genoeg van. Hij zet resoluut koers naar rechts en versnelt.. Ik hou de hengel schuin naar achteren en de slip gaat nu ook meedoen. Vanwege het overhangend geboomte aan de overkant had ik 'm vrij stak afgesteld en vaster zetten is geen goed idee nu.  Hij ploegt flink door maar ik kan meelopen en hou met de diep doorgebogen hengel gewoon stevig druk. Dan keert ie om en ik kan wat lijn binnenhalen. Maar nu wil ie naar de overkant en stoomt richting de takken, waar ik hem ternauwernood uit kan houden, waarna hij oversteekt naar mijn eigen oever. Hij duikt de kant in, waar ik 'm uit vandaan kan trekken, draait daarna nog een poosje wat rond en ik krijg controle. Hij komt tenslotte naar boven en na wat lucht happen is het snel gedaan. Voor deze buffel..

Spiegel..!

Ik vang ze bijna nooit maar de spiegel heeft in de karpermedia een streepje voor de laatste jaren. Prestige is een te groot woord, maar de vis krijgt wel veel aandacht. Het is natuurlijk ook een interessante ontwikkeling, het uitzetten en terugmelden. Ik draag het een warm hart toe en ineens kon ik zowaar ook een keer meedoen. Dankzij Klavertje. Een prachtig exemplaar, acht jaar geleden uitgezet niet ver hier vandaan en één van de zeer weinigen uit haar lichting die ooit terug gezien zijn. Dankzij de snelle en enthousiaste reacties van Joris en Andres kreeg ik meteen haar opmerkelijke verhaal. En toen wist ik het ineens weer.. Ik had haar al eerder gezien, zij het niet in levende lijve:
http://linkerflanken.blogspot.com/2016/08/de-zaak-klavertje.html?m=0 En Andres bleef aantrekkelijk voor Klavertje, want ook vorig najaar drong ze zich weer aan hem op. Haar leeftijd maakte dat ze met 24 pond inmiddels wat corpulenter was geworden en waarschijnlijk had ze na de zoveelste ontmoeting met Andres toch het gevoel dat hij een beetje op haar uitgekeken was. Ze ging aan de lijn doen en op zoek naar een nieuwe blind date. Ik was dus de gelukkige en vond de kennismaking met deze naar 22 pond afgeslankte fraai geproportioneerde dame behoorlijk geslaagd moet ik zeggen...  

Gouden jubileum....

Geen ochtendstond, wél goud..

Een fraai stukje weidelandschap omzoomd door populieren moest een paar jaar geleden plaats maken voor de huizen op deze foto. De bewoners kunnen zich verheugen in een prachtige setting met uitzicht op dit fraaie dijkje met achterliggende waterpartij, daterend van eind negentiende eeuw. 
Zelf had ik vijfentwintig jaar geleden voor het eerst het geluk er te mogen vissen, dankzij de lokale pachter van het land, een joviale schapenhoeder en natuurliefhebber, die zelf ook graag een hengeltje uitgooide. Er zit relatief veel karper, maar ze lieten zich er door de jaren heen steeds minder makkelijk vangen en ik was er al een tijdje niet meer geweest. 
Tot vandaag, bij een spontane korte middag sessie waarbij ik gelukkig voor de zware Flex met 0,30mm gekozen had, want dit wonderschone én beresterke exemplaar bleek een bijzonder taaie tegenstander..

Droomvis...

De Damsluis. Er ligt een werkponton met spudpalen op m'n vaste plek. Dus maar naar de overkant dan. Acht hele en acht verkruimelde boilies.. Meer is niet nodig. Uurtje later terug. Meteen na inleggen duikt de pen al naar beneden.... Toch niet goed afgesteld?  Ik haal op. Weerstand en heen en weer gedraai. Dan stuift ie naar de overkant. Linea recta op de ponton af. Absoluut onhoudbaar. De slip een paar keer vaster zetten helpt niet.. Ik moét nu blokken en wacht op de knal. De lijn houdt het en hij buigt nét voor de spudpalen naar rechts af.. Pffff... Een fluitende lijn.. Hij vervolgt zijn weg door het midden om daarna verderop de lelies in te duiken. Aan mijn eigen kant gelukkig.. Gekraak. Er komt een tak omhoog. Hij raast maar door en ik zie mijn kansen snel verdampen. Dan even niets meer. Er naartoe. Ik strompel over de schuine kant terwijl ik de lijn binnendraai. In de verte kolken. Hij zit er nog aan ! Op weg er naartoe laat de lijn zich steeds weer loswerken, tot boven de vast gezwommen vis.  Hij zit een meter of drie uit de kant verstrikt in de lelies en een dooie tak. Ik pak de lijn beet en trek de zaak voorzichtig naar me toe. Heftig gekolk.  Het lukt de lijn onder de tak vandaan te krijgen. De vis is nu te zien.. Oh my God wat een kanjer.. Ik laat de lijn vieren en hij werkt zich wonderwel al na een paar minuten los en zwemt recht op me af.. Ik hou de lijn strak recht boven de vis die zich door de bladeren heen wurmt om daarna weer het ruime sop te kiezen. Maar hij blijft kortbij en het lukt om 'm bij de lelies weg te krijgen en hij zit al snel in het net. De opvolgende euforie na de teleurstelling van vorige week is echt weergaloos. Want wát een beauty deze vis...

Loodzware dag...

Slimme vissen bestaan.. Een keer of misschien al meerdere keren gevangen, zijn ze wijzer geworden.. Vissen die met een boog om je aas heen zwemmen.. Vissen die gewoon juist doodleuk met opzet tegen je pen aan zwemmen, om te kijken wat er gebeurt..  Vissen die uit het water naar boven kijken wat zich op de kant afspeelt... Vissen die meteen weg zijn als je voorzichtig inlegt bovenop je voerplek waar ze op dat moment zitten.. Hoe ouder hoe wijzer.. Maar ook hoe groter.. Lastig verhaal dus.. Zondag.. De vroege ochtendsessie levert niets op.. Teleurstelling alom.. Daarna een nooit eerder bevist water.. Een niet al te aantrekkelijke setting, langs een tamelijk drukke weg maar ik heb het idee heb dat er wel een aardig visje zou kunnen zwemmen. Twee voerplekken op een paar honderd meter afstand.. Op de eerste plek al snel flinke bellenplakkaten.. Twee korte tikjes op de pen die daarna heel even onder blijft.. De ervaring heeft geleerd dat niet al te snel aanslaan beter is. Dan zie ik 'm links langzaam naar boven opdoemen. Een bleke schim. De contouren van een hoog gebouwde dikzak die echt wel richtig de meter moet zijn. M'n hart klopt in m'n keel. Hij verdwijnt langzaam weer in de diepte.. Daarna niets meer..

De boilie even beroerd maar de zaak niet vertrouwd... Shit.  Had ik toch moeten aanslaan? Ik blijf nog een half uur maar hij is weg. Totale stilte.  Op plek twee helemaal niets.. Na half uur weer terug naar eerste plek. Weer bellen.. Yes!.. Hij zit er nog. Pen duikt onder.. Ik sla meteen aan nu. Mis.. Enorme boeggolf en kolken. . Ik wend me kortstondig in duidelijke taal tot de lieve heer. Stress nu.. Lijnzwemmers.. De eeuwige vloek van het penvissen. Meestal neem je het voor lief. Maar er zijn grenzen. Dertig plussers krijg je niet iedere dag voorgeschoteld. Opnieuw wat boilies op de plek en dan meteen naar huis. Zwaardere hengel met 0,30mm met rig en vast lood systeem. Met baarsdrijvertje: Toch nog wat penvis beleving.. Ik heb het in het verleden een tijdje met succes gebruikt. Het heeft z'n voordelen. Geen lijnzwemmers waar je op aan hoeft te slaan. Meer rust. Want als de baarsdrijver er snel vandoor gaat weet je dat ie er aan zit en ook meteen welke kant ie opgaat... Een dodelijk effectief systeem.. Maar ik prefereer nu eenmaal de lichte pen opzet boven die bonk lood, dus ben er al snel mee gestopt. Je wil gewoon penvissen.. Maar vandaag weer even wel lood dus... Dertig plussers verspelen op lijnzwemmers wil je niet. Na een paar uur terug. Niets te zien. Geen enkel belletje.. Het is inmiddels al wat later in de middag als ik het aas voorzichtig op de voerplek laat zakken. Het is hier een kleine anderhalve meter diep dus het drijvertje zo ver mogelijk boven het lood.. Er moet wat afstand zijn zodat je de drijver weg kan zien trekken. Nog wat boilies erbij. En ja.. Na een minuut of tien gaat ie er vandoor. Massieve weerstand. Hij draait een rondje en komt recht op me af. Hij scheert onder me door, zijn bleke contouren duidelijk zichtbaar. Het is 'm... Adrenaline. De krachtige langzame slagen van zijn staart zijn duidelijk voelbaar. Hij stoomt beheerst en gelijkmatig door en loopt mooi door de slip. Hij versneld iets en gaat links richtig de overkant.. Het schepnet ligt al in het water. In de fractie van de seconde dat ik denkt dat het lijkt gaat lukken draait ie zich om en zie ik z'n kop even boven water.  Pieuw.... Los....... Alles zit er nog aan: Te nipt gehaakt.  Wat er daarna met me gebeurt laat zich moeilijk omschrijven. Soort van shell shock.. Ik ben gesloopt.. Als ik 's nacht wakker wordt kan ik er niet meer van slapen.  

En ik dacht nog wel dat ik er aan gewend was..

Slipping away....

Prototype moeilijke vis:  Atletisch en supersterk..

Midden overdag, maar met een stormachtige wind. Goed voor de penvisserij. De vis is dan vaak actief en je wordt als visser minder snel opgemerkt. 
Ik strooi op twee plekken wat voer en kom na een klein uurtje terug. De vis zit er al. Ondanks het onstuimig golvende water, zijn de opdwarrelende bellen duidelijk zichtbaar. De pen verdwijnt al snel. 
Ik sla aan. De vis neem een harde run en houdt een meter of tien verderop even in. Om er vervolgens als een pijl uit een boog rechts vandoor te gaan, waarbij hij de hengel zowat uit m'n handen trekt..  De slip tolt als een razende en ik zet 'm vaster. Maar hij is niet af te remmen en zit binnen de kortste keren tegen de kant bij de binnenbocht naar rechts, en dreigt de hoek om te gaan. Ik kan niet meelopen door bomen en struiken. Er staat zeker een meter of dertig lijn uit en ik zet de slip half in paniek nóg vaster. KNAL.... Verbijstering en ongeloof.. Je denkt dat het niet meer kan gebeuren met al je ervaring. Je denkt dat je in deze omstandigheden met een 1,75 lbs 13 voeter en 0,28 mm de zaak wel in de hand kan houden.  Zoals dat al jaren het geval is. Nee dus.. Met z'n explosieve snelheid zal het niet eens een echte grote of zware vis zijn geweest. Maar gewoon beresterk.. De lastigste vissen zijn van het soort op de foto: Een pondje of vijftien, massief en toch slank met een grote staart. De supersnelle atleet.. Ik ving 'm een aantal jaar geleden in open water zonder obstakels. Ook deze vis was niet te houden maar ik kon toen meelopen en had de ruimte.  Ik beleef m'n visserij zeer intens en het verspelen van een vis door lijnbreuk hakt er bij mij nogal stevig in.. Ik was er dus nog dagen ziek van.. 

Gelukkig had ik deze nog..

Graskanjer...

Op dit oude en vertrouwde water waar ik al jaren niet meer geweest ben is het al de hele avond doodstil en ik wil er net de brui aan geven als de pen ineens kaarsrecht omhoog uit het water oprijst om daarna plat neer te vallen. Wat volgt zijn de explosieve uithalen van deze pijlsnelle krachtpatser waar ik m'n handen vol aan heb en als ik 'm eindelijk het net in kan loodsen zijn er inmiddels al enkele omstanders verschenen om het spektakel gade te slaan. Volgens een van de toeschouwers dateert de uitzet van graskarper in dit water uit de jaren tachtig en gezien het feit dat ze zich in Nederland niet voortplanten omdat het water hier te koud is, zou deze schitterend gebouwde vis dus meer dan dertig jaar oud zijn. 
Een zeer speciale belevenis hoe dan ook...

Lelies...

Het visseizoen kan nu al niet meer stuk door de vangst van deze prachtige goudgele geweldenaar. 
Lelievelden zijn geliefde schuilplaatsen voor Cyprinus en schuivende bladen hierbij het ideale opsporingsmiddel. Hij kwam net mijn kant op en ik kon 'm recht onder m'n voeten haken.. Je moet daarna een beetje geluk hebben in zo'n lelieveld, want als de lijn al meteen blijft hangen en de vis te ver door kan zwemmen en bochten gaat maken loopt het meestal niet goed af.
Maar dit keer dus wel...

Mei al weer....

2018: Niet meer te evenaren..

Er was gedurende de afgelopen periode niet veel tijd om te vissen, 
en ook de komende maanden zal er in verband met een overvolle agenda, privé als ook zakelijk, weinig van komen.. En het voorjaar , en zeker Bevrijdingsdag, waren dit jaar steenkoud en niet zo spectaculair als afgelopen seizoen natuurlijk, maar dat kon ook niet anders.. Gelukkig heeft de meimaand meer dagen met een feestelijk tintje en viel ik dit seizoen toch al meteen weer in de prijzen, met dit keer een Moederdagcadeau.....voor vader.. Dus voordat moeder aan de beurt was mocht ik vroeg in de ochtend eerst zelf nog deze fantastische schub incasseren. De vis meldde zich al snel en zette het water meteen flink op z'n kop.. Een mooie start van het seizoen in ieder geval..