Project..

Ivar beleefde dit weekend het weerzien met deze magnifieke spiegel welke in acht en een half jaar zeven keer zo groot bleek te zijn geworden... Een schitterend rendez-vous...

Old and wise...

Blue in Green...

Ik had de vis vorig jaar al gezien... En nu weer... 
Tussen de lelievelden vlak bij de duiker. Imposant... En oud ongetwijfeld... En dus wijs geworden.. 
Met een mooie duiker als schuilplaats voor overdag. Aan de andere kant geen lelies. Ik lok hem eruit met verkruimelde en hele boilies... Veel bellen met tussenpozen; Ik zie hem heel even:  Het is 'm... 
Hij zwemt rondjes om de zaak goed te verkennen en intussen alleen de kleinste voedseldeeltjes op te nemen.. Om vervolgens een poosje weg te blijven.. Het wordt donkerder en ik kan hem daarna nét niet goed meer zien.. Nog wel even de zuigbewegingen van de bleke bek die los van de vis rond lijkt te zweven... De pen had intussen nog niet de juiste signalen gegeven om trefzeker aan te kunnen slaan: Veel beroering, tikjes, opstekertje en even mee genomen worden... De angst om te missen op een lijnzwemmer zit inmiddels diep... Dan langere tijd geen vis meer te bekennen....Toch te lang gewacht weer ? Bijvoeren.. En ja..hij is meteen terug... Voor de kruimels dus... En dan weet je het eigenlijk al.. 
Toch wacht ik, ondanks de nu snel opkomende schemering... Ik heb niet veel vistijd dezer dagen en hoop maar dat hij toch zal bezwijken voor de boilie... Gekloot in het donker... Ik heb er een hekel aan...  De vermeende stofzuigbeet komt sneller dan verwacht.... Ik sla aan en de hengel staat krom... Heel even... Dan de bekende onderwaterexplosie gevolgd door de zee van bellen.. Was ik toch maar naar huis gegaan...

Steeds gekker...

Na een jaar of vijftien ving ik weer eens een kroeskaper... 
Een prachtig exemplaar....
Ik wilde een mooie profiel foto maken in het gras, maar nét toen ik 'm wilde pakken schoot hij los... 
Bij de in z'n neus gehaakte brasem lukte het beter.. 
Weer een heel bijzondere snoeksessie dus...

Collateral Carp....

Zo kan het dus ook.....

In een nog niet eerder beviste sloot vang ik binnen de kortste keren drie snoeken over een afstand van nog geen vijftig meter..  Er wordt bijzonder fel aangebeten waarbij missers en losschieters gewoon in de opvolgende worpen alsnog verzilverd worden... Het water is helder en ondiep en er is prachtig te zien hoe de gretige rovers zich met de nodige golven en kolken op de spinner blijven storten... Mooier kan het niet voor de spinvisser.. En dit belooft wat, want ik heb nog zeker een meter of honderd te gaan tot het einde..... Maar dit optimisme blijkt iets te prematuur, want het water wordt hierna snel steeds ondieper en verdere aanbeten blijven uit; ze zaten gewoon alleen in het voorste gedeelte van de sloot.. Ook omliggende wateren leveren niets op en ik besluit huiswaarts te keren om nog één laatste vertrouwde stek aan te doen, alvorens aan de

al is het nog een heel gevecht...

borrel te gaan.. En ook hier geen snoek die bijten wil... Maar dan ineens toch weerstand: Geen felle aanbeet, maar stevige constante trekkracht..  Je voelt meteen het verschil tussen de korte snelle uithalen van de slanke snoek, en de massieve kracht van karper. Alweer de tweede dit jaar, en aan de acht grammer nog een hele tour...  

Op naar de borrel nu...

De venen...

Oud petgat..

Legakkers...

Het succes in de oude tocht het afgelopen seizoen was een geheel onverwachte sensatie, maar versterkte ook het inzicht dat ik toch het liefst rondzwerf in de veenweiden hier in de buurt... Een belangrijk deel van het water is inmiddels niet meer bevisbaar, maar ik heb inmiddels toch wat alternatieve stekken kunnen vinden welke wellicht potentie hebben, en er is sinds dit jaar ook wat nieuw water binnen de federatie beschikbaar gekomen... Een heugelijke ontwikkeling, want er blijft voor mij nu eenmaal niks mooiers dan het struinen door groene weiden en vissen in ondiepe poldersloten..

Het is niet alleen het goede karperbestand wat me hier al jaren naartoe trekt, maar met name de schoonheid van het landschap... Een gebied wat op het eerste gezicht weinig spectaculair lijkt, maar het eigen karakter van dit cultuurlandschap is onmiskenbaar en de ontwikkeling ervan fascinerend... Het gebied is grotendeels gevormd door de winning van turf, eeuwenlang de dagelijkse brandstof in de lage landen. Als goedkope en ruim voorhanden zijnde levensbehoefte, heeft turf dan ook in grote mate bijgedragen aan de voorspoed in de gouden eeuw.. Het is niets meer of minder dan gedroogde veengrond; een bodemsoort ontstaan gedurende duizenden jaren, door afsterving en opstapeling van plantenresten in de uitgestrekte moerassen waar dit gebied toen nog voornamelijk uit bestond.. De veengrond werd in eerste instantie eenvoudigweg tot aan het grondwater in blokken uit de bodem gestoken, maar door de immer stijgende vraag en het steeds meer wegvallen van droge grond, moest er overgegaan worden tot veenwinning onder de waterspiegel. Hierbij werd het veen in de vorm van bagger naar boven gehaald om vervolgens te laten drogen om daarna weer tot turven gesneden te worden. Deze veenbagger werd met de baggerbeugel, een netje met lange houten steel, uit de zgn petgaten naar boven geschept en te drogen gelegd op de evenwijdig liggende legakkers. Deze legakkers zijn heden ten dage nog zichtbaar en vormen een karakteristiek onderdeel van het landschapsbeeld in de regio..                                    

                                                                                                                                                                                                              

Turf..

Net als een ander fenomeen: langwerpige stroken weiland met daartussen  afwateringssloten.. Want de bodem moest zo veel mogelijk droog gehouden worden om landbouw mogelijk te maken.. Met name veeteelt, want de bodem was te drassig voor akkerbouw. Veeteelt die echter door de jaren steeds meer verdween omdat de vervening meer opbracht, waarbij het eeuwenlang afgraven van de veenbodem de weidegronden deed veranderen in uitgestrekte plassen... Een ontwikkeling die door de overheden met lede ogen werd aangezien omdat, naast wateroverlast, 

het verdwijnen van landbouwgrond leidde tot het wegvallen van 

Karakteristiek Vinkeveen...

belastinginkomsten uit de agrarische sector. Hierdoor werd er ten slotte overgegaan tot het droogleggen van deze alsmaar verder uitdijende watermassa... De bovenaan afgebeelde kaart uit 1849 geeft een aardig beeld van de genoemde ontwikkelingsfasen: De gebieden ten Noordwesten van

Uithoorn, De Kwakel, en ten Noorden van Wilnis, bestaan nog grotendeels uit water. Hier is de vervening nog in volle gang... Het gedeelte tussen Mijdrecht en Uithoorn is dan al drooggemalen, terwijl ten oosten van Vinkeveen de grootschalige veenwinning nog moet beginnen. Vinkeveen is dan ook het laatste gebied waar nog tot in de jaren 70 van de vorige eeuw veen werd gewonnen, toen al gemechaniseerd door de veenbaggermolen.. Er werd hier overigens besloten om de plassen niet droog te malen, maar juist verder af te graven. Opbrengsten uit landbouw wogen toen al niet meer op tegen de kosten voor droogmaken, en er was vooral voor de aanleg van de nieuwe A2 en Bijlmermeer ook behoefte aan een andere bodemsoort:  Zand... In de eeuwen hiervoor was de veenarbeid nog gewoon zeer zwaar en onderbetaald handwerk... De enige die er wel bij vaarden waren de veenbazen die door de goede opbrengst steeds meer land konden opkopen om de vervening steeds verder uit te kunnen breiden.. En al met al ontstonden zo deze fraaie viswateren. Want wat er overbleef was grasland doorspekt met sloten en oude petgaten, omringd door dijken met ringvaarten en weteringen, en hier en daar nog een oude veenplas.. Een schitterend groen gebied met prachtige oevervegetatie en voedselrijk water getuige de indrukwekkende vissen die deze ondiepe wateren al vele jaren voortbrengen.. Moge het voor altijd zo blijven....

Croc.....

Oktober bracht dit jaar net niet de juiste omstandigheden naar mijn gevoel, en dus is de penhengel intussen al weer op zolder beland......
Om plaats te maken voor de spinhengel... De ondiepe poldersloten hier in het omliggende veengebied zijn behoorlijk rijk aan snoek, maar op exemplaren van boven de zeventig centimeter hoeft niet al te vaak gerekend te worden.... Althans niet met de uitrusting waar ik het liefst mee opereer... Ik heb me neergelegd bij het feit dat er slechts zelden grote snoek gevangen wordt op deze manier, maar het gepiel met super licht materiaal in ondiepe slootjes is nu eenmaal helemaal mijn ding... En dus was de verassing des te groot toen bijgaand exemplaar van nét geen negentig centimeter zich vanmiddag meldde.... Voor dit watertje een echte croc....!

September

in de oude tocht....  

Snelle jongen...

In vol profiel en ongeschonden...

Ik kreeg weinig rust de eerste zaterdag, toen de linker vis al binnen een kwartier na voeren aan de haak zat... Direct na opnieuw inleggen volgde de rechtse, waarna er iets later ook nog een derde, wat kleiner exemplaar, ingerekend mocht worden... Het houdt maar niet op hier, en het zijn ook nog allemaal puntgave vissen..... Dus begint het er zo langzamerhand op te lijken dat ik de enige ben die in dit water op karper vist... Bijna ondenkbaar anno 2016... Maar gezien de niet aflatende stroom mooie vangsten de afgelopen maanden, misschien toch niet zo'n gekke gedachte.... Ik prijs me hoe dan ook bijzonder gelukkig met de huidige gang van zaken....  

_____________________________________________________________________________

Hier zat ie...

..deze indrukwekkende tegenstander....

Één hele en vijf verkruimelde boilies waren de zaterdag daarop genoeg om deze oersterke schub uit zijn schuilplaats te krijgen... Ik kreeg 'm in de smiezen tussen de vegetatie bij een duiker in een zijsloot, omdat in de tocht zelf pennen echt onmogelijk was vanwege een continue stroom dikke kroos en plantenresten.....  De begroeiing waar de vis tussen zat was niet al te dicht, maar één taaie leliestengel kan al voor problemen te zorgen, zo leert de ervaring.... Met de trek, en geurspoor, richting vis deponeerde ik het aas dus een meter of tien verder, om een klein uurtje later terug te keren...  Hij zat al op de voerplek, en bleek meteen een geduchte tegenstander die door rake klappen met zijn imposante staart het water flink op zijn kop zette... Zijn platte boksersneus bevestigde later nog eens het karakter van een echte vechtjas, maar ondanks goed vinnenwerk en de reeks felle hoeken belandde hij uiteindelijk toch in de touwen van het schepnet en lag kort daarna gesterkt op het canvas van de onthakingsmat... 
_____________________________________________________________________________

Ook de week hierna tref ik een tocht aan die helemaal dicht ligt met kroos. Nooit leuk voor een penvisser.. Alleen is er vandaag bijna geen stroming...  
In de zijsloot is er niks te zien, en omdat het inmiddels al heel gek moet gaan wil er hier geen vis gevangen worden, neem ik het niet zo nauw vanochtend...
Ik stel de pen een kleine meter boven de waterdiepte af, zodat deze plat op het kroos blijft liggen... Omdat de stroming zeer traag is heb ik nu steeds een minuut of tien voordat de pen eerst schuin omhoog komt te staan om daarna langzaam onder het kroos te verdwijnen, waarna ik dan opnieuw inleg..... 
                                                                     Maar hij wordt zoals gehoopt ook nog een paar keer snel ondergetrokken..
                                                                     Door dit duo dus..                                                                                      ______________________________________________________________________________________

Het laatste weekend zit het nogal tegen... De stroming is dermate hard, dat er niet te pennen is... Het aas wordt gewoon over de bodem met de stroom meegesleurd.... Ik blijf aan iets vasthaken en moet de lijn stuk trekken... Er gaat veel tijd verloren door het opnieuw aanknopen van de nieuwe haak, wat uiteindelijk niet naar tevredenheid lukt... En in de zijsloot blijft het daarna door een lijnzwemmer bij slechts één losse schub... Ik stop ermee om verder speur en verkenningswerk te doen in dit stelsel, waarbij mijn vermoeden bevestigd wordt: In dit oude netwerk van sloten en afwateringen, zal er nauwelijks op karper gevist worden... De meeste karpervissers opereren nu eenmaal vanuit de tent, omgeven door een imposant arsenaal aan uitrustingsstukken, en daarbij tellen ruimte en logistieke haalbaarheid.... En ondanks de uitgestrektheid van dit stelsel, zijn die niet voorhanden hier... Zelfs voor de minimaal uitgeruste penvisser is het lastig... Maar toch ben ik hier voorlopig nog niet uitgevist...... schat ik zo in..  
                                                                     Al zit september er al weer op..                                                                      

Woesteling....

Hij komt in de buurt....

Sommige vissen zijn gewoon sterker dan andere....

Schuivende leliebladen vlak onder me verraden de aanwezigheid van deze imposante krachtpatser, aan wie ik kort daarna m'n handen letterlijk vol heb... Hij gaat er na aanslaan op volle kracht vandoor en blijft, onder een hoge boeggolf, in één lange run de wetering doorstomen.. Ik krijg 'm pas tot staan door de slip vaster en vaster te draaien waarbij ik, bang als ik ben voor lijnbreuk, mee blijf lopen om hem steeds iets meer af te remmen.....   Bloedstollend...

Stalken en verschalken..

Hoogzwemmer...

Flinke jongen...

Wroeter..

Kantslurper...

Scharrelaar...

Hoewel zeker niet altijd een garantie voor succes, is in het vizier krijgen en besluipen van karper wat mij betreft het summum bij het pennen... Ook dit seizoen ving ik er al weer een aantal mooie vissen mee... Niet alle wateren zijn er geschikt voor, maar het is een actieve vorm van vissen, daarbij bijzonder enerverend, en levert soms meer op dan de gebruikelijke instant voerplekken, met name in het voorjaar.... Het gebeurt natuurlijk maar al te vaak dat karpers zich helemaal niets aantrekken van dit voer omdat ze gewoon niet azen of zich alleen maar concentreren op natuurlijk aanwezig voedsel.. Soms zijn de vissen hierbij wel gewoon te observeren, en om ze dan toch te laten aanbijten vereist wat geduld en meestal veel geluk... Azende karpers zijn op zich vrij makkelijk te lokaliseren doordat ze hun welbekende sporen achterlaten: Bellenplakkaten, kolken, omhoog gestuwd water, uitdijende golfjes uit de kant, deining etc., en soms zie je ze ook gewoon in volle glorie zwemmen... Maar een gespotte vis is nog niet gevangen, en het lukt vaker niet dan wel... Het meest spannende hierbij zijn de vissen vlak onder je, met name de kantslurper die zijn voedsel van het groen af zuigt. Hij struint hierbij de oever af en hangt schuin naar boven gericht tegen de kant. De visser maakt dan de meeste kans bij overhangende vegetatie, waardoor hij uit het zicht kan blijven.. 

Het aas is hierbij wel vaak moeilijk door de planten heen precies tegen de kant aan te positioneren, nét de plek waar het voedsel naar binnen gezogen wordt. Hierbij wordt je als visser zeer beperkt in je handelen, want elke beweging kan er één te veel zijn bij onze schuwe cyprinus... Soms schrikt de vis en gaat er met een knal vandoor, maar meestal knijpen ze er gewoon heel stilletjes tussenuit... 

Smakker...

Echt niet altijd even makkelijk dus dat stalken.... Maar om zo dicht bij je doelwit te opereren, soms maar enkele decimeters van je voeten verwijderd, is wél erg spannend.. Je staat al meteen na het spotten in direct contact met de vis. Als deze dan ook nog goed te zien is, wordt het er vaak nóg beter op.... 

Bij kleinere vissen kies ik er dan voor om ze met rust te laten.. Maar als er een grotere jongen in beeld komt is de spanning natuurlijk helemaal ten top... 
En des te meer voldoening als er dan ook nog succes geboekt wordt. En dat kan soms heel snel gaan.. Zoals met de schitterende pijlsnelle torpedo hierboven, die zich al scharrelend door een simpele broodvlok onder de kant vandaan liet plukken... Of de vis hiernaast die, kort daarvoor nog druk smakkend, geen moment aarzelde toen ik een halve boilie vlak bij hem naar de bodem liet zakken.... Dus stalken..?  Doen...!

Summer rain..

Polderjongens....

De inspanningen bij het bezoek aan de oude tocht werden hedenmorgen andermaal ruimschoots beloond door de visgoden, dit keer met de vangst van deze stevige polderjongen... De weergoden daarentegen werkten minder goed mee..... Of.... 
Misschien juist wel..., want heerlijk altijd,
dat vissen in de zomerregen...