De venen...

Oud petgat..

Legakkers...

Het succes in de oude tocht het afgelopen seizoen was een geheel onverwachte sensatie, maar versterkte ook het inzicht dat ik toch het liefst rondzwerf in de veenweiden hier in de buurt... Een belangrijk deel van het water is inmiddels niet meer bevisbaar, maar ik heb inmiddels toch wat alternatieve stekken kunnen vinden welke wellicht potentie hebben, en er is sinds dit jaar ook wat nieuw water binnen de federatie beschikbaar gekomen... Een heugelijke ontwikkeling, want er blijft voor mij nu eenmaal niks mooiers dan het struinen door groene weiden en vissen in ondiepe poldersloten..

Het is niet alleen het goede karperbestand wat me hier al jaren naartoe trekt, maar met name de schoonheid van het landschap... Een gebied wat op het eerste gezicht weinig spectaculair lijkt, maar het eigen karakter van dit cultuurlandschap is onmiskenbaar en de ontwikkeling ervan fascinerend... Het gebied is grotendeels gevormd door de winning van turf, eeuwenlang de dagelijkse brandstof in de lage landen. Als goedkope en ruim voorhanden zijnde levensbehoefte, heeft turf dan ook in grote mate bijgedragen aan de voorspoed in de gouden eeuw.. Het is niets meer of minder dan gedroogde veengrond; een bodemsoort ontstaan gedurende duizenden jaren, door afsterving en opstapeling van plantenresten in de uitgestrekte moerassen waar dit gebied toen nog voornamelijk uit bestond.. De veengrond werd in eerste instantie eenvoudigweg tot aan het grondwater in blokken uit de bodem gestoken, maar door de immer stijgende vraag en het steeds meer wegvallen van droge grond, moest er overgegaan worden tot veenwinning onder de waterspiegel. Hierbij werd het veen in de vorm van bagger naar boven gehaald om vervolgens te laten drogen om daarna weer tot turven gesneden te worden. Deze veenbagger werd met de baggerbeugel, een netje met lange houten steel, uit de zgn petgaten naar boven geschept en te drogen gelegd op de evenwijdig liggende legakkers. Deze legakkers zijn heden ten dage nog zichtbaar en vormen een karakteristiek onderdeel van het landschapsbeeld in de regio..                                    

                                                                                                                                                                                                              

Turf..

Net als een ander fenomeen: langwerpige stroken weiland met daartussen  afwateringssloten.. Want de bodem moest zo veel mogelijk droog gehouden worden om landbouw mogelijk te maken.. Met name veeteelt, want de bodem was te drassig voor akkerbouw. Veeteelt die echter door de jaren steeds meer verdween omdat de vervening meer opbracht, waarbij het eeuwenlang afgraven van de veenbodem de weidegronden deed veranderen in uitgestrekte plassen... Een ontwikkeling die door de overheden met lede ogen werd aangezien omdat, naast wateroverlast, 

het verdwijnen van landbouwgrond leidde tot het wegvallen van 

Karakteristiek Vinkeveen...

belastinginkomsten uit de agrarische sector. Hierdoor werd er ten slotte overgegaan tot het droogleggen van deze alsmaar verder uitdijende watermassa... De bovenaan afgebeelde kaart uit 1849 geeft een aardig beeld van de genoemde ontwikkelingsfasen: De gebieden ten Noordwesten van

Uithoorn, De Kwakel, en ten Noorden van Wilnis, bestaan nog grotendeels uit water. Hier is de vervening nog in volle gang... Het gedeelte tussen Mijdrecht en Uithoorn is dan al drooggemalen, terwijl ten oosten van Vinkeveen de grootschalige veenwinning nog moet beginnen. Vinkeveen is dan ook het laatste gebied waar nog tot in de jaren 70 van de vorige eeuw veen werd gewonnen, toen al gemechaniseerd door de veenbaggermolen.. Er werd hier overigens besloten om de plassen niet droog te malen, maar juist verder af te graven. Opbrengsten uit landbouw wogen toen al niet meer op tegen de kosten voor droogmaken, en er was vooral voor de aanleg van de nieuwe A2 en Bijlmermeer ook behoefte aan een andere bodemsoort:  Zand... In de eeuwen hiervoor was de veenarbeid nog gewoon zeer zwaar en onderbetaald handwerk... De enige die er wel bij vaarden waren de veenbazen die door de goede opbrengst steeds meer land konden opkopen om de vervening steeds verder uit te kunnen breiden.. En al met al ontstonden zo deze fraaie viswateren. Want wat er overbleef was grasland doorspekt met sloten en oude petgaten, omringd door dijken met ringvaarten en weteringen, en hier en daar nog een oude veenplas.. Een schitterend groen gebied met prachtige oevervegetatie en voedselrijk water getuige de indrukwekkende vissen die deze ondiepe wateren al vele jaren voortbrengen.. Moge het voor altijd zo blijven....

Croc.....

Oktober bracht dit jaar net niet de juiste omstandigheden naar mijn gevoel, en dus is de penhengel intussen al weer op zolder beland......
Om plaats te maken voor de spinhengel... De ondiepe poldersloten hier in het omliggende veengebied zijn behoorlijk rijk aan snoek, maar op exemplaren van boven de zeventig centimeter hoeft niet al te vaak gerekend te worden.... Althans niet met de uitrusting waar ik het liefst mee opereer... Ik heb me neergelegd bij het feit dat er slechts zelden grote snoek gevangen wordt op deze manier, maar het gepiel met super licht materiaal in ondiepe slootjes is nu eenmaal helemaal mijn ding... En dus was de verassing des te groot toen bijgaand exemplaar van nét geen negentig centimeter zich vanmiddag meldde.... Voor dit watertje een echte croc....!

September

in de oude tocht....  

Snelle jongen...

In vol profiel en ongeschonden...

Ik kreeg weinig rust de eerste zaterdag, toen de linker vis al binnen een kwartier na voeren aan de haak zat... Direct na opnieuw inleggen volgde de rechtse, waarna er iets later ook nog een derde, wat kleiner exemplaar, ingerekend mocht worden... Het houdt maar niet op hier, en het zijn ook nog allemaal puntgave vissen..... Dus begint het er zo langzamerhand op te lijken dat ik de enige ben die in dit water op karper vist... Bijna ondenkbaar anno 2016... Maar gezien de niet aflatende stroom mooie vangsten de afgelopen maanden, misschien toch niet zo'n gekke gedachte.... Ik prijs me hoe dan ook bijzonder gelukkig met de huidige gang van zaken....  

_____________________________________________________________________________

Hier zat ie...

..deze indrukwekkende tegenstander....

Één hele en vijf verkruimelde boilies waren de zaterdag daarop genoeg om deze oersterke schub uit zijn schuilplaats te krijgen... Ik kreeg 'm in de smiezen tussen de vegetatie bij een duiker in een zijsloot, omdat in de tocht zelf pennen echt onmogelijk was vanwege een continue stroom dikke kroos en plantenresten.....  De begroeiing waar de vis tussen zat was niet al te dicht, maar één taaie leliestengel kan al voor problemen te zorgen, zo leert de ervaring.... Met de trek, en geurspoor, richting vis deponeerde ik het aas dus een meter of tien verder, om een klein uurtje later terug te keren...  Hij zat al op de voerplek, en bleek meteen een geduchte tegenstander die door rake klappen met zijn imposante staart het water flink op zijn kop zette... Zijn platte boksersneus bevestigde later nog eens het karakter van een echte vechtjas, maar ondanks goed vinnenwerk en de reeks felle hoeken belandde hij uiteindelijk toch in de touwen van het schepnet en lag kort daarna gesterkt op het canvas van de onthakingsmat... 
_____________________________________________________________________________

Ook de week hierna tref ik een tocht aan die helemaal dicht ligt met kroos. Nooit leuk voor een penvisser.. Alleen is er vandaag bijna geen stroming...  
In de zijsloot is er niks te zien, en omdat het inmiddels al heel gek moet gaan wil er hier geen vis gevangen worden, neem ik het niet zo nauw vanochtend...
Ik stel de pen een kleine meter boven de waterdiepte af, zodat deze plat op het kroos blijft liggen... Omdat de stroming zeer traag is heb ik nu steeds een minuut of tien voordat de pen eerst schuin omhoog komt te staan om daarna langzaam onder het kroos te verdwijnen, waarna ik dan opnieuw inleg..... 
                                                                     Maar hij wordt zoals gehoopt ook nog een paar keer snel ondergetrokken..
                                                                     Door dit duo dus..                                                                                      ______________________________________________________________________________________

Het laatste weekend zit het nogal tegen... De stroming is dermate hard, dat er niet te pennen is... Het aas wordt gewoon over de bodem met de stroom meegesleurd.... Ik blijf aan iets vasthaken en moet de lijn stuk trekken... Er gaat veel tijd verloren door het opnieuw aanknopen van de nieuwe haak, wat uiteindelijk niet naar tevredenheid lukt... En in de zijsloot blijft het daarna door een lijnzwemmer bij slechts één losse schub... Ik stop ermee om verder speur en verkenningswerk te doen in dit stelsel, waarbij mijn vermoeden bevestigd wordt: In dit oude netwerk van sloten en afwateringen, zal er nauwelijks op karper gevist worden... De meeste karpervissers opereren nu eenmaal vanuit de tent, omgeven door een imposant arsenaal aan uitrustingsstukken, en daarbij tellen ruimte en logistieke haalbaarheid.... En ondanks de uitgestrektheid van dit stelsel, zijn die niet voorhanden hier... Zelfs voor de minimaal uitgeruste penvisser is het lastig... Maar toch ben ik hier voorlopig nog niet uitgevist...... schat ik zo in..  
                                                                     Al zit september er al weer op..                                                                      

Woesteling....

Hij komt in de buurt....

Sommige vissen zijn gewoon sterker dan andere....

Schuivende leliebladen vlak onder me verraden de aanwezigheid van deze imposante krachtpatser, aan wie ik kort daarna m'n handen letterlijk vol heb... Hij gaat er na aanslaan op volle kracht vandoor en blijft, onder een hoge boeggolf, in één lange run de wetering doorstomen.. Ik krijg 'm pas tot staan door de slip vaster en vaster te draaien waarbij ik, bang als ik ben voor lijnbreuk, mee blijf lopen om hem steeds iets meer af te remmen.....   Bloedstollend...

Stalken en verschalken..

Hoogzwemmer...

Flinke jongen...

Wroeter..

Kantslurper...

Scharrelaar...

Hoewel zeker niet altijd een garantie voor succes, is in het vizier krijgen en besluipen van karper wat mij betreft het summum bij het pennen... Ook dit seizoen ving ik er al weer een aantal mooie vissen mee... Niet alle wateren zijn er geschikt voor, maar het is een actieve vorm van vissen, daarbij bijzonder enerverend, en levert soms meer op dan de gebruikelijke instant voerplekken, met name in het voorjaar.... Het gebeurt natuurlijk maar al te vaak dat karpers zich helemaal niets aantrekken van dit voer omdat ze gewoon niet azen of zich alleen maar concentreren op natuurlijk aanwezig voedsel.. Soms zijn de vissen hierbij wel gewoon te observeren, en om ze dan toch te laten aanbijten vereist wat geduld en meestal veel geluk... Azende karpers zijn op zich vrij makkelijk te lokaliseren doordat ze hun welbekende sporen achterlaten: Bellenplakkaten, kolken, omhoog gestuwd water, uitdijende golfjes uit de kant, deining etc., en soms zie je ze ook gewoon in volle glorie zwemmen... Maar een gespotte vis is nog niet gevangen, en het lukt vaker niet dan wel... Het meest spannende hierbij zijn de vissen vlak onder je, met name de kantslurper die zijn voedsel van het groen af zuigt. Hij struint hierbij de oever af en hangt schuin naar boven gericht tegen de kant. De visser maakt dan de meeste kans bij overhangende vegetatie, waardoor hij uit het zicht kan blijven.. 

Het aas is hierbij wel vaak moeilijk door de planten heen precies tegen de kant aan te positioneren, nét de plek waar het voedsel naar binnen gezogen wordt. Hierbij wordt je als visser zeer beperkt in je handelen, want elke beweging kan er één te veel zijn bij onze schuwe cyprinus... Soms schrikt de vis en gaat er met een knal vandoor, maar meestal knijpen ze er gewoon heel stilletjes tussenuit... 

Smakker...

Echt niet altijd even makkelijk dus dat stalken.... Maar om zo dicht bij je doelwit te opereren, soms maar enkele decimeters van je voeten verwijderd, is wél erg spannend.. Je staat al meteen na het spotten in direct contact met de vis. Als deze dan ook nog goed te zien is, wordt het er vaak nóg beter op.... 

Bij kleinere vissen kies ik er dan voor om ze met rust te laten.. Maar als er een grotere jongen in beeld komt is de spanning natuurlijk helemaal ten top... 
En des te meer voldoening als er dan ook nog succes geboekt wordt. En dat kan soms heel snel gaan.. Zoals met de schitterende pijlsnelle torpedo hierboven, die zich al scharrelend door een simpele broodvlok onder de kant vandaan liet plukken... Of de vis hiernaast die, kort daarvoor nog druk smakkend, geen moment aarzelde toen ik een halve boilie vlak bij hem naar de bodem liet zakken.... Dus stalken..?  Doen...!

Summer rain..

Polderjongens....

De inspanningen bij het bezoek aan de oude tocht werden hedenmorgen andermaal ruimschoots beloond door de visgoden, dit keer met de vangst van deze stevige polderjongen... De weergoden daarentegen werkten minder goed mee..... Of.... 
Misschien juist wel..., want heerlijk altijd,
dat vissen in de zomerregen... 

Adrenaline…

Er stond een stevige trek in deze oude poldertocht, waardoor penvissen normaal niet te doen zou zijn… Maar ik zat bij de kruising van twee tochten op een dood punt naast de stroming, waar de pen nog net rustig heen en weer kon meanderen.. Wat me wel zorgen baarde, was een flinke pluk vegetatie die verderop traag wat rond lag te draaien.. En die zorgen bleken terecht.. Meteen bij de eerste aanbeet.. De vis scheurde er na aanslaan direct doorheen, waarbij hengel en slip helemaal niets in te brengen hadden.. Vervolgens sloeg hij rechtsaf de tocht in en nam een keiharde run, onder het onheilspellende gekraak van nylon dat door planten schuurt.. Hij zat al een meter of vijftien verder dan de bos vegetatie, die hierdoor ook op gang kwam, mee de stroming in. Er was dus geen directe aansturing meer op de vis en ik miste iedere vorm van controle… Vis en planten stoomden nu gestaag richting een verderop langs de kant liggend lelieveld, waarvan ik kort tevoren nog dacht ver genoeg verwijderd te zijn.. Er was geen houden aan... Maar net toen ik het ergste begon te vrezen maakte de vis rechtsomkeer, en kwam de bos planten onder luid gekraak mijn kant op.. Ik strompelde meteen richting lelieveld om in een rechte lijn achter planten en vis te komen, in de hoop deze dichter tegen elkaar aan te kunnen trekken… Dit laatste gebeurde, maar dat was meer geluk dan wijsheid.. Toen ik de lijn namelijk ineens zomaar binnen kon draaien, en dus dacht dat het al voorbij was, bleek de vis zelf intussen weer omgedraaid te zijn richting de planten… Want hij zat er gewoon nog aan… Ik kreeg vegetatie en vis daarna langzaam maar zeker dichter tegen de kant, tot aan het verlossende moment waarop ik het schepnet zijdelings tegen de planten aan kon krijgen.. Ik kon de bos langzaam naar me toe te schuiven en kreeg 'm te pakken.. Ik zette de beugel open, trok de nodige meters lijn van de spoel en legde de hengel naast me, om zo snel mogelijk de planten te lijf te gaan. De lijn stond al snel weer snaarstrak, maar dat hielp juist bij het verwijderen van deze kluwen groen, waarbij ik met m’n linkerhand de lijn langzaam door m’n vingers liet slippen, om met rechts de natte massa er af te plukken… De vis was alweer op weg naar de lelies, maar de meeste planten waren al snel van de lijn af, dus kon ik de hengel op tijd weer pakken en hem in een alles of niets poging definitief tot staan brengen... Daarna werd het ook nog even flink knokken voordat hij eindelijk in het net zat, maar toen wist ik intussen dat hij nu toch echt voor mij was.... Deze niet te geloven kanjer.....

Fishin' cowboy......

...among animals...

Sommige waterdieren kunnen het er voor de karpervisser niet makkelijker op maken... Neem de meerkoet... Ze kunnen in korte tijd een hele voerplek compleet wegvreten, of bij het stalken een perfect spiegelglad oppervlak veranderen in een golvenzee. Maar hinder door dieren kwam gisteren toch echt van landzijde.... Tijdens het vangen van deze formidabele schub werd ik dit keer namelijk zélf ook gestalkt, en wel door een kudde nogal opdringerige koeien... Een poldervisser is wel gewend aan deze altijd weer nieuwsgierige weidebewoners, maar het enthousiasme van deze dames kwam nu toch wat ongelegen... Uitgerekend vlák nadat ik de vis in het oog kreeg werd ik bestormd door dit gezelschap, waarbij uitgelaten vreugdesprongen de grond hevig lieten deinen en ik m'n vangkansen al zag afnemen..

Maar de vis bleef zich gewoon rustig in een gelijkmatig tempo door te tocht verplaatsten, waarbij deze steeds met tussenpozen van ca. 2 meter vlak tegen mijn kant aan de oppervlak kwam. Ik moest dus steeds zo onopvallend mogelijk meesluipen. Maar dat is toch wat lastig met tien koeien in je kielzog, die bij iedere beweging die je maakt paniekerig wegspringen... Als ik even stil stond werd de cone van de hengel als lolly gebruikt, en werd ik zelf door allerlei liefkozingen nog net niet het water in geduwd... Maar het kwam goed... De ca. 3 meter vóór de vis gepositioneerde broodvlok werd resoluut naar binnen geschrokt, en de prachtig parabolische CSL zorgde daarna voor soepele absorptie van de krachtige uithalen van deze langgerekte geweldenaar.... Polderbeleving ten top.....

Aqua Nova......

Andere passie...

Uit de kluiten gewassen kantslurper......

De visserij staat nog op een vrij laag pitje tot op heden, mede doordat de meeste vrije tijd even uitgaat naar een andere grote passie: 
De racefiets.... Net als het penvissen is dit een grote liefhebberij waar ik al vele jaren van geniet, en de laatste tijd wat intensiever... Het aardige van rondfietsen in de nabije omgeving is natuurlijk ook dat er  potentieel viswater bezichtigd kan worden.... 
Zo passeer ik al een tijdje een schitterend mooie wetering, perfect voor het pennen... Dus ben ik, na het wegvallen van de vertrouwde visgronden in mijn eigen buurt, wat navraag gaan doen in het dichtstbijzijnde dorp, en heb waarachtig een visvergunning kunnen bemachtigen. Het

Ouderwets mooi...

water is van bescheiden omvang, maar wel sprookjesachtig... En vanochtend was het dan zover.... Het lijkt er echter doodstil en de voerplekken leveren niets op... Maar dan ineens toch golfjes... Uitdijend in een halve cirkel vanuit de kant.... Mijn kant.... Ik sluip er naartoe en sta bijna oog in oog met een brute langgerekte schub.  M'n hart klopt in m'n keel.... wat een prachtvis...! En hoewel een kantslurper nog niet zomaar gevangen is met bodemtuigage, zit het mee deze dag want hij hapt vrijwel direct toe... Hij stoomt na aanslaan vol gas richting het verderop liggende lelieveld, dus moet er meteen stevig afgestopt worden... Zenuwslopend... Helemaal omdat ik vandaag m'n ouderwetse CSL weer eens mee heb, een prachtig uitgevoerde stok, maar ondanks de classificatie "Heavy" eigenlijk iets te zacht voor dit zware werk.. 
Maar helemaal hoepelrond blijkt de stok toch aardig wat body te hebben, en de majestueuze vis glijdt niet lang daarna het net in.... Een nieuw viswater is geboren......

Met mate nog.....

De polderpracht blijft gelukkig altijd.....

Het penvisvirus lijkt me nog niet aangestoken te hebben dit voorjaar...Voor het eerst sinds vele jaren... Een vreemde gewaarwording... Het verloren gaan van het mooiste water en de aanhoudende kou zijn zeker van invloed, maar voorheen zou dit me toch niet weerhouden hebben om medio april al volop op karperjacht te zijn.. Dat ik überhaupt de polder nog intrek komt meer door de wonderschone sfeer van weidepracht in het vroege ochtendlicht, dan de drang om karper te vangen. De hengel is pas sinds twee weken opgetuigd, waarbij twee korte sessies al wel een visje opleverde, waaronder het kleintje op de foto.. Dit schubje komt trouwens uit het inmiddels vertrouwde penparadijs, en is een opmerkelijke vangst omdat ik hier nog nooit een vis onder de 16 pond ving... Echt kleine karpertjes vang je trouwens bijna niet.. Dit schijnt door predatie de komen waarbij cyprinus een makkelijkere prooi is voor snoek dan andere vissoorten.. Een geluksvogel dus dit kleintje...
En de jacht naar grote jongens....? 
Ach, het komt wel weer.....